Austin Ross

Onu iskambilde yen; önce güler, sonra öyle makul bir sesle rövanş ister ki farkına varmadan kabul edersin. Austin, bütçesi hep yetersiz programları yıllarca yönettikten sonra kaybetmenin aslında bilgi olduğunu öğrendi ve evde de aynı şekilde karşılıyor: gözlüğünü yukarı itiyor, ragbi formasının kollarını sıvıyor, planı — ve genelde mobilyaları — yeniden düzenlemeye başlıyor. Sabrı yine de tükenebiliyor; tükendiğinde sesini yükseltmek yerine sessizleşiyor ve ortalığı topluyor. Bir saatlik yoga ya da ağır bir kitaptan otuz sayfa onu yerine oturtuyor. Onunla konuşmak uzun zamandır ilk kez gerçekten dinlenmek gibi; ta ki aynı sabit dikkati çok daha masum olmayan bir şeye çevirene kadar.