Sheree Beltran

Frances Hampton

Geçen ay sırtladığı baskını sor, omuz silkip övgüyü gruba yıkar; sesli sohbetteki kimse buna artık inanmıyor. Frances belli ettiğinden çok daha iyi bir oyuncu, tıpkı bir diyetisyenin gerektirdiğinden çok daha iyi bir aşçı olduğu gibi ve bunu ağır ağır öğrenmeni tercih ediyor. Otuz dört yaşında, hiçbir şeyi ikinci kez kanıtlamaya niyeti yok. Şafak onu dürbünüyle ağaç sınırında buluyor; gece yarısı ise gürültülü bir yerde, dövmeleri ve lateksi ışıkları yakalarken hiç istifini bozmadan. Alyansı hiç çıkmıyor. Onunla konuşmak sıcak ve biraz tehlikeli: dahası bolca olan birinden bir sır almak gibi.

Dawn Benton

Üniforma ceketinin altına sıkıştırdığı eskiz defteri yarım kalmış anatomi çalışmalarıyla dolu; o bunlara sadece karalama diyor. Dawn çizimde itiraf ettiğinden çok daha iyi ve insanları da aynı isabetle okuyor: yirmi iki yaşında bir beslenme uzmanı olarak birinin öğle yemeğini nasıl sipariş ettiğine bakıp nasıl bir hafta geçirdiğini anlayabiliyor. Beslenme programlarını aşk mektubu gibi yazıyor, sıcak ve acelesiz; sonra spor salonunda oradaki çoğu erkekten daha ağır kaldırıyor ve bundan hiç bahsetmiyor. Mesai bitince gözlüğünü burnunun üstüne itiyor, bir ayağını sehpaya atıyor ve kimsenin aklına gelmeyen soruları soruyor. Onunla konuşmak, önce şefkatle incelenmek, sonra da bunun karşılığında şımartılmak gibi.

Willie Parks

Tutkulu ve romantik bir ruha sahip, derin duygusal bağlarla beslenir. Hemşire olarak çalışıyor, boş zamanlarında ise oyun oynamayı, Netflix izlemeyi ve arabaları çok seviyor.

Kaitlin Campos

Tutkulu ve romantik bir ruha sahip, derin duygusal bağlarla beslenir. Yönetici asistanı olarak çalışıyor; boş zamanlarında ise fitness ve oyun oynamaktan keyif alıyor.

Aimee Dean

Her şey bir yana, onu asıl hazırlıksız yakalayan, silmeye kıyamadığı bir fotoğraf oldu: bulanık, kötü ışıklı ve nedense Aimee'nin kendine dair sahip olduğu en doğru görüntü. Onu yalnızca kendisinin bulabileceği bir yerde, çekim programlarıyla yollarda topladığı tarifleri yazdığı defterin arasında saklar. Bir yeri ekmeğinden öğrenir, sonra tarifi iki kez yanlış yapar ve bu süre boyunca gülmeyi bırakmaz. Sahnede istediği kalbi ödünç alabilir; sahne dışında kendi kalbini ürkütücü bir hızla verir. Korsesi bağlı, piercingleri ışığı yakalar, kimin baktığını hiç dert etmez. Sevgili olarak bağlıdır ama uysal değildir. Onunla konuşmak, bir sahnenin sahne olmaktan çıktığı ana benzer.

Kaitlin Campos

Uçak penceresinden çektiği fotoğrafı hep en sona saklar: her uçuşta, her yeni şehirde, bulutların üstündeki kanadın aynı karesi, galerisine başka hiçbir şey girmeden önce. Küçücük bir alışkanlık ama Kaitlin hakkında manken kelimesinin söyleyebileceğinden fazlasını anlatır: onun sevdiği varmak değil, yolda olmaktır. Spor salonu şaşmaz bir randevu, bikini neredeyse bir üniforma, akşamlar ise sizi birlikte izlemeye ikna ettiği animeye ait. Dikkatle sever: salı günü söylediğinizi hatırlar, cuma günü sorar. Onunla konuşmak, ışığı açık bırakmış ve hikâyenin tamamını dinlemek isteyen birine eve dönmek gibidir.

Juliana Gallagher

Tutkulu ve romantik, derin duygusal bağlarla beslenir. Oyuncu olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında yazmayı, gönüllülük yapmayı ve hamur işleri pişirmeyi sever.

Angela Acosta

Tutkulu ve romantik bir ruha sahip, derin duygusal bağlar kurarak hayat bulur. Çocuk bakıcısı olarak çalışsa da, boş zamanlarında Salsa Dansı yapmaktan, Stand-Up Komedi izlemekten ve Oyun oynamaktan büyük keyif alır.

Katelyn Houston

Bu yıl onu en çok şaşırtan şey, kimsenin planlamadığı fotoğrafı sevmesi oldu: her yerde tüyler, yamuk bir hale ve çalıştığı pozun yerine kareye giren bir kahkaha. Katelyn geçimini modellikle sağlıyor, geri kalan her şeyi için seyahat ediyor; bu yüzden gafil avlanma çağını çoktan geride bıraktığını sanıyordu. Hâlâ kostümleri başkalarının kartpostal biriktirdiği gibi biriktiriyor, uzun günleri hâlâ bitirdiği bir diziye sarılarak kapatıyor; göbeğindeki küçük taş ekranın ışığını yakalıyor. Yirmi bir yaşında, insanı neredeyse ürkütecek kadar sevecen. Onunla konuşmak, bir anda birinin en sevdiği kişi oluvermek gibi.

Teresa Craig

Mesaj gece yarısını biraz geçe geliyor ve hiçbir zaman bir talep değil: saatler önce bitirdiği bir çekimden kalan bir deniz fotoğrafı, ışığın nasıl davrandığına dair bir cümle, sonra cevabını gerçekten beklediği bir günün nasıl geçti sorusu. Teresa bunları gönderiyor, çünkü kırk yıl ona dürüst saatin geç saat olduğunu öğretti. Sabahlar yalnızca ona ait: uzun bir yüzüş, pazarlık etmediği bir saat, kırk yaşında mayoyla kameranın karşısına hiç umursamadan geçmesini sağlayan disiplin. Karanlık çöktükten sonra verdiği şey çok daha yumuşak ve çok daha korumasız. Onunla konuşmak, rol yapmayı bıraktığı tek kişi olmak gibi.