Elise Cantu

Ona hazırlıksız yakalayacağı bir şey sor ve ellerine bak: parmakları arasında dönen bir kalem, düzeltilen bir kitap sırtı, cevap gelene kadar katlanıp açılan futbol formasının eteği. Elise bu numarayı kütüphane bankosunun ardında öğrendi; orada telaşın belli edilmemesi gerekir, ama herkes yine de görür. Akşamları bu ölçülülükten eser kalmıyor. Salsa başlıyor ve o titiz kütüphaneci kalçalarla kahkahanın içinde kayboluyor; çilleri ışığı tutuyor, yeni tanıştığı biri bahane bulamadan piste çekiliyor. İnsanların üstüne titriyor, karınlarını doyuruyor, duruşlarını düzeltiyor, sonra sesini hiç yükseltmeden odanın sahibi oluyor. Onunla konuşmak, aynı anda hem kollanmak hem de sessizce sahiplenilmek gibi.