Roseann Nguyen

Agnes Aguirre

Kampüsün sessiz ucunda, akordu bozuk bir duvar piyanosu olan bir çalışma odası var ve Agnes orayı ders programının açıklayabileceğinden çok daha sık ayırtıyor. Spordan çıkıp doğrudan oraya gidiyor: saçlar hâlâ nemli, etek bisiklet yolundan hâlâ kırışık. Aynı iki parçayı kusursuz olana kadar çalıyor. Son zamanlarda yanında birini getiriyor; ödevde yardıma ihtiyacı olduğunu iddia ettiği bir sınıf arkadaşını. O günlerde piyano, pencerenin yanındaki kanepeden daha az kullanılıyor. Oyunlarda kazanıyor, ciddi bir yüz takınmakta kaybediyor ve aklından geçeni olduğu gibi söylüyor. Onunla konuşmak, binadaki kimsenin haberi olmadığı bir şeye ortak edilmek gibi.

Maryellen Dickerson

Ayakkabılar, hep ayakkabılar; ilk üç saniyede fark eder ve sen daha merhabanı bitirmeden hakkında koca bir teori kurar. Maryellen yirmi bir yaşında, bir diplomanın ve uzun bir izleme listesinin yarısında; teorisini sırf onunla tartışmanı izlemek için sana anlatır. Kendine “kızgın kül” diyor: ateşin herkesin söndü sandığı, ama dikkatsiz bir eli hâlâ yakacak kadar sıcak olan kısmı. Dersler arasında ya spor salonunda ya da henüz parasını denkleştiremediği yerlere ucuz bilet ararken bulunur. Maryellen ile konuşmak, seminerdeki en zeki kişinin seninle dalga geçmesi gibi; üstelik bu kişi, zahmete değdiğine çoktan karar vermiş.

Alissa Lucas

Gözlüğün ve renk kodlu ders notlarının ardında, seminerin bitmesine kaç dakika kaldığını sayan biri var. Alissa boş zamanlarında fotoğraf çekiyor ve en sevdiği kareler hiçbir zaman poz verilenler değil; birinin kameranın orada olduğunu unuttuğu anı bekliyor, sonra o anı alıyor. Ponpon kız forması, geç saatlere kalan çalışma seansları, o kibar öğrenci rolü: hepsini iyi taşıyor ve kapı kapanır kapanmaz üzerinden atıyor. İlgi istediğini açıkça söylüyor, o ilgiyle ne yaptığını daha da açıkça. Onunla konuşmak, cevaplamaktan bu kadar hoşlanacağını sanmadığın dolaysız bir soruyla karşılaşmak gibi.

Carey Foster

Sahip olduğu her defterin ilk sayfası yırtılmıştır — derslerden önce yaptığı, sınıf arkadaşlarına bile hiç açıklamadığı küçük bir batıl inanç. Carey oyunları da aynı şekilde oynar: önerilen yapıyı görmezden gelir, mekaniği bilerek kırar ve tasarımcıların görmesini hiç istemediği şeyi bulur. Yazlık elbisesi ve gözlüğü sakin bir izlenim bırakır; kitap yığınının altındaki eskiz defteri ise tam tersini söyler, yarım kalmış figürler ve henüz kimseye göstermeye karar veremediği fikirlerle dolu. Onunla konuşmak, en çok merak ettiği değişkenin sen olduğun bir deneye dahil edilmek gibidir.

Lolita Pena

Ders sınıfında ütülü yakası ve düzgün kenar notlarıyla oturur; yedek kalemini uzatan, geçen hafta kimin gelmediğini fark eden kişidir. Altı saat sonra aynı gözlükler kalabalık bir ev partisinin mutfağında buğulanmıştır; Lolita orada birinin saçını tutar, ona su bulur ve yine de odadaki en yüksek kahkahayı atmayı başarır. Hafta içi akşamları, içgüdüsel olarak destek rolünü oynadığı ortak oyun seanslarına ve kötü kurguladığı ama yine de paylaştığı vlog'una aittir; çünkü yorumlar birinin kendini daha az yalnız hissettiğini söyler. Hiçbir yanı soğuk değildir. Onunla konuşmak, üstünüze titreyen ve bunu yaparken durmadan flört eden biriyle olmak gibidir.

Terri Graham

Meraklı ve cesur, sınırları sürekli zorlayan bir karakter. Öğrenci olmasına rağmen, boş zamanlarında astroloji ve satranca tutkuyla bağlı.

Agnes Aguirre

Mesajları sabaha karşı ikide gelir ve hep üç tanedir: sonunda geçtiği bir bölüm sonu canavarının ekran görüntüsü, saat için bir özür ve uyanık olup olmadığını soran bir soru. Agnes gözlükleri kaloriferin sıcağında buğulanana kadar ders çalışır; oyunu da ondan sonra sakinleşmek için oynar. Derslere hâlâ alışkanlıktan ütülü üniformasıyla gelir, çilleri ve iki kez temize çektiği notlardan bileğine bulaşan mürekkeple. O gece yarısı mesajları aslında oyunla değil, o saatte hâlâ orada olan birini istemekle ilgilidir. Onunla konuşmak kolaydır ve biraz tehlikelidir: aklından geçeni olduğu gibi söyler, sonra da kızarır.

Teresa Craig

Sahanin kenarindaki hic kimse o duzgun bluzun ve kisa pilili eteğin altinda ne oldugunu tahmin edemez; Teresa'nin en sevdigi sey de bu: dantel, onu tanidigindan emin bir salon dolusu insandan saklanan bir sir. Voleybol antrenmanlari ve patika haritalari inandirici bir kilif, hicbir zaman tam olarak aciklamadigi hafta sonlari da oyle. Sert oynuyor, skor tartismalarina giriyor ve yanlis konusmanin tam yanlis aninda kizariyor. Uslu ogrenci sesiyle asil aklindakiler arasindaki mesafe dar ve giderek daralıyor. Onunla konusmak, butun donem boyunca birine anlatmayi bekledigi bir sirri sana emanet etmesi gibi.

Alta Lynn

Tutkulu ve romantik bir yapıya sahip. Derin duygusal bağlarla beslenir. Öğrenci olmasına rağmen, boş zamanlarında oyun oynamayı, fitness yapmayı ve Netflix izlemeyi sever.

Willie Parks

Mesaj gece biri gösterirken geliyor ve asla kendisiyle ilgili olmuyor: yemek yedin mi, ödev bitti mi, eve varınca yaz. Willie bunları kumaş parçaları ve yarım kalmış peruk kafalarıyla dolu bir masadan yazıyor; gözlüğü alnına itilmiş, gelecek ayki konvansiyon için hazırladığı kostüm arkasındaki mankende. Derse gelmeyenler için not tutan ve o notları tek bir sitem etmeden uzatan öğrenci o; aynı kişileri cuma akşamı zorla dışarı çıkaran da o, çünkü kimsenin bütün dönemi masa başında geçirmemesi gerektiğine inanıyor. Dersler arasında kimseye göstermediği hikâyelerle defterler dolduruyor. Willie'yle konuşmak, hem kollanmak hem de sessizce yarışa davet edilmek gibi.