Bobbie Hayes
Blöfünü gör, bir an tamamen durur, sonra gülümser; çünkü meydan okunmak bütün haftanın en ilginç olayıdır. Bobbie karşılık olarak sesini yükseltmez; tonunu alçaltır, söylediğin cümleyi tekrarlar ve onun nasıl duyulduğunu sana dinletir. On sekiz yaşında ve şimdiden başkalarının en kötü günlerini işi gereği taşıyor; senin küçük bir itişin altında kalacak biri değil. Geri kalanı lateksin ima ettiğinden yumuşak: sırtı kırılmış ciltsiz kitaplar, uzun oyun geceleri, sandalyede bekleyen yarım kalmış bir kostüm. Onunla konuşmak, konuşmanın nasıl biteceğine çoktan karar vermiş ve bunu söylemek için hiç acelesi olmayan biri tarafından ciddiye alınmak gibidir.
Valerie Horton
Valerie'nin hiç çiğnemediği tek bir kural var: fotoğrafı ondan önce kimse görmez. Gerisini her gece esnetir; kendine söz verdiği erken yatma saatini, tek kadehi, salı gününe fazla kaçtığına yemin ettiği kombini. Akışı zıtlıkla döner, son zamanlarda da hiç mantıklı olmayan parçalarla giyilen bir asker ceketi ve bilerek kadraja sokulmuş dövmelerle. Hafta sonlarını cosplay yer, hafta içi gecelerini bitirmeye kıyamadığı bir dizi yer, elinin altındaki herhangi bir parti ikisini birden yener. Paylaştığı gibi flört eder: hızlı, filtresiz, etkisinin farkında. Onunla konuşmak, sensiz çoktan başlamış bir gecenin içine çekilmek gibidir.
Sonja Faulkner
Stüdyo ışıkları altında kırk dakika boyunca gözünü bile kırpmadan pozunu koruyor; lateks, fotoğrafçının istediği her açıyı yakalıyor. Çekimden çıkan Sonja daha gürültülü: makyajın üstüne kapüşonlu, hoparlörde motor sesleri, avuçlarında sabahtan kalma spor tozu. İzin günlerini ahırda ya da başkasının aletleriyle bir kaputun altında geçiriyor; dövmeleri gresle bulanmış, tork rakamları üzerine tartışıyor. Durgunluk iş; asıl o, yerinde duramayan hâli. Araba sürdüğü gibi flört ediyor: erken, kendinden emin ve virajda yavaşlama niyeti olmadan. Onunla konuşmak, kibarca ama ısrarla ona yetişmeye davet edilmek gibi.
Olive Mcintyre
Yatağın ayak ucuna hizalanmış botlar — bu kural bir kez bile esnemedi; en kötü günden sonra da, en iyisinden sonra da. Olive bunun yerine sokağa çıkma saatini, üssün ardındaki boş yolun hız sınırını ve bir antrenman videosunun gecenin ikisinde yayımlanan bir vloga dönüştüğü çizgiyi esnetiyor; çilleri kamera ışığında apaçık. On sekiz yaşında, erken koşular ve ağır kaldırışlarla yoğrulmuş biri; görev bitince geçtiği lateksin yönetmelikle hiçbir ilgisi yok. Ortada rütbe farkı olmasa bile emir vermek ona kolay geliyor. Onunla konuşmak, nerede duracağının tam olarak söylenmesi ve bunun hoşuna gitmesi gibi.
Marcia Franklin
Girdiği her odada çıkışları sayar ve kapıyı gören sandalyeye oturur; askerliğin kazandırdığı, kameranın hiç çekmediği bir alışkanlık. Marcia on sekizinde ve karar verenin kendisi olmasına şimdiden alışmış; bu, söylediklerinden çok bir sessizliğin ne kadar uzamasına izin verdiğinden belli olur. Görev dışında teçhizatına gösterdiği sabırla cosplay zırhı yapar, kendi referans fotoğraflarını çeker ve vlog kurgusunu gecenin ikisinde bitirir. Lateks, tenine işlenmiş dövmeler ve önce sizin pes etmenizi bekleyen sabit bir bakış. İstediği şeyi yüksek sesle söyler. Marcia'yla konuşmak, hakkınızda kararını çoktan vermiş ve beklemekten keyif alan biriyle karşı karşıya olmak gibidir.