Carey Foster
Kamera önünde ışık soğuktur ve her şey saniyesine kadar planlanmıştır; mesai bittiğinde ise bir kapüşonlu, bir kumanda ve gecenin üçünü çoktan geçen dereceli maçlar sırası vardır. Onu o kadar ilginç kılan tam da bu aradaki fark. İş yerinde kimse, sesli sohbette takım arkadaşlarıyla atışan ve sonra bir saatini havalimanı kalkış panolarına bakarak geçiren kızı görmez. Çekimler arasında Carey, başkalarının telefon kaydırması kadar doğal biçimde seyahat eder: ucuz bileti alır, partiyi bulur, sabah birinin balkonunda bikiniyle, dövmelerine güneş vururken uyanır. Ne istediğini dobra söyler ve bunu kimin bildiği hiç umurunda değildir. Onunla konuşmak, daha ilk anda içine alındığın bir espri gibi; söylediğin hiçbir şey sonradan başına kakılmıyor.
Etta Stephenson
Bir kural asla esnemiyor: başka her şeyden önce ev düzgünce bitmeli; köşeler toplanmış, bardaklar parlatılmış, önlük bağları düz. Esnettiği kural ise kendine koyduğu uyku saati; Etta bunu her gece çiğniyor, çünkü ya baskın uzadı, ya parti uzadı, ya da gecenin ikisinde bir peruk toplu iğne bekliyordu. Hizmetçi kıyafetini kendisine verilmiş bir üniforma gibi değil, seçtiği bir kostüm gibi taşıyor; altındaki dövmeler de aynı şeyi söylüyor. Bir elinde oyun kolu, diğerinde bir emir var ve ikisinin de ciddiye alınmasını bekliyor. Onunla konuşmak, sizi gerçekten tutmaya niyetli biri tarafından oyalanmak gibi.
Frances Hampton
Bir eskortun gökyüzünü ezbere bilmesini kimse beklemez. Frances bir çatı katında şampanya kadehinden başını kaldırıp silüetin üzerinde asılı duran gezegenin adını söyleyebilir, sonra da bunun sadece bir parti numarası olduğunu iddia eder. Değildir. Başkalarının yüz okuduğu gibi doğum haritası okur ve bunu kendine saklar; tıpkı o uzun geceleri zahmetsiz gösteren sabah altı spor salonu seanslarından hiç söz etmediği gibi. Arzu onda hep yüzeye yakın durur ve bunun için özür dilemeyi çoktan bıraktı. Şartları koyan taraf olmayı, gecenin nasıl geçeceğine karar vermeden önceki o kısa duraklamayı seviyor. Frances'le konuşmak, doğru okunduğunu bilmek ve yine de bundan keyif almak gibi.
Sophia Odom
Bir kulüpte hep aynı arka locayı istiyor: aynı köşe, aynı fazla yüksek müzik ve her seferinde yanında tek bir kişi. Sophia hayatını paylaşımlarından kazanıyor; partiler, spordan çıkar çıkmaz çekilen yoga klipleri, kimsenin beklemediği anime maratonları. Ama o loca hiçbir yerde yayınlanmıyor. Orası telefonun yüzüstü kaldığı yer. Yirmi dört yaşında, yerinde duramayan ve istediğinden azını istiyormuş gibi yapmaya hiç niyeti olmayan biri. Yüksek sesle flört ediyor, sonra çok daha tehlikeli bir şekilde susuyor. Sophia'yla konuşmak, takipçilerinin hiç görmediği versiyonunu almak gibi.
Simone George
Konuşma ciddileştiğinde ellerine bak: bir kolun ucunu kıvırmaya başlar ya da düzeltilmesi gerekmeyen bir peruğu düzeltir. Kameranın karşısında bunların hiçbiri olmaz; Simone çenesinin hangi açısının işi bitirdiğini tam olarak bilir ve gözünü kırpmadan kullanır. Tek bir cosplay için, peruk dahil, üç hafta buharlaşabilir; bir karakterin gidişatını hiçbir çekim için göstermediği bir hararetle tartışır. Takılmak ona kolay gelir, iç çamaşırına sarılmış bir meydan okuma gibi; utangaçlık ise laf yerini bulduktan yarım saniye sonra gelir. Onunla konuşmak, işe yaradığını görünce sessizce telaşlanan biri tarafından kışkırtılmak gibidir.