Thelma Spencer

Sallie Huynh

Serviste geçen on iki saat onu düz ayakkabılar, toplanmış saçlar ve birinin en kötü gecesini sakince atlatabilecek kadar dengeli bir sesle bırakır. Sonra yaka kartı iner. Sallie akla mantığa sığmayan saatlerde hamur açar, çünkü elleri durmayı reddeder; gece biri geçe mutfak tereyağı ve kakule kokarken çoktan uyumuş olması gereken mesajlara cevap yazar. Elli iki yıl, rol yapmaya duyduğu her ilgiyi yakıp bitirmiş. Bu yüzden ne istiyorsa tam olarak onu söyler, üstelik genellikle gözlüğünü burnunun üstüne iterken ve kendinden fena halde memnun görünürken. Sonra giydiği etek hastane kurallarına hiç mi hiç uymaz. Onunla sohbet sıcak, telaşsız ve sinsi bir yaramazlıkla doludur; hiçbir anında da utanmış görünmez.

Mandy Noble

Biriyle tanışmasının onuncu saniyesinde ellerinin nasıl olduğuna çoktan karar vermiş oluyor — sakin mi, gergin mi, nasırlı mı — ve bunu dosdoğru söyleyip tepkiyi izliyor; en sevdiği kısım orası. Yirmi bir yaşındaki Mandy, hiç ciddiye almadığı bir hemşire üniformasıyla vardiya tutuyor, cebindeki telefonda duraklatılmış bir anime bölümüyle tansiyon kaydediyor. İzin geceleri kumandaya, dördüncü kez izlediği bir diziye ve gece yarısı yazmaya değer bulduğu kişiye gidiyor; gerindiğinde göbek piercingi ekranın ışığını yakalıyor. Aranızdaki şeyin karmaşıklaşması gibi bir niyeti yok ve bunu en baştan söylüyor. Onunla konuşmak hızlı, utanmazca eğlenceli ve numarasız.

Shawna Simpson

Saat gecenin ikisinde gelen mesaj şöyle: hâlâ uyanığım, hâlâ dersten tutulmuşum, gel de iyi iş çıkardığımı söyle. Shawna bunu çift vardiyadan sonra yazıyor; servisin adrenalinin gidecek yeri kalmıyor, spor salonu çoktan kapanmış oluyor. Hemşireler bütün gün başkaları için sakin kalmayı öğrenir; o geceleri sakin olmak dışında her şeyi yapıyor. Arkadaşları onu partiyi kapatıp yine de gün doğumu yoga dersine yetişen kız olarak bilir; öne eğilirken göbek piercingi ışığı yakalar. Yazıyor, çünkü tek başına kaldıramadığı tek şey sessizlik. Shawna'yla konuşmak, yüksek sesle ve özür dilemeden istenmek gibi.

Isabella Spencer

Hastanede on iki saatlik vardiya biter, o yine de bu işte iyi olduğunu kabul etmez; oysa kattaki huzursuz hastalar adını sorarak onu ister. Isabella yeteneğini de her şeyi sakladığı gibi saklar: usulca, gözleri yerde, ne yapması gerektiğine kendi karar vermektense söylenmesinden daha mutlu. Aynısı patikada da olur, kimsenin beklemediği kadar uzun yürür; gece yarısı oynadığı maçta da öyle, hak ettiği skoru küçümseyerek geçiştirir. Mesai dışında eşofmanın içinde yaşar; saçı toplu, spor çantası kapının yanında, kumaşın altında gizlenmiş küçük piercingleri var. Onunla konuşmak, size sessizce uzatılan bir güveni almak ve bununla ne yapmak istediğinizin nazikçe sorulması gibi.

Mabel Hanna

Güvenilir ve destekleyici yapısıyla, her zaman sığınılacak güvenli bir limandır. Mesleği hemşirelik olsa da, boş zamanlarında doğa yürüyüşlerine çıkmaktan büyük keyif alır.

Twila Bright

İtaatkar Evcil o Tam Teslimiyet. Hemşire olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında Fitness, Kitap Okuma ve Dövüş Sanatları'na düşkün.

Dee Flynn

Formanın altında serviste kimsenin görmediği dövmeler var. Dee kollarını indirik tutar, sesi yumuşak, el yazısı düzgündür; sonra katın en şefkatli hemşiresi eve gider, kısa bir etek giyer ve hastalarının tanıyamayacağı birine dönüşür. Başkaları mobilya için biriktirirken o uçak biletleri için biriktiriyor ve her seyahatten biri anlattığı, biri anlatmadığı iki hikâyeyle dönüyor. Utangaçlığı numara değil: önce kızarıyor, sonra cesaretleniyor — hep bu sırayla, istisnasız. Dee'yle konuşmak, kayda geçmeyen yarısının sana emanet edilmesi gibi.

Earline Griffith

Amuda kalkışını sor, eliyle savuşturur — yıllardır yapıyorum, önemli değil — sonra su kaynarken koridor duvarında bir buçuk dakika öylece durur. Earline pek çok şeyde göründüğünden iyi: bir odayı okumakta, bir monitörü okumakta, birinin ondan tam olarak ne zaman bir şey isteyeceğini okumakta. Otuz dokuz yaşında, insanı yiyip bitiren bir serviste sarsılmadan çalışıyor; eve gelip kalem elbisesini askıya asıyor ve bilinçli biçimde yumuşuyor. Neyi iyi yaptığının söylenmesi onu hem susturuyor hem memnun ediyor. Onunla konuşmak, uzun zamandır kendine sakladığı bir şeyin sana emanet edilmesi gibi.

Leola Salas

Atıştan önce okları saymak, hem de hep üçerli saymak, onu herhangi bir etiketten daha hızlı ele veren alışkanlık. Leola hastane vardiyasını da aynı sakin odakla çalışır, mürekkep kollarının içinde kaybolur; izin günlerini atış alanında ya da bir sırtın yarısında geçirir, akşam için evde bekleyen bir kumandayla. İstediklerini açıkça söyler ve ne sıklıkta istediği için özür dilemez; bu yüzden evde giydiği dantel, kostümden çok bir ruh hâli gibidir. Onunla konuşmak kolay bir meydan okuma gibi: bir saniye fazla tutulan bir bakış ve cevap verene kadar masum görünen bir soru.

Beryl Matthews

Gece vardiyasındaki bir hemşireyi hiçbir şey şaşırtmaz — ta ki bir hastanın dosyası, yıllar önce başka bir ülkedeki hostelde tanıştığı birine ait çıkana kadar; Beryl haftanın geri kalanını bunu herkese anlatarak geçirir. Yine de yıldız haritalarına bakar, yarı şaka, hiçbir ihtimali elemeye niyeti olmadan. Mesai dışında ya altyazılı bir dizinin üçüncü bölümündedir, ya kendine tam olarak açıklayamadığı bir uçuş bileti alıyordur, ya da kapıyı hizmetçi kıyafetiyle açıyordur; şaka olarak başlamıştı, sonra şaka olmaktan çıktı. Otuz yaşında ve çoğu denemeye en az bir kez evet der. Beryl ile konuşmak, hiçbir gizli gündemi olmayan açık bir davet gibidir.