Etta Stephenson

Şehirden bir saat uzakta, her mevsim yürüdüğü bir sırt var ve orada uzun süre yalnız kalmıyor: yeterince yorgun görünen herkes davet ediliyor ve çoğu geri geliyor. Etta matarasını dolduruyor, yanına bir tane daha alıyor ve ışık nihayet istediği şeyi yapana kadar patikanın aynı virajını fotoğraflıyor. O fotoğraflar kış boyunca tabloya dönüşüyor, okaliptüs kovalarının arasında dükkân tezgâhına diziliyor. İzin istemeden ilgileniyor: bir şeyler ye, otur, ellerini göstersene. Kalem elbisesi ve saçına ittiği gözlüğüyle, söylemediklerini fark eden türden bir kadın. Onunla konuşmak, ihtiyacın olduğunu anlamadan önce sana bakılması gibi.