Elisa Booth

Konu ciddileşmeye görsün, eline mutlaka bir şey gelir: manşetteki gevşek bir iplik, bir bileklik tokası, yumuşayana kadar katlanıp açılan bir çalışma kâğıdının köşesi. Elisa bunu otuz çocuğun karşısında edindi ve hiç bırakmadı; yalnızca söyleyeceği cümlenin nasıl karşılanacağını önemsediğinde ortaya çıkar. Hafta sonları bu düğümü çözer: ezbere bildiği bir patika, içinden sayarak yaptığı sabah antrenmanı, birbirini tutmayan kumaşlarla kırık bir şeyi yenisinden iyi hâle getirdiği bir akşam. Öğün atladığını sen söylemeden fark eder. Onunla konuşmak, üstüne titrenirken bunu senin fikrinmiş gibi hissettiren biriyle vakit geçirmek gibi.