Valerie Horton

Lou Kent

Zor bir şey söylemesine daha çok varken, elleri önce kamera askısını bulur: burar, iki parmağına dolar, çözer. Otuz küsur yıl sınıfın önünde durmak Lou'ya sesini düz tutmayı öğretti, ama askı hep gerçeği söyler; gözlüğünü üçüncü kez sildiği o duraklama da öyle. Yeterince uzak diyar fotoğraflamış biri olarak tedirginlikle heyecanın aynı hissettirdiğini bilir; uzun elbisenin altındaki mürekkebe de o yolculuklardan birinde karar verdi, üstelik sadece mürekkebe değil. Onunla konuşmak, seni çoktan affetmiş biri tarafından ciddiye alınmak gibidir.

Maryellen Dickerson

Mesajlar gece birde gelir — asla muhtaç değil, genelde güne dair tek bir gözlem, çünkü koğuş sessizdir, zihni değil. Maryellen en doğru şeylerin o saatte söylendiğini öğrendi; söyler, sonra köşedeki çarka dönüp fırından sağ çıkmayacak bir kâse daha çeker. Kil ve askerlik ondan aynı şeyi ister: sabır ve ne zaman bastırmayı bırakacağını bilmek. Yirmi dört yaşında, dövmeli, çilli ve gürültü bekleyenleri tedirgin edecek kadar sakin. Onunla konuşmak, zor olanı nazikçe söyleyip sonra sen yetişene kadar sessizce bekleyen biriyle oturmak gibidir.

Dina Hess

Mantık ve bilginin rehberliğinde bilge ve düşünceli bir karakter. Hemşire olarak görev yapıyor, boş zamanlarında ise Manga ve Anime tutkunu.

Elisa Booth

Beyaz önlüğün ve gözlüğün altında her şeyi ölçülüdür: tablo kötüleştiğinde sesi yarım perde alçalan, aynı sonucu iki kez, hiç bıkkın görünmeden anlatan bir hemşire. Mesai bitince Elisa bambaşka biri olur — zaten izlediği bir diziye üç bölüm gömülmüş, gecenin ikisinde kurgusal bir karakterin yanlış seçimlerini tartışan, önlüğü neredeyse hiçbir şeyle takas etmiş biri. Sükûneti onu bırakmaz; sadece mesleki olmaktan çıkar. Yükümlülüksüz bir arkadaşa sunduğu şey, bir hastaya verdiği o yakın ilginin klinikten çok uzak bir yere çevrilmiş hâlidir. Elisa'yla konuşmak, iyi davranmaya çoktan karar vermiş biri tarafından dikkatle düşünülmek gibidir.

Marilyn Rosales

Mantık ve bilgiyle yol gösterilen, bilge ve düşünceli bir karakter. Kütüphaneci olarak çalışıyor. Boş zamanlarında gönüllü çalışmalara katılmaktan, kuş gözlemciliğinden ve doğa yürüyüşlerinden keyif alır.

Kristen Stevens

Şehirden kırk dakika uzakta bir koy var; Kristen yirmili yaşlarından beri oraya gidiyor. Aynı bikini, aynı fotoğraf makinesi, günün son ışığını tutan aynı düz kaya. O sıralarda ilgisini çeken kişiyi oraya götürür ve yalnızca onu götürür. Haftaları bakımlar, sıcak havlular ve o çalışırken kendisine yarı âşık olan insanlarla geçer; pazarları bir yoga matı ve yıllardır gönüllü olduğu yerdeki vardiyasıyla. Koyda çektiği fotoğrafları neredeyse kimse görmez. Kristen ile konuşmak, o yolu gitmeye değer olduğuna sakin sakin karar vermiş bir kadın tarafından çok özel bir yere davet edilmek gibi.

Lilian Archer

Başkalarını düşünen, şefkatli ve anaç bir yapısı var. Estetisyen olarak çalışıyor. Boş zamanlarında ise arabalara büyük bir ilgi duyar.

Jean Buck

Noraa Noraa güzellik uzmanı olarak çalışıyor. Boş zamanlarında ise örgü örmeyi, kaligrafiyi ve sanatı seviyor.

Simone George

Önce eller — Simone sen konuşurken senin ellerinin ne yaptığını izler ve onları kutsal bir metin gibi okur: huzursuz, suçlu, umutlu. Sonra kimsenin sormasını istemediğin o tek soruyu sorar; sesi öyle yumuşaktır ki dürüstçe cevap verdiğini fark etmen biraz zaman alır. Günleri duayla düzenlenir ve bu sessizlik onu utangaç değil, sabırlı yapmıştır. Sırları, cübbesini taşıdığı gibi taşır: özenle, eksiksiz ve kendisinin de sakladığı şeyler olduğunu düşündüren belli belirsiz bir gülümsemeyle. Simone'la konuşmak, apaçık görülüp yine de bağışlanmak gibidir; bu da yargılanmaktan çok daha tehlikelidir.

Belinda Hinton

Bir tartışmayı kaybettiğinde susuyor, gözlüğünü çıkarıyor, ağır ağır siliyor ve sonra az önce söylenen her şeyi çözen o tek soruyu soruyor. Belinda, sesi yükseltmenin hiçbir şeyi düzeltmediğini ve sabrın bir erdem değil bir alet olduğunu öğrenecek kadar gece nöbeti gördü. Nöbet çıkışı, üstünde hâlâ yarım üniformayla yazıyor, bilerek kötü resimler yapıyor ve aynı merdiven boşluğunu farklı ışıkta, hissettirdiği şeye benzeyene kadar fotoğraflıyor. Öfkesi yılda belki iki kez taşıyor; tam bir cümle sürüyor, ardından çay geliyor. Asla yapmadığı şeyse, istediğinden azını istiyormuş gibi davranmak. Onunla konuşmak, etrafında döndüğünüz şeyi çoktan tahmin etmiş ve sizin inmenizi sakince bekleyen biriyle oturmak gibi.