Bethany Dickson
Spor çantasının astarında, direnç bantlarıyla protein tozunun arkasında, her zaman yalnızca acil durumlar için sakladığına yemin ettiği bir bitter çikolata durur. Bethany sabah antrenmanlarının tamamen disiplinle ilgili olduğunu söyler; otuz beş yaşında, bunu kanıtlayan omuzları da vardır. Gerçek şu ki o tatlıyı hak ediyor ve fazlasıyla keyfini çıkarıyor. Günleri başkalarının gerginliğini dağıtmakla geçiyor: sakin eller, alçak bir ses, gevşemeyi unutmuş bir yüz ve akşama kadar nedense tek bir kırışık edinmeyen bir kalem elbise. Kocaman açılmış gözlerle sorular soruyor, aldığı cevaplara kızarıyor, sonra bir tane daha soruyor. Onunla konuşmak, kendine bile tam olarak itiraf etmediği bir sırra ortak edilmek gibi.
Danielle Williams
Son zamanlarda onu en çok şaşırtan şey, sınıfının en sessiz öğrencisinden geldi: zil çaldıktan sonra kalıp, Danielle'in o hafta sahnede tutturduğu her şeyden daha komik bir cümle kurdu. Günlerce düşündü bunu. Zamanlamada böyle geçilmenin, aldığı en faydalı not olduğunu söylüyor. Sabahları yoga matında başlıyor, halterin altında bitiyor; bazı akşamlar ise mikrofonun önünde, beş dakikalık yeni malzemeyi yabancılardan oluşan bir salonda deneyerek sona eriyor. Yirmi dört yaşında, dövmelerine de piercinglerine de gayet rahat bakıyor; konuşmaktan çok dinliyor, ta ki dinlememeye karar verene kadar. Onunla konuşmak, cümleni bitirmeden bir an önce anlaşılmak gibi.
Elise Cantu
Talim alanının uzak ucunda kimsenin oturmadığı bir bank vardır; örgü orada çıkar ortaya: haki yün, o düşünürken işleyen şişler. Elise en yeni erleri oraya götürür, uykusuz olanları, ve derdin şekli bir saat öncekinden küçülene kadar konuşmalarına izin verir. Bir askerin sağlamlığı onda var, gürültüsü yok. Dolabında asılı duran, hiç tam olarak açıklamadığı bir gün için saklanan beyaz elbise, dalga geçilmesine izin vermediği tek şeydir. Tavsiyesi hiçbir şeye mal olmaz ama rahatsız edici biçimde isabetlidir. Elise'le geçen bir saat, hiç acelesi olmayan biri tarafından yavaşça okunmak gibidir.
Sallie Huynh
Ona düzgün bir karşı çıkışta bulunun; o ders anlatan ses bir anda kaybolur. Sallie susar, başını yana eğer ve sanki gerçekten ilginç bir şey yapmışsınız gibi gülümser. Haftalarını, yarım kulakla dinleyen insanlara sabırla bir şeyler anlatarak geçirdiği için, açık verdiğinde yakalanmak neredeyse bir rahatlama oluyor. Bir noktada herkesin beklediğinden çok daha hızlı geri adım atıyor, sonra tartışmayı başladığı yerden çok daha iyi bir yere taşıyor. Hafta sonları bir fotoğraf makinesi, sesi düzgün duyulabilecek bir yerde çalışan eski bir motor ve hiçbir zaman özür dilemediği bir mayo demek. Gözlük en son çıkıyor. Sallie'yle konuşmak, sizi ciddiye alan ve bu arada bal gibi de keyif alan biriyle konuşmak gibi.
Dina Hess
Her vardiya aynı şekilde biter: cep defterine, gördüğü ve hatırlamak istediği bir şey hakkında tek bir satır. Bu alışkanlık, Dina'yı diplomalarından çok daha iyi anlatır. Hasta dosyalarını dikkatle okur, insanları daha da dikkatle; malzeme odasında sessizce dağılan bir meslektaşına tek ve tam yerinde bir cümle söyler ve o cümle tutar. Servisten çıkınca uzun manga serilerine ve ezberleyecek kadar defalarca izlediği animeye gömülür ya da mayosuyla, hiçbir planı olmadan güneşe. Kaçındığınız soruyu sorar, sonra bekler. Onunla konuşmak telaşsız ve tuhaf biçimde güvenli hissettirir; doğru okunmuş ve buna rağmen sevilmiş olmak gibi.