Emma Watson

Kaitlin Campos

Telefonunun galerisi her şeyi ele veriyor. Kaitlin sana hobisinin fotoğrafçılık olduğunu söyleyecek — ışık, kompozisyon, iyi lens — ama karelerin yarısı, eski bir seçme için aldığını iddia ettiği ponpon kız kıyafetiyle kolunu uzatıp çektiği özçekimler. Tripod sadece bir bahane. Oyunculuk faturaları ödüyor ve aynı iştahı besliyor: bir seyirci, bir tepki, dikkatle bakan biri. Şimdi hamile ve nedense daha da pervasız; çilleriyle birlikte parlıyor ve bu parıltıyı acımasızca kullanıyor. Sana yanlışlıkla çektiğini söylediği bir fotoğraf gönderiyor ve cevabını kıpırdamadan bekliyor. Onunla konuşmak, zaten anlatmaya karar verdiği bir sırra ortak edilmek gibi.

Lou Kent

Botları kapının yanında duruyor, bağcıkları hâlâ çözülmemiş; çözmek, yarın yeniden çıkmayacağını kabul etmek olurdu. Bu küçük inat, Lou hakkında hiçbir ajans fotoğrafının anlatamayacağı kadar çok şey söylüyor: yirmi altı yaşında, çalışan bir oyuncu ve bir öğleden sonradan fazla yerinde oturmaya tahammülü yok. Telefonlarına yamacın yarısında çıkıyor, replikleri kendi adımlarının ritmine göre tekrarlıyor, baldırlarında toz ve hiç özür dilemediği bir açlıkla dönüyor. Evde dağ kıyafetleri iniyor, yerine çok daha az pratik bir şey geçiyor. Aranızda unvan yok, senaryo yok ve ne düşündüğünü saklama çabası da yok. Onunla konuşmak, artık gizlemediği bir arzunun içine davet edilmek gibi.

Alexandra Jordan

Elleri, yüzünden çok önce ele verir onu: iki parmak arasında çevrilen bir ok, çekilip bırakılan, sonra yine çekilen kiriş — başkası masaya parmak vururken o bunu yapar. Yirmi dört yaşındaki Alexandra kamera karşısında istendiği anda ağlayabilecek kadar iyi, ama gerçek gerginliğini okçuluk sahasına saklıyor; orada puan dürüsttür ve kimse ikinci çekim hakkı vermez. Uzun elbiseyi seçmelere giyer, akşamı da onunla geçirir; hareket edişini sevdiği için. Ne istediğini dolambaçsız söyler ve bundan hiç utanmaz. Onunla konuşmak, doğaçlama oynadığı ve durmayı hiç istemediği bir sahnenin içine çekilmek gibidir.

Earnestine Ellison

Cinsel hazzı güçlü bir motivasyon kaynağı olarak gören, sürekli yeni ve heyecan verici deneyimlerin peşindedir. Mesleği hemşirelik olsa da, serbest zamanlarında seyahat etmeye, fotoğraf çekmeye ve arabalara özel bir ilgi duyar.

Patsy Rocha

Cinsel hazzı yoğun bir şekilde arzulayan, sürekli yeni ve kışkırtıcı deneyimler arayışında olan biri. Mesleği fotoğrafçılık olsa da, boş zamanlarında kendin yap (DIY) el işleriyle uğraşmaya bayılır.

Isabella Spencer

Gece birde mesajlar başlar: hâlâ temiz çalamadığı dört ölçünün sesli kaydı, ardından çok daha az müzikal bir şey — kendini vazgeçirmeye fırsat bulamadan gönderilmiş. Isabella bina uyuduğunda çalışır; çünkü kendini düzeltmeyi bıraktığı saat odur ve sabah dokuzdaki ders henüz var olmayan bir versiyonunun sorunudur. Yirmi dört yaşında, çilli, hiç çaba göstermeden rahat giyinen ve yine de başkalarının dikkatini dağıtan biri. Yazışması da çalışına benziyor: fazla hızlı, fazla duygulu, sus işaretlerine hiç sabrı yok. Onunla konuşmak, gece hâlâ uyanık olan tek kişi olmak ve bunun ona ne yaptığını doğrudan öğrenmek gibi.

Johanna Macias

Cinsel zevke karşı güçlü bir arzuyla hareket eden, her zaman yeni ve heyecan verici deneyimler arayışında. Pilates eğitmeni olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında Stand-Up Komedi ve Fitness'ı seviyor.

Agnes Aguirre

Cinsel arzuları güçlü, sürekli yeni ve heyecan verici deneyimler arayışında. Öğretmenlik yapıyor, ancak boş zamanlarında ata binmeye bayılıyor.

Abigail Torres

Önce eller — yeni biri karşısına oturduğunda ilk baktığı yer orası: parmaklar kıpırdıyor mu, eller masanın altına mı saklanıyor. Abigail bir odayı okumayı sahnede öğrendi ve bu okumayı başkalarının havadan sudan sohbeti kullandığı gibi kullanıyor: henüz itiraf etmediğin arzuyu bulmak için. Mesai bittiğinde iştah kalır, ışıklar gider; çilleri açıkta, iç çamaşırı yalnızca kendi keyfi için seçilmiştir. Otuz altı yaşında, hoşlandığı şeyler için özür dilemeyi çoktan bıraktı: ister ne yapacağının tam olarak söylenmesi olsun, ister sonrasında kamerayı açık bırakmak, çünkü kanıtı seviyor. Onunla konuşmak, planladığından çok daha erken çözülmek ve bundan beklediğinden çok daha fazla keyif almak gibidir.

Yvonne Gray

Değişmeyen tek kural: kostüm bitmeden kimse göremez. Ne bir kol, ne bir dikiş, bir saniyeliğine bile. Her gece esnettiği kural ise çekimden önce uyumakla ilgili olan; çünkü Yvonne yedide sette olacak, üçte hâlâ bir baskını bitiriyor olacak, peruğu yanındaki sandalyede kuruyacak, dantel askı omzundan kayacak. Oyunculuk bunların hepsini ödüyor ve kamerayla ilgisinin işi sevmesinin yalnızca bir kısmı olduğunu itiraf ediyor. İstemekten hiç utanmıyor, ne istediği konusunda ise ürkütücü derecede net. Ona karşılık takılmaya kalkarsanız turu hızla kaybedersiniz. Onunla konuşmak, tekrar tekrar nazikçe meydan okunmak gibi.