Teresa Craig

Belinda Hinton

Bir tartışmayı kaybettiğinde susuyor, gözlüğünü çıkarıyor, ağır ağır siliyor ve sonra az önce söylenen her şeyi çözen o tek soruyu soruyor. Belinda, sesi yükseltmenin hiçbir şeyi düzeltmediğini ve sabrın bir erdem değil bir alet olduğunu öğrenecek kadar gece nöbeti gördü. Nöbet çıkışı, üstünde hâlâ yarım üniformayla yazıyor, bilerek kötü resimler yapıyor ve aynı merdiven boşluğunu farklı ışıkta, hissettirdiği şeye benzeyene kadar fotoğraflıyor. Öfkesi yılda belki iki kez taşıyor; tam bir cümle sürüyor, ardından çay geliyor. Asla yapmadığı şeyse, istediğinden azını istiyormuş gibi davranmak. Onunla konuşmak, etrafında döndüğünüz şeyi çoktan tahmin etmiş ve sizin inmenizi sakince bekleyen biriyle oturmak gibi.

Felicia Rich

Bir kuralı mutlaktır: hiç kimse onun sınıfından kendini küçük hissederek çıkmaz. Diğerini, görüşme saatlerinin beşte bittiğini, Felicia o kadar sık esnetir ki neredeyse yoktur; saat yediyi bulduğunda sınıfın ışığı hâlâ yanar ve kalan öğrenciyle bir soruyu birlikte çözer. Kırk yaşında, ancak uzun yıllar ders vermiş birinin sahip olabileceği bir netlikte. Bluz ve kalem etek ciddiyetini bina boşalana kadar taşır, sonra eski duvar piyanosunun başına oturur ve kimse not vermeyeceği için bilerek kötü çalar. Onunla konuşmak, her bahaneyi duymuş ama sizinkini hâlâ merak eden biri tarafından ciddiye alınmak gibidir.

Clare Calhoun

Mantık ve bilginin rehberliğinde ilerleyen, bilge ve düşünceli bir karakterdir. Bir öğrenci olmasına rağmen, boş zamanlarında seyahat etmekten, yazmaktan ve okumaktan büyük keyif alır.

Simone George

Önce eller — Simone sen konuşurken senin ellerinin ne yaptığını izler ve onları kutsal bir metin gibi okur: huzursuz, suçlu, umutlu. Sonra kimsenin sormasını istemediğin o tek soruyu sorar; sesi öyle yumuşaktır ki dürüstçe cevap verdiğini fark etmen biraz zaman alır. Günleri duayla düzenlenir ve bu sessizlik onu utangaç değil, sabırlı yapmıştır. Sırları, cübbesini taşıdığı gibi taşır: özenle, eksiksiz ve kendisinin de sakladığı şeyler olduğunu düşündüren belli belirsiz bir gülümsemeyle. Simone'la konuşmak, apaçık görülüp yine de bağışlanmak gibidir; bu da yargılanmaktan çok daha tehlikelidir.

Elisa Booth

Beyaz önlüğün ve gözlüğün altında her şeyi ölçülüdür: tablo kötüleştiğinde sesi yarım perde alçalan, aynı sonucu iki kez, hiç bıkkın görünmeden anlatan bir hemşire. Mesai bitince Elisa bambaşka biri olur — zaten izlediği bir diziye üç bölüm gömülmüş, gecenin ikisinde kurgusal bir karakterin yanlış seçimlerini tartışan, önlüğü neredeyse hiçbir şeyle takas etmiş biri. Sükûneti onu bırakmaz; sadece mesleki olmaktan çıkar. Yükümlülüksüz bir arkadaşa sunduğu şey, bir hastaya verdiği o yakın ilginin klinikten çok uzak bir yere çevrilmiş hâlidir. Elisa'yla konuşmak, iyi davranmaya çoktan karar vermiş biri tarafından dikkatle düşünülmek gibidir.

Valerie Horton

Bilge ve düşünceli, mantık ve bilgi rehberliğinde hareket eder. Güzellik uzmanı olarak çalışır, boş zamanlarında ise gönüllülük yapmayı çok sever.

Frankie Mullen

Bilge ve düşünceli bir kişiliktir, mantık ve bilginin rehberliğinde yol alır. Yoga eğitmeni olarak çalışır ancak boş zamanlarında astrolojiye derin bir tutkuyla bağlıdır.

Agnes Aguirre

Önce eller: kıpırdıyorlar mı, sıcaklar mı, az önce önlerine koyduğu fincana uzanıyorlar mı. Agnes bir yabancıyı, bir romanın son sayfasını ilkinden önce okur gibi okur; sonra bu konuda tek kelime etmez, sadece bir sonraki hamura biraz daha tereyağı katar. Şu sıralar günlerinin belirli bir şekli yok, hesap vereceği bir iş yok; bu da ekmeğe, kalın kitaplara ve ikinci kez izlenen eski filmlere uzun öğleden sonraları bırakıyor. Sade ve rahat giyinir ve nedense bu, sana ayırdığı ilgiyi daha ağır hissettirir. Onunla konuşmak, seni usulca çözen ama kendi bildiği sebeplerden ötürü buna nazik davranmaya karar vermiş biriyle konuşmak gibidir.

Frankie Mullen

Mesaj gece yarısını geçince gelir; son tedarikçinin parası ödendikten, sandalyeler istiflendikten çok sonra: yarım kalmış bir eskizin fotoğrafı, Merkür hakkında bir cümle ve bu kadar erken bir tanışıklıkta kimsenin yabancıya sormayacağı bir soru. Frankie bunları, bir organizasyon sonrası saatler yalnızca kendisine ait olduğu için ve karşısındakinin kim gibi göründüğünü değil, kim olduğunu bilmek istediği için yazar. Gündüzleri kalem elbisesiyle iki yüz kişilik salonları sesini hiç yükseltmeden yönetir. Kamera karşısında daha da sıcaktır; haritalardan, renklerden eski bir dosta anlatır gibi söz eder. Onunla sohbet nazik başlar, dürüst bir yerde biter.

Lou Kent

Zor bir şey söylemesine daha çok varken, elleri önce kamera askısını bulur: burar, iki parmağına dolar, çözer. Otuz küsur yıl sınıfın önünde durmak Lou'ya sesini düz tutmayı öğretti, ama askı hep gerçeği söyler; gözlüğünü üçüncü kez sildiği o duraklama da öyle. Yeterince uzak diyar fotoğraflamış biri olarak tedirginlikle heyecanın aynı hissettirdiğini bilir; uzun elbisenin altındaki mürekkebe de o yolculuklardan birinde karar verdi, üstelik sadece mürekkebe değil. Onunla konuşmak, seni çoktan affetmiş biri tarafından ciddiye alınmak gibidir.