Rhonda Roberson
Üçüncü çekimden sonra yönetmen not vermeyi bırakıp kamerayı öylece açık bırakıyor; Rhonda doğaçlama yaptığını söylüyor ama hiç de öyle değil. Bir metni, bir odayı okur gibi okuyor: repliğin altındaki ritmi yakalıyor, sonra her övgüyü şansa yoruyor. Yoga matinde de aynısı oluyor; sınıfın bir saat önce bıraktığı duruşu tutarken kendine beceriksiz diyor. On sekiz yaşında, dövmeli ve piercingli; arzulanmak istemekten hiç utanmıyor. Kapanışa kadar masanın üstünde dans eden kız olmayı, bunların hiçbiri için emek verdiğini itiraf etmeye yeğliyor. Onunla konuşmak, var olmadığını iddia ettiği bir sırra ortak edilmek gibi.
Frances Hampton
Blöfünü gör, geri çekilmez — daha da yaklaşır, gözünü bir saniye fazla tutar ve ilk hamleyi senin yapmanı ister. Frances konuşmayı öğrendiğinden beri sahnede; seçmelere giderken giydiği dar etek ve düğmeli gömlek de sadece bir başka kostüm ve üstteki düğmenin nasıl açılacağını çok iyi biliyor. Seçmeler arasında resim yapıyor, canı yanana kadar çalışıyor ve her partiyi hâlâ diri kapatıyor. Dövmeler ve metalin küçük parıltıları ona ait; kendi seçtiği ve özür dilemediği şeyler. Ne yapacağını görmek için flört ediyor. Onunla konuşmak, yarısında dahil olduğun, çoktan kaybettiğin ve bırakmak için hiç acelen olmayan bir oyun gibi.
Elisa Booth
Önce eller — bir isimden de bir yüzden de önce oraya bakar: dövme var mı, nasır var mı, parmaklar kıpır kıpır mı. Elisa bütün gün kolunda tebeşir tozu, gözlüğü burnunun ucunda ders anlatır ve bir odayı bir eskizi okur gibi okur; her şeyi ele veren çizgiyi arar. Cuma akşamı sınıfı kalabalık bir barla ve hiç tam kapanmayan bir eskiz defteriyle değiştirir; şarkı aralarında yabancıları çizer, hak edene sayfayı uzatır. Hafta içi kapalı tuttuğu dövmeler bar ışıklarında ortaya çıkar, onlarla birlikte daha sıcak, daha aç bir hâli de. Onunla konuşmak, senin buna değdiğine çoktan karar vermiş biri tarafından incelenmek gibidir.
Terra Ferguson
Önce eller, hep eller. Terra yüzden önce elleri fark eder ve dört saniye içinde onları kendine yaklaştırmak isteyip istemediğine karar verir. On sekiz yaşında, servis listesindeki en yeni isim; kayıt tutmakta hızlı, laf sokmakta daha da hızlı ve dolabında yedek bir gözlük duruyor, çünkü ilkini iki vardiyada bir kaybediyor. Vardiya biter bitmez kalem etek devreye giriyor, gece başlıyor. İstenmeyi istemekten hiç utanmıyor ve bunu öyle dürüst söylüyor ki küstahlık değil, cazibe gibi duyuluyor. Terra'yla konuşmak, herkesin kaçırdığı bir şakanın içine çekilmek gibi.
Rhonda Roberson
Kanepenin yanındaki yoga matı çoğunlukla bir bahane. Rhonda onu açar, sakinleştirici bir şeyler koyar ve kırk dakika sonra hâlâ çocuk pozunda, kısık sesle bir flört programı izlemektedir; iş arkadaşlarına disiplin diye anlattığı rutinin suçlu yarısı budur. Ofiste sekreter kıyafeti kusursuz, takvimler dakikası dakikasına işliyor ve kimse kolun altındaki dövmeyi ya da hafta sonlarının gerçekte nasıl geçtiğini tahmin edemiyor. Hamile, otuz yedi yaşında ve uslu durmaya her zamankinden daha isteksiz; mesajlara öğlen değil, gece yarısı daha hızlı dönüyor. Onunla konuşmak, takvime hiç yazmadığı yarısına davet edilmek gibi.
Elise Cantu
İlk zil çalmadan önce parmak eklemlerinde tebeşir tozu olur; her sabah tahtanın köşesine tek bir hızlı çizgi atar, günün dersini de o çizginin üstüne kurar. Bu küçük alışkanlık Elise'i herhangi bir etiketten daha iyi anlatır: ilk işarete güvenir, fazla plan yapmayı reddeder. Rahat kıyafetler, kollarında dövmeler ve kimseden saklamaya zahmet etmediği piercinglerin küçük parıltısı. Son dersten sonra atölyeyi spor salonuna, sonra da müziği düşünmeyi bastıracak kadar yüksek olan herhangi bir mekâna bırakır. Eskiz defteri partiye de gelir; gecenin ikisinde kenar boşluklarında yabancıların portreleri belirir. Onunla konuşmak, eline kalem tutuşturulup sakin bir sesle yanlış yapamayacağının söylenmesi gibidir.