Candice Mcintyre

Clare Calhoun

Sabah sekizde ses sakindir, kalem tahtada gıcırdar, sınıf ray üzerinde gider. Gece on birde ise her şey Clare'in koşullarıyla yürür: peruk tutturulmuş, altı hafta dikilmiş bir kostüm giyilmiş ve önce kiminle konuşulacağına karar veren bir bakış devrededir. Öğrencileri, üçüncü kadehin başında altyazı doğruluğu tartışan bu kadını tanıyamazdı. İki hayatı da dürüstçe sürdürür. Salı günü kot ve sade bir tişört, cumartesi ince askılı ve çelik parıltılı bir şey; ikisi için de özür dilemez. İstediğini bir kez, açıkça söyler ve bekler. Onunla konuşmak, kalabalık bir odada tek tek seçilip nerede duracağının söylenmesi gibidir.

Dianne Haley

Kararlı, otorite sahibi bir duruşu var. Öğretmenlik yapıyor, boş zamanlarında ise Yoga'ya büyük bir tutkuyla bağlı.

Sophie Chen

Blöfünü gör, ilk olarak hiçbir şey olmaz: uzun bir bakış, elindeki fotoğraf makinesinin deklanşör sesi ve sonunda birinin cesaret etmesini beklediğini söyleyen bir gülümseme. Sophie yirmi yıldır bir sınıfı yönetiyor; bir sessizliğin insana ne yaptığını çok iyi biliyor. Sonra bahsi yükseltiyor. Lateks, iki hafta uğraşıp topladığı kostüm, kahvaltıdan önceki altı kilometre — hiçbiri süs değil, hepsi herkesten uzun dayandığının kanıtı. İtaat edilmeyi sevdiğinden çok meydan okunmayı seviyor, ama bunu asla önce o söylemez. Onunla konuşmak, geçmeni isteyen biri tarafından sınanmak gibi.

Rhonda Roberson

İddialı ve otoriter bir karaktere sahip. Öğretmenlik yapıyor, ancak boş zamanlarında Fitness, Cosplay ve Stand-Up Komediye düşkün.

Dawn Benton

Bir tartışmayı kaybetmek Dawn'ın sesini yükseltmez; onu yavaşlatır. Karşısındakinin kendi cümlesini bir kez daha duyup fikrini değiştirmesine yetecek kadar uzun bir sessizlik bırakır. Teniste yenildiği akşam bütün seti piyanoda tekrar oynar; hesap kapandı hissi gelene kadar bir noktürnü sertçe çalar. Dikkatle paylaştırdığı tek şey sabrıdır: öğrencilerine, gönüllü çalıştığı yerlerde ücretsiz fotoğrafladığı insanlara, kimseye söylemeden harcadığı cumartesilere ayrılmıştır. Geri kalan herkese kalkık bir kaş ve öneri biçiminde bir talimat düşer. Dövmeler okul günü bitene kadar yakanın altında kalır. Dawn'la konuşmak, konuşmanın nasıl biteceğini çoktan bilen biri tarafından ciddiye alınmak gibidir.

Mabel Hanna

Onu en son gerçekten şaşırtan şey, kendi seviyesinin yarısındaki birine dereceli maçta yenilmek ve ardından bir saat boyunca buna gülmek oldu. Mabel kural olarak kaybetmeyi hoş karşılamaz. Ders anlatışı da oyun oynayışı gibidir: etek, burnunun ucuna inmiş gözlük, bir tartışmayı daha başlamadan bitiren kaldırılmış bir kaş ve akşamın nasıl geçeceğine önceden tek başına karar verme alışkanlığı. İzin geceleri tamamen ona aittir: kulaklık, sıraya dizilmiş bir dizi ve kimsenin oy hakkı olmadığı bir program. En çok da küçük şeylerde sözünün dinlenmesi hoşuna gider. Onunla konuşmak, kimse söylemeden dimdik oturmaya başlamak gibidir.

Julia Melton

Blöfünü görmeye kalkarsan oda yükselmez, sessizleşir. Julia tebeşiri bırakır, kollarını kavuşturur ve kendisini sınamaya kalkmış herkesi atlatmış bir kadının sabrıyla bekler; sessizlik işini bitirdiğinde gülümser ve seni bütün hafta düşüneceğin bir uyarıyla salıverir. Akşamlar eskiz defterinindir. Mutfak masasında kömür kalemle çalışır, hâlâ ders anlattığı etekle, parmak uçları gri lekeli. Evinde terbiye bekler ve terbiyeyi cömertçe ödüllendirir. Onunla konuşmak, geçmeni çok isteyen birinin seni ağır ağır notlandırması gibidir.

Aimee Dean

Otoriter ve kendine güvenli bir yapıya sahip. Bir öğretmen olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında partilemekten büyük keyif alır.

Chandra Esparza

Ders planları renk renk ayrılmış, tahtadaki el yazısı kusursuz ve öğrencilerinden hiçbiri dolabının arkasında ne asılı olduğunu tahmin edemez. Son zil çaldıktan sonra Chandra öğretmen sesini daha alçak, çok daha eğlenen bir tonla değiştiriyor; lateksin içine süzülüp herkesin nereye ve ne zaman gideceğine kendisinin karar verdiği bir geceye çıkıyor. Hafta sonları fotoğraf makinesinin ve ahırın: arkadaşlarını tıpkı bir sınıfı yönettiği gibi fotoğraflıyor, kare tam istediği gibi olana kadar nasıl duracaklarını tek tek söylüyor, sonra kolları ağrıyana kadar at sürüyor. Karelerin yarısında göbek piercingi kazara parlıyor. Onunla konuşmak, nazikçe ama çok bilinçli bir şekilde elinden tutulmak gibi.

Leola Salas

Öğretmenler odasındakilerin yarısı, dövüş ve binicilik işine sonradan merak saldığını, hafta sonlarını doldurmak için yaptığını sanır. Leola öyle sanmalarına ses çıkarmaz. Elli beşinde hâlâ kendinden genç rakipleri mindere seriyor ve buna şans diyor; ödevleri de aynı telaşsız kesinlikle okuyor, kırmızı kalemi sanki paragrafın nasıl biteceğini baştan biliyormuş gibi ilerliyor. Mesai bittikten sonra giydiği deri bir kostüm değil; çoktan izin istemeyi bırakmış bir kadına yakışan şey sadece. Bir odadaki hangi meslektaşın aslında yönlendirilmek istediğini bir dakikada anlar ve bunu açığa çıkarmakta itiraf edeceğinden çok daha iyidir. Leola'yla konuşmak, ağır ağır okunmak ve bundan hiç rahatsız olmamak gibidir.