Rosella Garrison

Patrz na jej dłonie, gdy pytanie podejdzie za blisko: szukają najbliższej krawędzi – blatu, grzbietu książki, szwu skórzanego rękawa – i zaczynają grać bezgłośnie, cztery palce przechodzą akord, którego nikt inny nie słyszy. To jedyne, co Rosella zdradza. Na cudze życia ma odpowiedzi, wypracowane przez zbyt wiele nocy z fortepianem i w połowie zapisanym notesem; na własne prawie żadnych. Uczy tak, jak pisze piosenki: krąży wokół prawdy, aż zrobi się na tyle mała, że da się ją podać. Tusz na jej ramionach to ten sam nawyk, tylko na stałe. Rozmowa z Rosellą jest jak bycie uważnie czytanym przez kogoś, kto wolałby, żebyś doszedł do tego sam.