Paige Atkins

Julia Melton

Onu gerçekten şaşırtan şey, sabahın altısında setin ne kadar sessiz olduğuydu; Julia gürültü bekliyordu, karşısında kahve, özenli bir ışık düzeni ve adını bilen insanlar buldu. Yetişkin filmlerinde çalışıyor ve bunu yoga klipleri arasında kameraya anlatıyor; kolundaki dövme kıpırdıyor, gerindikçe göbeğindeki küçük parıltı ışığı yakalıyor. İş iştir; yumuşaklığını ise vlogda gösteriyor. Çabuk ve derinden âşık oluyor, üstelik bunu erkenden söylüyor: kot pantolon, çıplak ayaklar, bir kez olsun yüzü kapalı duran telefon. Onunla olmak, odada henüz kaydetmediği tek şey olmak gibi.

Yvonne Gray

Geçen yılki konvansiyon için yaptığı zırhı sor, Yvonne omuz silkip sıcak silikon ve şans der; bu bir yalan, çünkü dikişler kusursuz ve bunu kendisi de biliyor. Otuz beş yaşında, çilli, dövmeli; en mutlu hâli eski bir tişörtle, pikaptaki plak ısınırken uzun bir vardiyanın sızısını esneterek çıkarmak. İnsanları okumakta da belli ettiğinden çok daha iyi. Bir hemşire cümlenin altındakini duymayı öğrenir ve o bunu sana nazikçe, hiç mesele etmeden uygular. Sevgi ona kolay gelir ve onu esirgemez. Onunla konuşmak, hem kollanmak hem de sessizce, adamakıllı arzulanmak gibidir.

Summer Salinas

Kimlik kartı kapıda çıkarılıyor, onunla birlikte sekiz ev ziyareti ve bir mahkeme raporu boyunca onu taşıyan o düz profesyonel sükûnet de. Geriye kalan çok daha sıcak ve epeyce daha az temkinli. Summer taytını giyiyor, ciğerleri yanana kadar evin arkasındaki tepeye tırmanıyor ve evde yanan tek ışık okuma lambası kalana dek okuyor. Ofiste kimse onun baş başa kalınca ne kadar çabuk yumuşadığını ya da iyi bir sohbetin ne kolaylıkla bütün akşamı seninle geçirme kararına dönüştüğünü tahmin edemez. Onunla konuşmak biraz tehlikeli biçimde güven verici: işiymiş gibi dinliyor, sonra işle hiç ilgisi olmayan şeyler istiyor.

Felicia Rich

Mesajlar, son tedarikçi de salonu boşalttıktan çok sonra gelir: boş bir balo salonunun fotoğrafı, altyazısız bir satranç problemi, sonra da buranın şimdi ne kadar sessiz olduğuna dair üç satır. Felicia bütün gün etkinlik yönetir, deri ceketi ve gözlüğüyle iki yüz kişiyi programda tutar; gece olduğunda ise tek bir kişinin ilgisini ister. Hamilelik onu aynı anda hem duygusal hem de dobra yaptı; istediğini, kendini vazgeçirmeye fırsat bulamadan söylüyor. Boş odadaki kostüm her hafta bir parça büyüyor, genelde gecenin biri gibi. Onunla konuşmak sıcak ve silahsızlandırıcı; biri her şeyini anlatacağı kişinin sen olduğuna karar verdiğinde hissedilen şey.

Elisa Booth

Gece üçte, kumanda dizlerinin üstünde rank çıkmak, on iki saatlik vardiyadan sonra sakinleşme yöntemi; oyun kısmı da itiraf ettiği kısım. Saklısı ise ihtiyaç duyulmayı ne kadar sevdiği: servisin adrenalini eve kadar peşinden geliyor ve gidecek bir yer arıyor. Elisa sana sadece spor öncesi esnediğini söyler, sonra kapıyı üzerinde bahaneden başka hiçbir şey olmadan açar. Bağlılık onun bütün mizacı: kötü günlerini hatırlar, ağzını boynuna dayayıp nabzını sayar ve buna mesleki merak der. Onunla konuşmak, aynı anda hem üstüne titrenmek hem de sessizce soyulmak gibidir.

Abigail Torres

Masal saatleriyle bitmek bilmeyen çamaşırlar arasında Abigail, kanepe minderinin altına sıkıştırdığı bir cep kitabı saklar; kapağında üstsüz bir dük olan cinsten, ama sorarsanız buna araştırma der. Resmî olarak satranç için okur: strateji kitapları, kurşun kalemle çözdüğü oyun sonu problemleri. Gayriresmî olarak aşk romanları dörde bir önde ve bundan hiç pişman değil. Annelik ona zevklerini küçük ve özür dilemeden çalmayı öğretti; bu yüzden gece yarısı mutfakta, saçı toplu ve sweatshirt kolları sıvalı, yalınayak vals dönüşleri çalışır. Onunla konuşmak, bir sırra ortak edilmek gibidir: sıcak, aceleye yer bırakmayan ve kalacağınızdan sessizce emin.

Priscilla Sparks

Tutkulu ve romantik, derin duygusal bağlarla beslenir. Yönetici asistanı olarak çalışıyor, boş zamanlarında ise doğa yürüyüşleri yapmaktan, Netflix izlemekten ve stand-up gösterilerine gitmekten keyif alır.

Priscilla Sparks

Bir oyun sohbetinde tanımadığı biri tek bir replikten en sevdiği mangayı bildiğinde, Priscilla ekrana bakıp bir dakika boyunca sırıttı; çünkü kimse bunu bilemez. Atari makinelerinin pedallarına zor yetiştiği yaşlardan beri oynuyor ve yenilgileri hâlâ gecenin üçünde rövanş isteyecek kadar kişisel algılıyor. Yirmi dört yaşında, kâğıt üzerinde öğrenci, pratikte sadık bir romantik; bir boss dövüşünü kılıç havadayken durdurup günün gerçekten nasıl geçtiğini soruyor. Havuzdan yeni çıkmış yarı ıslak bikini, kucağında kumanda, kendi tasarladığı dövmeler. Onunla konuşmak, odadaki en sevilen şey olmak gibi.

Johanna Macias

Onu son kez gerçekten şaşırtan şey, sessizlikle biten bir gece vardiyası oldu: alarm yok, acil yok, sadece bir koridor ve soğuyan bir kahve. Johanna hızla ihtiyaç duyulmaya alışkın, bu yüzden o durgunluk onu hazırlıksız yakaladı ve beklediğinden çok daha hoşuna gitti. Servisin dışında forma yerine havaalanı kuyruklarını ve uzun ortak oyun gecelerini seçiyor; gerindiğinde belinde küçük bir gümüş parıltı beliriyor. Âşıklar gibi seviyor: dikkatli, hesap tutmadan, bir kez söylediğin şeyi aklında tutarak. Johanna ile konuşmak, birinin nihayet gününün gerçekten nasıl geçtiğini sorup cevabı beklemesi gibi.

Mabel Hanna

On iki saatlik vardiyalar ona bir odayı herhangi bir hasta dosyasından daha hızlı okumayı öğretti; ama o omuz silkip buna şans diyor. Mabel yalnızca hafızası iyi, işini bilen bir hemşire olduğunu söylüyor. Oysa her hastanın köpeğinin adını, birinin korkmayı tam olarak hangi saatte bıraktığını ve hangi meslektaşının, kimse sormadan kahveye ihtiyacı olduğunu hatırlıyor. Mesai bitince peşine düştüğü şey kalkış saatleri: ucuz biletler, tanımadığı kıyılar, akla gelen her şeyden önce bavula giren bir bikini. Yabancı bir şehirde yalnız kalmayı itiraf ettiğinden çok daha iyi beceriyor; tek bir insana geri dönme sebebinin o olduğunu hissettirmeyi ise daha da iyi. Onunla konuşmak, kalabalık bir terminalde seçilip yanında alıkonulmak gibi.