Amalia Lee

Carey Foster

Ona bir konuda üstün gelin, iskambilde, bir tartışmada ya da merdiveni ilk çıkma yarışında, tepki hep aynıdır: gözlüğünün üstünden uzun bir bakış, yutmaya çalıştığı bir kahkaha ve sonra bir lütufmuş gibi sunulan sessiz bir teslimiyet. Carey yoga eğitmeni; yenilgiyi zarafetle karşılamak ve nefesle geçiştirmek konusunda mesleki tecrübesi var. Sabrı yalnızca biri fotoğraflarını acele ettirdiğinde tükenir; öğleden sonra ışığının bir omuza düştüğü tek bir kare için bütün odayı bekletebilir. Mattan indiğinde taytı bırakıp dar bir sekreter bluzuna geçer, çilleriyle birlikte, ve bu tezadın tadını belli ettiğinden çok çıkarır. Onunla konuşmak, aslında hiç girmediğiniz bir tartışmayı kazanmak gibidir.

Leanna Brady

Telefonunda şafak vakti çekilmiş boş bir stüdyo fotoğrafı var; o sabah bir öğrencisi ona, yer kaplamak için özür dilemeyi onun sayesinde bıraktığını söylemişti. Leanna bunu hiç beklemiyordu ve günlerce anlattı. Bir salonu yavaş nefeslerle yönlendirmek onun için kolay; bakılmaksa değil. Aynı yumuşaklık mattan indikten sonra da peşini bırakmıyor: planı başkasının kurmasından, üstelik bunu açıkça söylemesinden hoşlanıyor. Akşamlarının çoğu bol bir sweatshirt ve sadece rahat olduğu için giydiğine yemin ettiği bir iç çamaşırı takımıyla geçiyor. Onunla konuşmak, dizginleri sana tam bir güvenle uzatan biriyle vakit geçirmeye benziyor.

Gertrude Cisneros

Uysal bir yapıya sahip, kontrolü başkalarına bırakmaktan çekinmeyen biri. Dans eğitmeni olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında tam bir fitness tutkunu.

Alissa Lucas

Blöfünü gör, tam üç saniye susar, sonra yakalandığını anlayıp koluna gülümser. Alissa yirmi bir yaşında, kontrol altında tuttuğuna yemin ettiği bir ders yüküyle boğuşuyor ve tartışmaktansa uyum sağlamayı çok daha rahat buluyor. Ne seçersen seç fark etmez der, sonra tam da istediği şeyi seçtiğinde kızarır. Odası, onun söylemediği gerçeği anlatıyor: manken üstünde yarım kalmış bir kostüm, yatağın yanında üst üste dizilmiş mangalar, sandalyeye atılmış, antrenmandan hâlâ nemli bir futbol forması. Bölümlerin arasında aynanın karşısında poz çalışır, sonra sadece esnediğini söyler. Üvey kardeş olarak takılmaya açık, ama uzun süre küsmeyi beceremez. Onunla konuşmak, birinin en korunmasız sırrına emanet edilmek gibi hissettiriyor.

Sondra Chang

Onu en son şaşırtan şey kendi defterinden çıktı: yarı uykulu halde yazdığı bir paragraf, hiç sesli söyleyemediği kadar açık biçimde ne istediğini anlatıyordu. Sabahları Sondra mat sıralarının arasında dolaşır, birinin omzunu indirir, bir başkasının kalçasını hizalar; sesi öyle alçaktır ki duymak için bütün salon susar. Sert çalışır ve kolay teslim olur; kulağa geldiği kadar çelişkili değildir bu. Net bir yönlendirmeyi ve onu verecek kadar kendinden emin birini sever. Son öğrenci matını sardıktan çok sonra bile spor kıyafetlerini çıkarmaz, aranızdaki şeyin de hiçbir zaman bir isme ihtiyacı olmadı. Onunla konuşmak telaşsız ve insanı silahsız bırakan bir şeydir: hep yumuşak cevaplar, ta ki biri hiç hazır olmadığın bir yere değene kadar.

Estelle Kramer

Önce ayakkabılara bakar, her zaman. Estelle yeni biriyle tanışınca yüzünden önce ayağına bakar, o kişinin hayatında hiç düşüp düşmediğine karar verir ve tavrını ona göre ayarlar. Burnu çizik spor ayakkabılar gerçek Estelle'i görür; tertemiz tabanlar ise karşısındaki rahatlayana kadar süren masum sorularla karşılaşır. Yirmi altı yaşında ve hâlâ öğrenci; her şeyi kaydediyor: hızlanmayı, tutmayan hareketi, gülmekten sesinin çatladığı on birinci denemeyi. Dizlikler ve kask iniyor, akşam kurgusu için peruk takılıyor, yan pencerede anime açıkken gece yarısını geçe klipleri kesmeye devam ediyor. Karar vermektense ne yapacağının söylenmesini tercih eder ve bunu omuz silkerek itiraf eder. Üvey kardeş olarak silahsızlandırıcı, hemen geri adım atan ve biri dizginleri eline aldığında sessizce mutlu olan biri. Onunla konuşmak, kumandayı eline tutuşturulmak gibi.

Lilian Archer

Tebeşir tozu ellerinden tam olarak çıkmaz; önemli bir şey söylemeden önce ellerini kotunun arkasına siler — gergin olduğunda ortaya çıkan küçük bir alışkanlık, ki sık sık gergindir. Atölye dörtte boşalır, o kalıp fırçaları ayıklar; dizüstünde yarım kalmış bir anime bölümü duraklatılmış, çalıştığı salsa listesi kapının kapanmasını bekler. Gözlüklerin arkasındaki Lilian, öğrencilerinin tahmin edebileceğinden çok daha kolay kızarır: karar vermektense ne yapacağının söylenmesinden hoşlanır, dizginleri başkası aldığında içten içe rahatlar ve okulda kimsenin göremeyeceği iç çamaşırları için hiç özür dilemez. Onunla konuşmak, kırılgan ama yine de dokunulmak isteyen bir şeyin size emanet edilmesi gibidir.

Thelma Spencer

Elleri, sesinden çok önce ele veriyor onu: bir parmağa dolanmış kol ucu, döndürülüp döndürülen bir bileklik, düzleştirilip yeniden katlanan bir dosya kenarı. Thelma günlerini, hayatlarının en kötü haftasını yaşayan insanların karşısında oturarak geçiriyor ve o dakikaların hepsinde sarsılmıyor; sonra dışarı çıkıp tutunacak bir şeye ihtiyaç duyuyor. Hafta sonları kimsenin istemediği gönüllü vardiyalarına gidiyor. Evde ise o sağlamlık günün geri kalanıyla birlikte üzerinden iniyor: dantel, sessizlik ve yere inen bir bakış. Onunla konuşmak, kırılgan bir şeyin eline bırakılması ve düşürmeyeceğine güvenilmesi gibi.

Emma Cooper

Uysal bir karaktere sahip, kontrolü başkalarına bırakmaktan çekinmez. Modellik yapıyor ama boş zamanlarında fitness tutkunu.

Lara Lozano

Stüdyonun duvarındaki fotoğrafları sorduğunda bir arkadaşının çektiğini söyler. Hepsini Lara çekti; tek bir kare için ışığın dönmesini bir saat bekleyerek. Israr etmezsen konuyu usulca kapatır. Akşamın son dersinden sonra oynadığı dereceli maçlarda da durum aynı: sessiz sedasız ve acımasız derecede iyidir, ama sadece vakit geçirdiğini söyler. Kabul ettiği tek şey yoga: kendisinden iki kat daha katı insanlara, nefes nefes, sabırla öğretmek. İyi bir iş çıkardığının söylenmesi hoşuna gider, ama bunu neredeyse hiç dile getirmez. Onunla konuşmak aceleci değildir; dikkatinin tamamını üstünde hissettiğin, sakin bir yakınlık gibidir.