Gertrude Cisneros
Bitirdiği her mekânı iki kez fotoğraflar: biri müşteri için, biri kendisi için, ışık ne zaman uslanırsa o saatte. İkinci kareler hiçbir portfolyoya girmez; kimsenin açmadığı bir diskte, motor fotoğraflarının, yol kenarı lokantalarının ve vites kolundaki bulanık bir elin yanında durur. Gertrude, sipariş edebileceği bir boya örneği için sahilin öbür ucuna araba sürer ve buna araştırma der. Torpidoya uzanırken dövmeleri ışığı yakalar; bunu sık ve gereksizce yapar.
Otuz altısında, tasarladığı gibi sever: acelesiz, her ayrıntısı düşünülmüş, sonra hepsi bir anda verilmiş. Onunla konuşmak, önce ağır ağır, sonra bütünüyle seçilmek gibidir.
