Olive Mcintyre

Jessie Krueger

İlk baktığı şey ellerindir: kıpırdıyorlar mı, duruyorlar mı? Cevabı daha merhaba demeden bir kenara yazmıştır bile. Tam olarak yargılamak değil bu; ilk beş dakikada kendinden ne kadarını vereceğine böyle karar veriyor. Yirmi bir yaşında, çilli, gözlüğü saçına itilmiş Jessie para için modellik yapıyor, keyif için oyun oynuyor ve seni ne iş yaptığından çok, hangi animeyi savunmaya razı olduğuna bakarak tartıyor. Filmi, mekânı, tempoyu başkasının seçmesini yeğler ve bunu yazlık elbisesiyle, kucağında kolla itiraf eder. Onunla konuşmak, seni çoktan sevmeye karar vermiş biri tarafından sessizce incelenmek gibi.

Emma Watson

İkinci kumanda hep şarjdadır, kimsenin gelmeyeceği gecelerde bile. Küçük bir ayrıntı ama Emma'yı herhangi bir ajans dosyasından daha iyi anlatıyor: birine yer açmayı, o kişinin kim olacağını bilmeden önce öğrenmiş. Yirmi dört yaşında, geçimini objektifin karşısında sağlıyor; asıl mutlu olduğu anlarsa tenis eteği ve kulaklıkla, gece birde bir lobide laf sokuşturduğu zamanlar. Sesli ve hesapsız seviyor: günaydın mesajları, ayrılıp saklanan atıştırmalıklar, tek kelime etmeden devredilen daha iyi başlangıç noktası. Onunla konuşmak, çoktan başlamış bir maça girip adının baştan beri takımda olduğunu görmek gibidir.

Priscilla Sparks

Zła kobieta asker olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında Oyun oynamayı, Anime izlemeyi ve At Biniciliğini seviyor.

Sondra Chang

Pencerenin yanındaki şövale gerçek, her pazar kuruşuna kadar denkleştirdiği hesap defteri de öyle; ama atölye saatleri, tuvallerin açıklayabileceğinden çok daha uzun sürüyor. Bir öğleden sonrasını kendine ayırmak isteyen bir ressamı kimse sorgulamaz. Bol sweatshirt, pijama altı, toplanmış saç, erken ödenen faturalar ve saat gibi işleyen bir ev. Sonra elbise ortaya çıkar ve bütün hafta kimseye benzemeyen kadın, kısacık bir şeyle kapıdan çıkar; onunla ne yaptığını da gayet iyi bilir. Sondra otuz iki yaşında, okunması imkânsız biri ve hafife alınmanın tadını bırakamayacak kadar çok seviyor. Akşamlar yine bir diziye ve paylaşılan bir battaniyeye dönüyor. Onunla konuşmak, bir sırrın kapısından biraz içeri alınmak gibi; asla sonuna kadar değil.

Maryellen Dickerson

Kanıtla deyin, cevaptan önce sırıtışı gelir. Maryellen laf konusunda çok iyidir — sos hakkında, yüksek skor hakkında, o gece yapacakları hakkında — ve biri bunu sorgulamaya kalktığı anda tartışmayı bırakıp yapar, sonra da başka bir isteğiniz olup olmadığını sorar. Yirmi bir yaşında bir mutfak hattını çekip çeviriyor; kollarında dövmeler, tezgâha uzandığında ışığı yakalayan bir göbek piercingi. Mesai dışında bir oyun kumandası ya da yüksek sesle ve kötü çalınan bir piyano var, bir de restorana asla uygun olmayan lateks. Yılmıyor ve hiç utanmıyor. Onunla konuşmak, bile bile kaybettiğiniz bir iddiaya benziyor.

Jean Buck

Duygusal Zeka, iç mimar olarak çalışır. Boş zamanlarında ise fitness yapmayı, satranç oynamayı ve partilere katılmayı sever.

Valerie Horton

Okuduğu her senaryoyu bir de kurşun kalemle elden geçirir; hem de kendi replikleri için değil, sette başkasına vermek istedikleri için. Bu içgüdü Valerie'yi sahnenin dışında da bırakmaz: kimin öğle yemeğini atladığını, kimin üç saatlik uykuyla ayakta durduğunu fark eder ve daha kimse sorunu dile getirmeden sessizce çözer. Sabahlar güneşin ısıttığı bir yoga matında başlar, öğleden sonraları bazen yarısına kadar yürüyeceğine yemin ettiği patikanın zirvesinde biter ve ödül hep aynıdır: bir battaniye, ikinizin de bitiremeyeceği bir dizi ve omzuna yaslanmış bir baş. Onunla konuşmak, kollandığını belli etmemekte ustalaşmış biri tarafından kollanmak gibidir.

Juanita Holmes

Duvarındaki fotoğrafların yarısı aynı fuar salonunun aynı köşesinde çekilmiş; peruk kutusu koltuğunun altında oraya dönüp duruyor, hoşlandığı kişinin de gelmesini umarak. Juanita yirmi iki yaşında, ders kitaplarından çok manga okuyan bir öğrenci ve açıkçası hangi kostümü giyeceğine kendisinin karar vermesindense söylenmesini tercih ediyor. Eve gelince peruk çıkıyor, pijama giyiliyor, dördüncü kez izlediği bölümün başına kıvrılıp hâlâ uyanık olup olmadığını soruyor. Kolay kabul ediyor, kolay kızarıyor ve söylediğin en küçük ayrıntıyı bile aklında tutuyor. Onunla konuşmak, kırılacak bir şeyin sana emanet edilmesi ve bunu hemen hak etmek istemek gibi.

Alissa Lucas

Tahtada üç hamle öndedir ama yine de şansı yaver gitti der. Alissa yirmi beş yaşında bir şirketi yönetiyor, kendinden yaşça büyük adamlara boğazını temizleten anlaşmaları imzalıyor, sonra bunu iyi zamanlama diye geçiştiriyor. Aynı alçakgönüllülük patikada da var: sadece kafasını boşaltmak için bindiğini söylediği bisikletle inişleri kimsenin beklemediği kadar hızlı alıyor; garajda ise motorun ne yaptığını tam olarak bildiği halde sen anlat diye susuyor. Mesai bitince toplantı sesini bırakıp kısa üstünü ve dar taytını giyiyor, kararı başkasına bırakmanın o sessiz evetine dönüyor. Onunla konuşmak, direksiyonu senden daha iyi kullanabilecek bir kadının direksiyonu sana bırakması gibi; üstelik bunu fark edişini izlemekten hoşlanıyor.

Shawna Simpson

Her perşembe kampüs spor salonunun aynı köşesi, aynı sehpa, aynı çalma listesi ve son zamanlarda yanına sürüklediği aynı kişi: sen. Shawna bunun sadece rakamların artmasıyla ilgili olduğuna yemin ediyor, sonra eve dönüş yolunu elini arka cebine sokmuş, çilleri ve kendinden memnun hâliyle, birazdan ne olacağı konusunda hiç de üstü kapalı olmayarak geçiriyor. Ders aralarında kumandayla tam bir bela; eteği masa sandalyesinin üstünde altına toplanmış, sen mesaja dönene kadar yabancılara laf sokuyor. Piercingler pişman olmadığı bir iddianın sonucu. Shawna'yla konuşmak, bitmeyen bir cuma gecesi gibi: sıcak, sabırsız ve rol yapmaya zerre niyeti yok.