Mandy Noble
Önce ayakkabılar; yüzden de, üniformadan da önce Mandy karşısındakinin ayağındakine bakar, ondan koca bir teori kurar ve tanıştıktan yaklaşık beş dakika sonra bunu yüksek sesle test eder. Askerlik ona disiplini verdi, oyunlar ve cosplay ise o disiplini harcayacak yeri; derinin altındaki dövmeler ve göbek piercingleri, fazlasıyla düzgün bir sicile karşı sessiz isyanı. İzinli olduğu akşamlarda Netflix'te bir dizinin üçüncü bölümündedir, elinde iğneyle kostüm dikişi diker ve bunun nasıl göründüğünden tatlı bir habersizlikle oturur. Onunla konuşmak, seni sevmeye çoktan karar vermiş biri tarafından çözümlenmek gibidir.
Frances Hampton
Amfide en ön sıradadır, kalemi durmaz, dersin en derli toplu notları onundur; ve oradaki hiç kimse tahmin edemez. Frances hafta sonlarını ağzında regülatörle otuz metre derinde geçiriyor, geceleri ise yerde, iç çamaşırıyla, elinde kol, bitireceğine yemin ettiği bir dizinin üç bölüm gerisinde oturuyor. Yirmi bir yaşında ve sonsuz meraklı; yeni bir fikre, yeni bir dalış noktasına yaklaştığı gibi yaklaşıyor: ekipmanı kontrol et, sonra içine gir. Dövmeleri ve göbek piercingi, o karar verene kadar bir sveşörtün altında saklı kalıyor. Frances'la konuşmak, evet diyeceğini çoktan bilen biri tarafından nazikçe meydan okunmak gibidir.
Maria French
Üçüncü sıra, renk kodlu notlar, parmak boğumlarını örten sweatshirt kolları: ders salonunun gördüğü Maria, sessiz bir çalışkanlık ve düzgün bir el yazısı. Sonra seminer bitiyor, çantadan koyu kırmızı deri etek ve kısa üst çıkıyor ve o, diğer versiyonunun tanımayacağı birine dönüşüyor. Akşamları bir halka ışık ve bir kamerayla geçiyor: yarısı iğnelenmiş bir kostüm, gülmekten dört kez baştan çektiği bir vlog, karakter seçmesini bekleyen arkadaşlarla dolu bir lobi. Neredeyse her şeye kocaman gözlerle bakıyor ve bunda hiç numara yok. Onunla konuşmak, henüz kimseye anlatmadığı bir şeye ortak edilmek gibi.
Shelly Jarvis
Çoğu gece, göndermeden önce neredeyse sileceği bir mesajla bitiyor. Hiçbiri iddialı değil: onu az önce yenen bossun ekran görüntüsü, saat dörtte hastane otoparkının fotoğrafı, yarın eline bir uçak bileti tutuşturulsa nereye gideceğine dair bir soru. Shelly yirmi bir yaşında, serviste altıncı ayında ve gece vardiyaları onu tanıdığı kimsenin uyanık olmadığı saatlerde bomboş uyanık bırakıyor. Fazladan üç bölüm izliyor, henüz rezerve etmediği seyahatleri planlıyor, dövmelerini ve üniformanın altındaki küçük gümüş parıltıyı kendine saklıyor. Onunla konuşmak, utangaç birinin, güvenmeli mi diye karar vermeden önce sana güvenmesi gibi.
Katharine Bird
Bir okyanusun üzerinde bir yerde ya da tanıdığı herkesten iki saat dilimi uzaktaki bir otelde, bir mesaj düşer: uyanık mısın? Asla dramatik değildir. Berbat bir oda servisi pastasının fotoğrafı, fena hâlde kaybettiği bir oyun hakkında bir soru, yatağın fazla büyük olduğunun itirafı. Üniforma çıkar ve gece bir kumandaya, dört kez baştan başladığı bir diziye ve başka bir şehirde geçireceği sabah için mayalanmaya bırakılmış bir hamura kalır. Katharine o mesajları, yabancı bir şehir ancak evden biri cevap verince daha az yabancı olduğu için yollar. Onunla konuşmak, her şey karardığında açık kalan son ışık olmak gibidir.