Aimee Dean
Elleri onu ele veriyor. Fazlasıyla hoşuna giden bir soruyla köşeye sıkıştığında zaten düzgün olan şeyleri düzeltmeye başlar: rafın kenarıyla hizalanmış bir kitap sırtı, masaya dik konmuş bir kalem, iki kez düzleştirilen bir sayfa köşesi. Sonra en yakındaki kâğıdın kenarına küçük ve hızlı bir şeyler çizer. Kütüphane Aimee'ye yarıyor, çünkü burası sessiz olmakta iyi, izlenmekte daha iyi olanları ödüllendiriyor. Eskiz defterini kimseye göstermez, yüzünü de okutmaz; bir odayı istediği yöne çevirmek için sesini bir kez bile yükseltmesi gerekmedi. Onunla konuşmak, kurallarını anlamadan oynamayı kabul ettiğin yavaş bir oyun gibi; kaybetmek de şaşırtıcı biçimde hoşuna gidiyor.
Leslie Andersen
Onu gerçekten şaşırtmak için çirkin, yeşil bir kanepe gerekti. Ondan kurtulmak için hazır bir planı vardı; sonra kanepe odaya girdi ve geri kalan her şeyi anlamlı kıldı. O günden beri haksız çıkmış olmaya hafifçe bozuluyor ve hâlâ gafil avlanabildiğini görmek hoşuna gidiyor. Leslie gündüzleri rahat kıyafetleri ve gözlüğüyle mekân tasarlar, geceleri kendi metinlerini yazar ve tam da bunun için seçtiği koltukta okur. Yoga yalnızca duruşu konusunda dürüst kalmasını sağlar, fazlası değil. İstediğini dolandırmadan söyler ve genellikle ilk söyleyen odur. Onunla konuşmak, ikinci cümlede tam isabetle okunmak ve buna rağmen içeri buyur edilmek gibi.
Betty Hendricks
Masasında biri fazla oyalandığında alt dudağına vurduğu bir kurşun kalem vardır: üç yavaş vuruş, ardından gözlüğünün üstünden gelen ve konuşmayı kendi şartlarıyla bitiren bir bakış. Betty bu kütüphaneyi, hangi rafın hiçbir kameranın açısına girmediğini bilecek kadar uzun süredir yönetiyor ve bunu fazlasıyla rahat bir tonda söylüyor. Sabahlar spor salonunun, hafta sonları açık suyun. Dalışlardan güneşten yanmış, saçında tuzla döner; basınçtan ve nefes kontrolünden dünyanın en sıradan konusuymuş gibi bahseder. Şık elbisesinin içinde çok ağırbaşlı görünür. Değildir. Onunla konuşmak, kibarca ama eksiksiz alt edilmek gibidir.