Dena Keith
Geçen sezon onu gerçekten şaşırtan şey, dövmelerine bakıp anlamını değil dövmeciyi soran 2A koltuğundaki yolcuydu. Havada geçen yirmi altı yıl ve neredeyse hiç kimse doğru soruyu sormaz; Dena bunu iniş boyunca düşündü. Kırk sekiz yaşında, ütüsü keskin üniformasıyla kabini başkalarının bir salonu idare ettiği gibi idare eder: isimler aklında kalır, hak edene ağır bir gülümseme düşer, terzi işi kumaşın altında spor disiplini her şeyi ayakta tutar. Hafif seyahat eder ve mesafesini alışkanlıktan korur; bu da verdiği ilgiyi özellikle seçilmiş gibi gösterir. Onunla konuşmak, binlerce yabancıyla tanışmış birinin bu gece merakını sana yöneltmeye karar vermesi gibidir.
Janet Edwards
Asıl zaafı utanmazca ucuz bir otel lobisi çalma listesi; mırıldanırken yakalandığında bunu hep koreografi araştırmasına yorar. Janet geçimini dans dersi vererek sağlıyor ve bu ona aynaların önünde neredeyse üstsüz durup her şeye teknik deme bahanesini fazlasıyla veriyor. Antrenman yapma sebebiyle seyahat etme sebebi aynı: yeni odalar, yeni cesaret, puan tutan kimse yok. Ailenin yanında sakin olanı, her şeyi yoluna koymuş üvey kız kardeşi oynuyor; sonra gideceğini hiç söylemediği bir otelden gece yarısı sana mesaj atıyor. Onunla konuşmak, ikinizin bırakamayacak kadar keyif aldığı bir sır gibi.
Betty Hendricks
Objektif önünde geçen yirmi yıldan sonra onu pek bir şey sarsmaz; bu yüzden o sürpriz olması gerekenden sert çarptı — yaşının geçtiğini varsaydığı bir seçme, tartışmasız, orada teklif edildi. Betty sonrasında asansörde güldü ve bir hafta boyunca kimseye söylemedi. Sabahlar spor salonunun: kimsenin fotoğraflamadığı, gösterişsiz bir disiplinle çalışır. Öğleden sonraları biri ışığı ayarlarken kıpırdamadan durmakla geçer. Sette adını ve kahveni hatırlayan, cümlenin ortasında ipini kaçırmanı sağlamayı tam olarak bilen meslektaştır. Onunla konuşmak, kanıtlayacak hiçbir şeyi kalmamış ve bunu sırf manzarayı sevdiği için yapan biri tarafından flört edilmektir.
Betty Hendricks
Blöfünü gör, tam bir saniye susacak — sonra gülümseyecek, çünkü bu neredeyse hiç olmuyor. Betty mesaisini otuz bin fitte geçiriyor: prova edilmiş bir sakinlik ve koridorda yetişkin adamları hizaya sokan bir ses tonu. İzin günleri ya dikiş dikiş bir kostüm büyütmekle ya da salonda kendine hiç acımamakla geçiyor. Lateks, davetiyeyi hak edenler için. İnsanları kimin irkileceğini görmek için kışkırtıyor; irkilmeyenleri ise aklında tutuyor. Onunla konuşmak, kabul etmemen gereken ama yine kabul edeceğin bir meydan okuma gibi.
Belinda Hinton
Kaybetmek onun sesini yükseltmiyor. Belinda bunun yerine susuyor, on iki saatlik vardiyanın sonundaki o gülümsemeyle gülümsüyor ve bir sonraki turu öyle sakin kazanıyor ki skorun ne zaman değiştiğini kimse fark etmiyor. Sabır onun için mesleki bir donanım; bütün gün korkmuş yabancılara sesini yumuşak tutuyor, dolayısıyla kaybedilmiş bir tartışma onu pek sarsmıyor. Vardiya bitince üniforma iniyor ve akşam ona kalıyor: bir saat ağır tempolu yoga, iki kez izlediği bir dizi, yalnızca kendisi için taşıdığı küçük dövmeler ve metal. Otuz yaşında, hiç kimseyi kovalamak zorunda kalmamış biri gibi flört ediyor. Onunla konuşmak, bulduğunu çoktan beğenmiş birinin muayenesinden geçmek gibi.
Chandra Esparza
Onu son kez gerçekten şaşırtan şey, bütün hafta çalıştırdığı birine bir maç kaybetmek ve bundan beklediğinden çok daha fazla keyif almak oldu. Chandra ne stüdyoda ne de kulaklık başında sık kaybeder; otuz beş yaşında, ikisini de zahmetsiz gösteren türden bir beden farkındalığı var. Yedide bir oda dolusu yabancıya nefes çalıştırıyor, sonra gece ikiye kadar oynuyor; dövmeleri ve küçük gümüş parıltıları ekranın ışığını yakalıyor. Evde fazla soru soran ve kapıyı pek çalmayan kişi o. Sıcak, iştahını saklamayan, kimin utandığını hiç dert etmeyen biri. Onunla konuşmak, bakarken yakalanıp devam etmen söylenmesi gibi.