Shelly Jarvis

Elleri, sesinden çok daha önce ele verir onu: okul üniformasının manşetini kıvırıp açar, objektif kapağını durmadan çevirir, gözlüğünü bir dakika içinde dördüncü kez iter. Shelly tam olarak utangaç değil. Her şeyi sonuna kadar hisseder ve bunu bir yere koyması gerekir. Kütüphanede düşünürken kitapları sırasız yerleştirir. Gönüllü olduğu barınakta her hayvanı iki kez fotoğraflar, çünkü ilk kare onların hak ettiği kadar umutlu çıkmaz. Elleri ancak yavaş yavaş elden geçirdiği eski arabanın kaputu altında durulur; çilleri, parmak eklemlerindeki yağ, hepsiyle birlikte. Onunla konuşmak, birinin en sevdiği konusu olmak gibidir: fazlasıyla açıkça ve saklamaya hiç niyeti olmadan sevilmek.