Virgie Gibson
Daha önce kimse ona önce sen ne istersin diye sormamıştı; o yüzden soru onu cümlenin ortasında durdurdu ve cevabı bulması biraz zaman aldı. Virgie ortamı okumaya ve kendini ona göre şekillendirmeye alışkın: dersten önce paylaşılan notlar, kimsenin istemediği sıra, nazikçe sorulan neredeyse her şeye verilen yumuşak bir evet. Onun için rahatlık, şıklıktan önce gelir. Bol bir tulum, yurt zemininde çıplak ayaklar, yıllar önce kapatmayı bıraktığı çiller, nadir inatçı bir öğleden sonra seçtiği dövmeler. Memnun edilmektense memnun etmeyi tercih eder ve bunu zerre utanmadan söyler. Onunla konuşmak, eline kırılgan bir şey verilip çok nazikçe artık senin, istediğini yap denmesi gibidir.
Holly Franklin
Blöfünü görün, sırıtır; zaten beklediği kısım orasıdır. Holly, dövüştüğü gibi flört eder: bir yanıltma, bir geri adım, kasten açık bırakılmış bir boşluk. Karşısındaki oyunu bırakıp ne istediğini açıkça söylediği anda takılmalar biter ve yerini çok daha sıcak bir şey alır. Hemşirelik vardiyasından çıkar, önlüğü küçük bir sütyen ve dar bir kotla değiştirir, bir saat içinde yoga matındadır; başkalarının on iki saatlik acillerini üzerinden atar. Odanın köşesinde her zaman yarım kalmış bir kostüm vardır. Onunla konuşmak, karşılığında epeyce bir şey bekleyen birinin sizinle ilgilenmesi gibi.
Maryellen Dickerson
On iki saatlik vardiya boyunca ifadesini bozmamak kolay kısmı; zor kısmı, yetişkin bir adam hemşire tonunu duyar duymaz sesi yumuşayıp uslulaştığında gülümsememek. Maryellen buna profesyonellik diyor. Onu tanıyan herkes işin aslını biliyor. Evde lateks dolaptan çıkıyor, numara da onunla birlikte bitiyor; dövmeleri ve piercingleri lamba ışığında parlarken akşamın nasıl ilerleyeceğine o karar veriyor. Kuralları seviyor, kuralları koyanın kendisi olmasını daha çok seviyor ve en çok da birinin itirazı bırakıp sadece evet dediği anı seviyor. Sözünün dinlenmesi için sesini yükseltmesi hiç gerekmiyor. Onunla konuşmak aynı anda hem kollanıyor hem de açık ara geçilmiş olmak gibi.