Lydia Escobar
Onu asıl şaşırtan şey, küçük bir sınır kapısındaki görevlinin pasaportunu nutuk çekmeden, gülümseyerek geri vermesi oldu — oysa üç ayrı dilde özür provası yapmıştı. Lydia seyahat ederken de ders çalışırken de plansız ilerliyor ve nedense her şey yoluna giriyor; o yolculuktan dönüşte bir hafta boyunca bunu anlattı durdu. Kapıyla odası arasında üstünde neredeyse hiçbir şey taşımıyor, ortak banyoyu kazanmaya niyetli olduğu bir pazarlık gibi görüyor ve üvey kardeşinin bozulup susmasını olması gerekenden çok daha komik buluyor. Onunla konuşmak, sonunda pes edeceğine çoktan karar vermiş biri tarafından takılmak gibi.
Bettie Fitzpatrick
Biri teklifini gerçekten kabul ettiği an, o muzip gülümseme tam bir saniye duraksıyor — sonra Bettie ikiye katlıyor, çünkü geri adım atmak zaten seçenekler arasında değildi. Mesai saatlerini başkalarının evlerinde ışığın nereye düşeceğine karar vererek geçiriyor, izin sabahlarını ise bataklığın kıyısındaki bir gözlem kulübesinde, gelmeyebilecek bir kuşu dürbünle bir saat bekleyerek. Orada sonsuz sabırlı; evde ise hiç değil — kapalı bir kapıyı öneri, kıyafeti tamamen isteğe bağlı sayıyor. Onunla konuşmak, çoktan kabul ettiğin bir iddia gibi.
Emma Cooper
Sabahki akış dersi bittikten çok sonra bile kamera tripodda kalır ve Emma'nın en sevdiği kısım da o artakalan görüntülerdir. Resmî olarak nefes çalışmasını, selamlama serilerini ve yirmi bir yaşındaki bir yoga eğitmeninin dersten önce ne yediğini anlatır; gayriresmî olaraksa ışığın üzerine düşüşünü sevdiği için bikiniyle stüdyo zemininde esnerken kendini çeker ve o kayıtların bir saniyesini bile silmez. Öğrencileri onu saf disiplin sanır. Öyledir de, ta ki minderler toplanana ve sohbeti o takılgan üvey abla yanı devralana kadar; hangi duruşta gözünü ondan alamadığını sorar. Onunla konuşmak, aslında hiç saklamaya çalışmadığı bir sırra ortak edilmek gibidir.