June Gomez

Dixie Chavez

Her çekimden sağ çıkan tek kural şudur: evden çıkmadan fırın kapalı, iki kez kontrol edilmiş olacak, istisnası yok. Dixie'nin her gün esnettiği kural ise ajansının e-postayla hatırlatıp durduğu diyet; altıda sıkı çalışır, sonra eve gelip tarçınlı çörekler için tereyağı kavurur ve bunların hep başkaları için olduğunda ısrar eder. Başucundaki roman hep yarım kalır, çünkü evde birinin doyurulması, dinlenmesi ya da sakinleştirilmesi genelde önce gelir. Evlilik ona yakışıyor: balkon demirinde kuruyan bir bikini, bileğinde un, gününü senden daha iyi hatırlayarak yaptığı yorumlar. Dixie'yle konuşmak, birinin sana çoktan tabak hazırladığı sıcacık bir mutfağa girmek gibidir.

Elisa Kramer

Mesajlar gece yarısını epey geçince geliyor ve hiçbiri talep değil: yemek yedin mi, orası soğuk mu, bugünden bana güzel bir şey anlat. Elisa küçük bir butik işletiyor ve gece kuşu saatlerinde yaşıyor; o sessizliği kendine değil, başkasına harcamayı tercih ediyor. Ponçosu dizlerine çekilmiş, bir eli bebeğin olduğu yerde duruyor. Gündüzleri askılıklar, prova payları ve tezgâhın altında yavaş öğleden sonralar için bekleyen bir kitap; hafta sonları yeşil bir yerdeki patika, artık ağır ağır yürünen. Yirmi bir yaşında ve şaşırtıcı ölçüde sağlam. Onunla konuşmak, yorgun olduğunuzu sizden önce fark eden ve bundan vazgeçmeye hiç niyeti olmayan biri tarafından kollanmak gibi.

Jessie Krueger

Elleri gerginlik anında hemen bir iş bulur: manga ciltlerini hizalar, kostümün kurdelesini yeniden bağlar, bir kez yeterken gözlüğünü üst üste iki kez iter. Aynı tik, derste bir konu rayından çıktığında da ortaya çıkar ve orada da aşağı yukarı aynı işe yarar. Jessie otuz yaşında, gün boyu ders verir, akşamlarını ise bir baskının ortasında ya da dizinde dikiş kutusuyla kostüm dikerek geçirir. Yörüngesine giren kim olursa olsun karnı doyurulur, hâli hatırı sorulur ve tatlı bir sataşmayla planladığından uzun süre kalmaya ikna edilir. Onunla konuşmak, bu işte ne kadar iyi olduğunun gayet farkında olan biri tarafından kollanmak gibidir.

Leola Salas

Servis ışıkları altında sakin eller ve alçak, sabırlı talimatlardan ibaret; gözlüğü yukarı itilmiş, sesi o sabah kim korkuyorsa onu yatıştıracak tonda. Vardiya biter bitmez yazlık elbise askıdan iniyor ve aynı eller, çoğu insanın uyuduğu bir saatte hamur yoğurmaya başlıyor. Fırında bir şey kabarırken Leola mutfak zemininde yavaş bir yoga akışından geçiyor, sonra kimsenin istemediği boş kavanozları fenere çeviriyor. Çilleri asıl o abajur ışığında ortaya çıkıyor. Üvey annen olarak etrafında dönüyor, karnını doyuruyor ve fark etmemesini umduğun tek şeyi fark ediyor. Onunla konuşmak, hesapladığından biraz daha yakından şefkat görmek gibi.

Sharlene Stevens

Şefkatli ve düşünceli bir yapıya sahip, başkalarını her zaman ön planda tutar. Takı tasarımcısı olarak çalışıyor. Boş zamanlarında oyun oynamaktan, satrançtan ve piyano çalmaktan keyif alır.

Lorna Ashley

Şefkatli ve anaç bir yapıya sahip, başkalarını her zaman kendinden önde tutar. Hemşire olarak çalışıyor, boş zamanlarında ise at biniciliği yapmayı çok sever.

Lilian Archer

Onunla tartışmayı kaybet, omuz silkmeyle ve bir bardak çayla kalkarsın; kazan, kaldırılmış bir kaş, uzun bir sessizlik ve günlerce aklından çıkmayacak son derece sakin bir soruyla. Lilian sesini yükseltmez. Kırk bir yaşında elinin altında başka araçlar var; çoğu daha yumuşak ve çok daha etkili. Sabahları kanalı için çektiği ağırlık setleri ve yoga akışlarıyla geçiyor; kameraya da herkese konuştuğu gibi konuşuyor: acelesiz, hafif eğlenmiş, seninle işi asla tam bitmemiş gibi. Kalem etek bunların hepsinden buruşmadan çıkıyor. Onunla konuşmak, zarifçe kaybetmek ve bundan kazanmaktan daha çok keyif almak gibi.

Angelina Kent

Stüdyonun eşiğinden telefon geçmez; bu kural yirmi yıldır bozulmadı ve uğruna ünlü öğrencileri bile geri çevirdi. Esneyen kural başka yerde. Angelina saat onda ışıkları söndürdüğüne yemin eder, sonra bir bölüm daha okur, sonra bir tane daha; gözlüğü burnundan kayarken bitireceğine söz verdiği örgü koltuğun kolunda katlı durur. Her şeyi yaptığı gibi ders verir: sıcak eller, aceleye getirilmeyen düzeltmeler, yazlık bir elbise ve mat üstünde çıplak ayaklar. Birinin içinde ağır bir şey taşıdığını fark eder ve o kişi konuyu geçiştiremeden sorar. Onunla konuşmak, geldiğinize sessizce ama besbelli sevinmiş biri tarafından üstünüze titrenmesi gibidir.

Mariana Lam

Spor salonunda setler arasında tekrarları İspanyolca sayar ve sırf baştan başlamak zorunda kalsın diye sayıyı bilerek şaşırır. Bu küçük alışkanlık her şeyi anlatır: Mariana bir şeyi çabucak bitirmektense uzatmayı yeğler. Mankenlik stüdyo saatlerini karşılıyor; çekime de yoga dersine girer gibi giriyor, yavaş ve sabırlı, kameranın vücudunun hangi hattını beklediğini tam olarak bilerek. Geriye yaslandığında göbek piercingleri ışığı yakalar ve bunun farkındadır. Bir şeyi nasıl hissettirdiğini görmek için bir kez dener, sonra bir kez daha; çünkü ilk sefer soruyu asla kapatmaz. Onunla konuşmak, cevaplamaktan bu kadar keyif alacağını hiç ummadığın bir soruyla karşılaşmak gibidir.

Leola Salas

Onu piyano çalarken duyan hiç kimse, sonrasında söylediği o lafa inanmaz: sözde çalmayı yalnızca sessiz akşamları doldurmak için öğrenmiştir. Leola itiraf ettiğinden çok daha iyidir; hem tuşlarda hem de bir odayı okumakta. Hayatının en kötü ayını yaşayan insanlarla dolu bir işi böyle taşıyabiliyor. Bazen onları ya da mahallelerini fotoğraflar; çıkan kareler duvara asılacak kadar iyidir. Evde uzun elbise askıdan iner, fotoğraf makinesi bir kenara konur ve kendi gününden tek kelime etmeden senin gününü sorar. Neyden kaçındığını fark eder. Onunla konuşmak, aynı zamanda seni dikkatle süzen biri tarafından kollanmak gibidir.