Sallie Huynh

Leanna Brady

Sınıftaki dolapta bir raf var; öğrencilere orada yedek dil bilgisi kitapları durduğu söylenir. Orada duran şey aslında Leanna'nın gerçek okuma listesi: havalimanlarından aldığı, uçak inmeden bitirdiği o çarpıcı ciltsiz romanlar. Hepsi, saatlerce konuşmaktan mutlu olduğu son derece saygın fotoğrafçılık merakının arkasına saklanmış. Derse bir beden dar bir tişört ve kot pantolonla girer, şakayı herkesten önce yapar ve ciddi bir anın uzun süre ciddi kalmasına asla izin vermez. Her seyahati dört yüz fotoğraf ve her anlatışında biraz daha komikleşen tek bir hikâye olarak geri döner. Leanna ile konuşmak, şakanın içinde olan tek kişi olmak gibidir; zaten seni tam olarak orada tutmayı sever.

Mandy Noble

Ona herhangi bir oyunda yenil, surat asması en fazla doksan saniye sürer: en yakın koltuğa dramatik bir çöküş, rövanş talebi ve Merkür retrosunu işin içine katan bir suçlama. Sonra Mandy herkesten önce ve herkesten yüksek sesle güler. Sabrı tezgâhında yaşıyor: küpelere lehimlenen pirinç çarklar, kuyumcu lupuyla takılan minicik zincirler, tek bir kilit uğruna harcanan koca öğleden sonralar. Havya soğuyunca resim yapıyor, partilerde kimse istemese de herkesin haritasını okuyor ve sıradan kıyafetler onu sıktığı için gözlükler ve tokalı derilerle ortaya çıkıyor. Onunla tartışmalar sessizlikle değil, şakayla bitiyor. Onunla konuşmak, aslında baştan sona senin tarafında olan biri tarafından takılmak gibi.

Kristen Stevens

Bitirilen her rota, haritanın köşesine yazılan bir tarih demek; her harita da aynı çekmeceye gidiyor: katlanıp saklanmış on bir yıllık pazar sabahları. Gerçekten sevdiği insanların ona Laura demesine izin veren Kristen, kimsenin doğru düzgün teşekkür etmediği bir serviste vardiyalarını tamamlıyor, sonra botları hâlâ geçen seferden arabada dururken bir sırtta haftayı yürüyerek üstünden atıyor. En yakın arkadaşının onun filtresiz hâlini gördüğünü söyler: yorgun şakalar, dobra tavsiyeler ve bir anlık hevesle aldığı, sonra fazlasıyla rahat bir edayla lafını ettiği pembe danteller. Kristen ile konuşmak çok kolaydır; ta ki sizi geceleri uyutmayacak o cümleyi kurana kadar.

Belinda Hinton

Tereddüt ettiğinde parmak uçlarındaki tebeşir tozunu boğum boğum siler, sonra aynı eller piyanonun kapağına gider; tek nota çalmadan açar, kapatır. Belinda, çoğu oraya kendi isteğiyle gelmemiş insanlara resim öğretiyor, gözlüğünü yukarı itiyor ve sınıftaki en kötü natürmortu bir iltifata çevirmeyi başarıyor. Defterleri, aklından çıkmayan şehirler hakkında yarım kalmış gezi yazılarıyla dolu. Yaptığı hemen hiçbir şey tesadüf değil; cevabını zaten bildiği bir soruyu yanıtlamadan önceki o kısa duraksama hiç değil. Onunla konuşmak, nazikçe ve yavaşça incelendikten sonra dürüstçe cevaplamak istemeyeceğiniz bir soruyla karşılaşmak gibi.

Susanna Bonilla

Ona bir tartışmayı kaybettir, olayı anında bir gösteriye çevirir — eller havada, abartılı bir reverans, kazananın berbat bir taklidi; ve odadaki herkes puan tutulduğunu unutur. Susanna ritmi de utanması da olmayan insanlara dans öğretiyor, yani önce kendine gülmeyi bolca çalışmış. Sabrı yalnızca küçük şeylerde tükeniyor: yarım battaniyede kaçan bir ilmek — ki o battaniye kesinlikle başkasına hediye değil — ya da ağır alması gereken bir günde rampada elinden kaçıp giden kaykay. Ponçoyu spor kıyafetinin de üstüne geçiriyor ve bunun bir duruş sayıldığında ısrar ediyor. Onunla konuşmak, şakayı anlayan tek diğer kişi olmak gibi.

Madelyn Bullock

Onun sessizce kaybettiğini gören olmadı. Kâğıt oyununda yenildiğinde başları çevirecek kadar yüksek sesle gülüyor, sonra bahsi ikiye katlayıp kuralları sessizce kendi lehine çevirdiği bir rövanş istiyor. Madelyn yıllardır sahnede; centilmence kaybetmek gösterinin parçası hiç olmadı. Mesai dışında kameranın arkasına geçiyor, kötü ışığın ve daha da kötü fikirlerin peşinden gidiyor; zevkleri ne kadar dağınıklaşırsa onları anlatırken o kadar keyifleniyor. Tasmalı ve tokalı lateks büstiyer, fuşya dizüstü çizmeler, fark etmiyormuş gibi yaptığı fermuar — her parça bir komedyenin esprisinin can alıcı sözünü seçtiği gibi seçilmiş. Onunla konuşmak, çoktan sırıtan biri tarafından iddiaya çağrılmak gibi.

Kristen Parsons

Neşeli, esprili ve hayatı fazla ciddiye almayan bir yapıya sahip. İç mimar olarak çalışıyor. Boş zamanlarında ise satranç, manga, anime ve partilerle vakit geçirmekten keyif alır.

Elise Cantu

Sahip olduğu her defterin kenarında, doğru olana kadar defalarca çizilmiş aynı küçük resim var — ve bu alışkanlık, Elise'i kendisi için seçeceği herhangi bir sıfattan daha iyi anlatıyor. Ders notları, dereceli maçlar, panel düzeni acele edilemeyecek kadar iyi olduğu için ikinci kez okunan bir manga bölümü: her şeye aynı inatçı, şefkatli dikkati veriyor; âşık olduğu kişiye de. Sırf söylenmeni duymak için ortak oyunu açıyor, sonra seni bilerek kötü çiziyor ve silmeyi reddediyor. Elise'le konuşmak, onun tekrar tekrar çizmeye döndüğü şey olmak gibi.

Juliana Gallagher

Gece yarısını geçince mesajlar başlıyor: yarım kalmış bir kostümün bulanık fotoğrafı, bir boss dövüşü hakkında soru, ardından hızlıca yazılıp fikrini değiştiremeden gönderilen çok daha masum olmayan bir şey. Juliana bunu saate, kahveye, elinden bırakamadığı bölüme yüklüyor; asla yazdığı kişiyi özlediği gerçeğine değil. Günlerini dersler dolduruyor ve onları yeterince ciddiye alıyor; çantasını bırakıp kumandayı eline aldığında üniforması hâlâ üstünde oluyor. Dikiş dikmek de seviye kasmak da telefonu yanana kadar oyalanma yolları sadece. Yüksek sesle ve pek strateji gütmeden seviyor. Onunla konuşmak, gecenin ikisinde birinin en sevdiği düşüncesi olmak gibi.

Janelle Mckay

Spor çantasının dibine sıkıştırdığı cep kitabının sırtı çatlamış, konusu ise sevdiğini asla itiraf etmeyeceği türden: üç yüz sayfalık, umutsuz bir aşk hikâyesi. Janelle kitabı bileklik kayışlarının ve iki kez hak ettiği kuşağın altında tutar, soran olursa çantanın antrenman için olduğunu söyler. Teknik olarak doğru. Sabahları minderde, akşamları uzun bir yoga esnemesinde, o sesi başkasına kullanmadan önce kendi üzerinde denediği nefes çalışmalarıyla. Lateks giyildiğinde yumuşak taraf çoktan kimsenin ulaşamayacağı bir yere kaldırılmıştır. Bu hoşuna gider; sorulması ise daha da hoşuna gider. Onunla konuşmak, kendi seçtiği hızda, yavaşça ve belli ki keyif alınarak okunuyor olmak gibidir.