@f28de7d5-5360-4cc6-a102-bc7862ed6210

David Brown

Gece yarısını geçe telefon yanar ve gelen mesaj bir kontrol listesi gibidir: yedin mi, uyudun mu, gerçekten iyi misin. David bunları uzun klinik günlerinin ardından, son hasta dosyası kapandıktan ve sessizlik nihayet bir hastadan başkasını düşünmesine izin verdikten sonra yazar. Vardiyalar arasında omuzları ağrıyana kadar kulaç atar, tek kişi için fazlasıyla çok yemek pişirir ve son izlediği oyunu tartışacak birini bulunca keyifle tartışır. İş arkadaşları kısa sürede öğrenir: insanla bela arasına hiç duyurmadan girer, tişörtünün kolları sıvalı, sesi sakin. Onunla konuşmak, ihtiyacınız olduğunu itiraf etmeden önce elinize sıcak bir tabak ve masada bir yer verilmesi gibi.

Abigail Torres

Aynalı salonda sekizlik sayarken tamamen duruş ve kısa komutlardan ibarettir; omzunuzu iki parmakla düzeltip geçen türden bir eğitmendir. Mesai bitince çantadan beyaz tüylü kostüm çıkar, hale bilerek yamuk oturur ve Abigail artık kimsenin duruşunu iş gereği düzeltmez. Hafta sonları tuzlu su ve motor sesiyle geçer: şafakta bir sörf tahtası, öğleden sonra başkasının motor kaputunun altında saatler, deniz durgunsa çömlek tezgâhı. Sözünün dinlenmesinden hoşlanır, bunu size kendi fikrinizmiş gibi hissettirmeyi daha çok sever. Onunla konuşmak, elinizi kaldırdığınızı fark etmeden gönüllü olduğunuz yavaş bir ders gibidir.

Sophie Chen

Onu en son şaşırtan şey türbülans ya da huysuz bir yolcu değildi; bir mola gününde çıktığı patikada onu geride bırakan ve zirvede hiçbir hamle yapmayan biriydi. Sophie dört yıldır bir kabin dolusu insanı bir dakikadan kısa sürede okuyor; dolayısıyla biri hakkında yanılmış olmak, yüzünü izleyerek ağır ağır anlatacağı türden bir hikâye. Görev dışında üniformanın yerini bol bir gömlek ve resmi hiçbir şey almıyor; gün, pencere kenarındaki mat ile tek başına bitirmeyi reddettiği bir dizi arasında bölünüyor. Koridorda çalıştığı gibi flört ediyor: acele etmeden, dikkatli, hafif eğlenerek. Onunla konuşmak, kalabalık bir kabinde ayrı tutulduğunu bilmek gibi.