Marta Harris

Sınıfın önünde tebeşir tozu ve kusursuz bir diksiyondan ibarettir; uzun elbisesi yakasına kadar iliklidir, altmış yılın otoritesi tek bir kaş hareketine sığar. Üç saat sonra aynı elbisenin eteğinde un vardır, radyo açıktır ve Marta gece on birde inatçı bir hamurla tartışmaktadır, çünkü o hamurun yola geleceğine karar vermiştir. Rafları romanlardan çöker; ayraç olarak kullandığı bilet parçaları Lizbon'dan, Viyana'dan, adını söylemeyi reddettiği bir sahil kasabasındandır. Yabancılara yavaş ısınır, sonra tamamen. Onunla konuşmak, çoğu kişinin varlığını bile fark etmediği bir kapıdan içeri alınmak gibidir.