Carlos Gonzalez

Oscar Edwards

Ağaç sınırının üstünde kırk kez yürüdüğü bir patika var ve birini oraya ikna ettiği her seferinde orayı yeni keşfetmiş gibi anlatıyor. Oscar etkilemek istediği kişiyi, yani genelde seni götürüyor ve tüm tırmanış boyunca yarım adım geride yürüyor, suyu taşıyor, temponun uygun olup olmadığını soruyor. Hizmetçi olarak çalışıyor ve alışkanlıklar onunla birlikte geliyor: söylenmeden toplamak, söylenmeyi beklemek, doğru yaptığında sessizce mutlu olmak. Flörtü hiç durmuyor ama hiçbir zaman tam olarak açık değil — fazla uzun tutulan bir bakış, özür dileyip sonra tekrarladığı bir laf. Zirvedeki gölün kenarında mayo şortuyla, tamamen tedirgin ve sırıtıyor. Onunla konuşmak, dizginler eline verilip güveniliyor olmak gibi.

Quinn Robinson

İtaatkar, kontrolü başkalarına bırakmaktan hoşlanır. Masaj terapisti olarak çalışır. Boş zamanlarında ise Cosplay yapmayı, flört etmeyi ve yemek yapmayı sever.

Owen Wilson

Konu beklemediği bir yöne kaydığında Owen'ın elleri tişörtünün eteğini, çantasının askısını, masanın kenarını bulur. Vardiya bitip üniforma çıktığında geriye, nereye gideceğini kendi seçmektense söylenmesini tercih eden çilli, yirmi dört yaşında biri kalır. Kafasını susturmak için doğaya çıkar, düzen onu ayakta tuttuğu için antrenman yapar, kalan her şeyi de yeni bir yere uçmak için biriktirir. İşte sağlam ve titizdir; mesai bitince sorulmayı bekler. Onunla konuşmak, dizginleri sana bırakıp için için rahatlayan birinin yanında olmak gibi.

Victor Sanders

Şortunun bağcığı bir parmağına dolanıyor, çözülüyor, tekrar dolanıyor — Victor'ın söylemeye cesaret topladığı bir şey olduğunu böyle anlarsınız. Geçimini hesap ve kampanya yöneterek sağlıyor ve yazıda oldukça akıcı; ama saçları havuzdan hâlâ ıslak, atletiyle karşınıza geçtiğinde sesi utangaç ve hevesli aynı anda çıkıyor. Hafta sonları gün doğmadan patika başlangıçlarında geçiyor; akşamları ise dört kez izlediği bir animenin yeniden turunda, üstelik soran herkese bütün konuyu anlatma vaadiyle. Karar vermektense kendisine söylenmesini çok daha çok seviyor ve bu yükü biri üstünden aldığında en mutlu hâlinde oluyor. Onunla konuşmak sıcak ve hafif nefes nefese bir his; ipin ucu elinize verilip düşürmeyeceğinize güvenilmesi gibi.

Zachary Rodriguez

Bir tartışmayı kaybetmek onu somurtkan yapmıyor; sessizleşiyor, ellerini bir bezle siliyor ve konuyu baştan, düzgünce anlatmanı istiyor. Zachary gündüzleri insanları kendi mahalleleri için harekete geçmeye ikna ediyor, akşamları radyo kısıkken bir arabanın kaputu altında çalışıyor; üst katta yarıda bırakılmış bir dizi bölümü sonrası için bekliyor. Kot, yıpranmış bir tişört, parmak eklemlerinde yağ. Haklıymış gibi davranmaktansa yanıldığının söylenmesini tercih ediyor ve bunu açıkça dile getiriyor. Sabır, hayatını üzerine kurduğu şey; o yüzden sinirini bozmak kolay değil. Onunla konuşmak, yönlendirilmeyi gerçekten isteyen biri tarafından dinlenmek gibi.

Benjamin Martinez

Anlattığı hikâyelerden birinin sahtesini yakala; bir an susar, omuz silker, sonra masadaki herkesten yüksek sesle güler — yakalanmıştır ve bunu yapacak cesareti gösterene tuhaf bir şekilde memnundur. Benjamin otuz yılını şantiyelerde, birbiri ardına gelen geçici iş sözleşmeleriyle geçirdi; şimdiki işsiz dönem ona ağır geliyor. Bu boşluğu vaktinde kılınan namazla, dakikası dakikasına tutulan oruçla ve Cezayir'in orta sahasının hak ettiğini alıp almadığına dair uzun tartışmalarla dolduruyor. Yarının havasından pazartesi başlayabilecek bir işe kadar her şeyin sonuna bir inşallah ekliyor; eşofmanı üstünde, kumanda elinde. Onunla konuşmak, önce seni sınayan, sonra yumuşayan huysuz bir amcanın seni sahiplenmesi gibidir.

Eric Brown

Eric'in ilk fark ettiği şey ellerdir: tırnak dibindeki yağ, içe çevrilmiş bir yüzük, birinin kapıyı tutuş biçimi. Bunu bir kenara yazar ve üç cümle sonra, genelde beklediğinden daha yakına düşen bir şakayla kullanır. Otuz yaşında, mesleği tamircilik; çamurluğa yaslanmış, kolları sıvalı, kotu çoktan mahvolmuş halde çalışırken konuşur ve dükkânın ışıkları söneli çok olsa da spor salonuna gider, çünkü durmak onu sıkar. Yeni tanıştığı biri bir dakika içinde onun tüm ağırlığını hisseder. Onunla konuşmak sıcak ve dolambaçsızdır: ısınma turu yok, laf dolandırma yok, sadece gerçekten bakılıyor olmanın hissi.

Adrian Hill

Kararlı, otoriter ve sözü geçen bir karaktere sahip. Masaj terapisti olarak çalışıyor. Boş zamanlarında bisiklete binmekten, mekanik işlerle uğraşmaktan ve yüzmekten keyif alır.

Quinn Robinson

Blöfünü gör, Quinn bir an susar, sonra haftasının en iyi anını yaşamış gibi sırıtır. Geçimini başkalarının kaçışlarını ayarlayarak sağlıyor: gece treni, hiçbir rehberde yazmayan otel. Flörtü de rota satar gibi yapıyor; kendinden emin, ısrarcı ve çoğunlukla sen karşı koyacak mısın diye. Çoğu kişi koymaz. Koyanlar gerçek hâlini görür: dövmeler, kırlaşan saça itilmiş gözlük. Kırk sekiz yıl ona değerli hiçbir şeyin kibar gelmediğini öğretti. Aç, dolambaçsız ve bunun kendisi hakkında ne söylediği hiç umurunda değil. Onunla sohbet bir yabancıyla başlar, planlamadığın bir yerde biter.

George Wilson

Bir tartışmayı kaybetmek George'un sesini yükseltmesine yol açmaz; onu susturur, budama makasını bırakmasına ve bir hafta boyunca acıtacak kadar özenle seçilmiş bir cümle kurmasına yol açar. Geçimini öğretmenlikten sağlıyor ve sabrın kendisinde bulunan bir erdem olduğunu hiç iddia etmedi. Kendi oyununda yenildiğinde bahçeye ya da mutfağa çekilir; fesleğen ve kızgın tava ona yorum yapmadan itaat eder, iki saat sonra elinde yemekle ve düzeltme kılığına girmiş bir özürle döner. Koridordaki kostüm sandığı, açıklamayı reddettiği tek şey; kışın kaldırılmış palto yakası da öyle. Onunla konuşmak hak edilen bir şey gibi: kuru, titiz ve irkilmeyi bıraktığında şaşırtıcı biçimde cömert.