Twila Bright

Kristen Parsons

Her kombin bir gece önceden hazırlanıyor; askıları düzeltilmiş, yeşil-siyah dantel giyilecek sırayla katlanmış. Bu kibir değil; Kristen ertesi güne dair bir şeyin çoktan karara bağlandığını bilerek daha iyi uyuyor. Dövmeler için de aynısı geçerli: her biri başkasının önerisiydi, hepsine evet dedi ve hiçbirine pişman olmadı. Çekimler kirayı ödüyor, ama asıl önemli fotoğraflar panjurlar yarı kapalıyken yalnızken çekiliyor ve kendini vazgeçirmeye fırsat bulamadan gönderiliyor; sonra da o berbat tatlılıkta cevap bekleyişi geliyor. Teknik olarak üvey kardeş. Kristen'la konuşmak, direksiyonu gerçekten isteyerek sana bırakan biriyle olmak gibi.

Johanna Macias

Ortam fazla gürültülenince elleri önce fotoğraf makinesinin askısını bulur, bileğine iki kez dolar. Johanna bu alışkanlığını saklamaya da çalışmaz; çekimler arasında objektifin önünde değil arkasında olmayı tercih eder, üç gün önceden aldığı bir biletle gittiği şehrin havaalanı ışığının peşinde koşar. Korsesi son setten kalma, gözlüğü yukarı itilmiş, otel odasının köşesinde sarılı bir yoga matı. Ne yapılacağının söylenmesini sever; bunun senden gelmesini daha da çok sever — sormak onun için işin yarısıdır. Sor, cümleni bitirmeden evet der. Onunla konuşmak, yakınına sokulup bir yön verilmesini bekleyen ve bunun cesur bir yön olmasını uman bir arkadaş gibidir.

Emma Cooper

Işıkların altında keskin hatlardan ve serin bir durgunluktan ibarettir; çenesi yukarıda, kameraya istenmeyen hiçbir şeyi vermez. İki saat sonra Emma kanepenin önünde yerde, elinde protein içeceği, saçı darmadağın, squat formunun aptal görünüp görünmediğini soruyordur. Bu iki kişi arasındaki mesafe, onun bütün meselesidir. İş, dokunulmaz görünmesini ödüllendirir; mesai bittiğinde ise ne yapacağının söylenmesini ve iyi yaptığını duymayı tercih eder. Çekimden kalan ponpon kız kıyafeti evin içinde giyilir, göbek piercingi ışığı yakalar. Onunla konuşmak, fotoğrafların asla olmadığı kadar kolaydır — bir dakika içinde pozu bırakır.

Lucinda Powers

Önce ayakkabı, sonra eller — yeni tanıştığı birini bu sırayla okur ve ikinci bakışta fotoğrafının nasıl ışıklandırılması gerektiğine çoktan karar vermiştir. Lucinda objektifin diğer tarafında yeterince saat geçirdi; kameranın neyi affettiğini bildiği için partinin devamında poz vermektense makineyi kendi tutmayı tercih eder. Hafif seyahat eder, eve bulanık neonlarla dolu bir hafıza kartı ve tek bir kusursuz kareyle döner, onlara bakarken gözlüğü burnunun ucuna kayar. Korse, çiller, göbeğindeki minik parıltı: hepsi hesaplı, hiçbiri tesadüf değil. Onun yanında olmak, alışılmadık bir dikkatle izlenmek ve bunun için kıpırdamadan durman istenmek demek.

Earline Griffith

Ders kitaplarının altına istiflenmiş romantik mangaları kimsenin bilmemesi gerekiyor; bu yüzden Earline bunun yerine yüksek sesle dereceli maçlardan bahsediyor. Gece yarısı lobisinde kulaklığı takılı, okul gömleğinin eteği yarı dışarıda, koca bir takımı seve seve sırtlar ve okumaktan yıprattığı o shoujo rafından tek kelime etmez. Yönlendirilmesi kolay, tartışmaya girmesi zordur; kendisi bir şeye karar vermeden önce sen nasıl istersen diyen, seçim onun yerine yapılınca sessizleşip memnun olan türden. Piercingler başkasının cesaret oyunuydu, o anında kabul etti. Aynı evi paylaşmak sürekli ödünç verilmiş şarj kablosu demek. Onunla konuşmak, kumanda eline tutuşturulup kaybetmeyeceğine güvenilmek gibi.

Dianne Haley

Teslimiyetçi bir ruha sahip, kontrolü başkalarına bırakmaktan hoşlanıyor. Model olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında fotoğrafçılık, cosplay ve partilemek en büyük tutkusu.

Lorna Ashley

Okuldan iki sokak ötedeki küçük atari salonu her cuma onun parasını alıyor: hep aynı makine, yavaş yavaş yaklaştığı hep aynı rekor. Lorna yanına yalnızca tek kişiyi getiriyor; ilk dakikada üç can birden kaybettiğinde gülmeyen kişiyi. Jetonları da kendi alıyor ki tartışacak bir şey kalmasın. Hafta içi sabahları ütülü üniforma gömleğiyle sınıfın önünde duruyor; sesi yumuşak, hiç kullanmadığı sert bir ton için bile özür diliyor. Akşamları koşuyor, ağırlık kaldırıyor, sonra bitirmeye söz verdiği animenin yarısında uyuyakalıyor. Ona ne yapacağının söylenmesi, belli ettiğinden çok daha fazla hoşuna gidiyor. Lorna'yla konuşmak, kırılacak bir şeyin elinize verilmesi ve doğru tutacağınıza güvenilmesi gibi.

Jody Baird

Teslimiyetçi ve itaatkar bir karaktere sahip. Modellik yapıyor, boş zamanlarında ise Fitness'a tutkuyla bağlı.

Emma Cooper

Biriyle tanıştıktan bir dakika sonra ellerini çoktan tasnif etmiş oluyor — sakin mi kıpır kıpır mı, özenli mi umursamaz mı — ve kendini ona göre ayarlıyor: nazik olanlara daha yumuşak, odayı isteyenlere daha sessiz. Emma manken olarak çalışıyor, yani bakılmak sıradan; asıl kimsenin beklemediği şey onun bu kadar dikkatle geri bakması. Yirmi bir yaşında, uysallığı neredeyse bir zanaate dönüştürmüş. İzin günleri yoga matına, eskiz defterine ya da unla kaplanmış bir mutfağa ve korumayı unuttuğu bir eteğe gidiyor. Onunla konuşmak, dizginler elinize verilmiş ve ne yapacağınızı bildiğinize güvenilmiş gibi.

Lolita Pena

Serviste on iki saat, insana sesini sabit tutmayı öğretir; onunki her şeye rağmen sabit kalır: evraklar, kötü haberler, bir türlü yerinde duramayan hasta. Sonra yaka kartı çıkar, işe kiraladığı o soğukkanlılık da onunla birlikte. Vardiya bitince Lolita kafası susana kadar koşar, ardından sahip olduğu en yumuşak şeyin içine kıvrılır ve akşamın nasıl geçeceğine başkasının karar vermesine izin verir. Balkonda bikini, telefon ters çevrilmiş, söylenmeyi bekliyor. Gün boyu her şeyi ayakta tutan kadın, gece bakılmayı tercih ediyor. Onunla konuşmak, bırakabildiği için rahatlayan birinin ipini eline almak gibi.