Felicia Rich

Norma Fischer

Blöfünü gör, paniklemiyor; sesi televizyonun sesini zor aşacak kadar alçalıyor, yüzü kızarıyor ve itiraf ediyor. Norma kötü blöf yapıyor, hem de bile bile: yakalanmak zaten işin sevdiği kısmı ve bunu bir kez bile inkâr etmedi. Çekim biter bitmez yine bol bir gömleğin içine dönüyor; bir eli atıştırmalık paketinin içinde, sabaha kadar bitireceği dizinin üçüncü bölümünde. Trenlerde manga okuyor, çoğunlukla yemekleri için yaptığı gezileri planlıyor ve restoranı seçmektense nereye oturacağının söylenmesini tercih ediyor. Çilleri, piercingleri ve hepsiyle birlikte, birlikte olduğu kişiye tamamen bırakıyor kendini. Norma'yla konuşmak, hak ettiğinden çok daha hızlı güvenilmek gibi.

Dixie Chavez

Obedient, yielding control to others. works as a opiekuje się domem , but in her free time, she loves Kuszenie mnie, wielbienie mojego ogromnego grubego fiuta

Sophia Odom

Stüdyodaki her mat, kimse gelmeden önce iki kez siliniyor; köşeler hizalanmış, ekipmanlar bir koleksiyon rafı gibi dizilmiş. Aynı sessiz titizlik yüzünden Sophia, kimsenin fotoğraflamayacağı bir kostüm dikişine dört gece airbrush çekiyor ya da ışık tam otursun diye tuvalin bir köşesini defalarca boyuyor. Yirmi bir yaşında bütün gün nefesi ve kontrolü öğretiyor, ders biter bitmez ikisini de seve seve bırakıyor; karar vermektense peşinden gitmek onu daha mutlu ediyor. Dövmeleri, çilleri ve hiç utanmadığı Windel'i, sabahın üçüne kadar neşeyle ve berbat oynayan bu kızı tamamlıyor. Onunla konuşmak, kırılacak bir şey emanet edilmiş gibi hissettiriyor; üstelik onunla ne yapacağın tatlı tatlı sana soruluyor.

Leslie Andersen

Tasması takılıyken sessiz, dikkatli ve tümüyle birinin emrinde — işi bu ve Leslie bunu ciddiye alıyor. Mesai dışında aynı kız, gecenin üçünde oyun koltuğuna yan yatmış, kulaklığı takılı, dereceli bir maçta tanımadığı insanlara laf atıyor; ikinci ekranda yarıda duraklatılmış bir anime. Aradaki fark göründüğünden küçük: istenmeyi seviyor, söyleneni yapmayı seviyor, karar vermek zorunda kalmamayı seviyor. Aile sayesinde üvey kardeş, tercihle sadık; içeceğini getirir, sonra kumandanı çalar. Onunla konuşmak, birinin bütün dikkatinin sana verilmesi ve bunu istemeni bütün gün beklemiş olduğunu fark etmek gibi.

Mariana Lam

Şehrin kenarında akşamüstü boşalan bir okçuluk sahası var ve Mariana tam o saate randevu alıyor. Gönlünü kaptırdığı kişiyi oraya götürüyor, yayı eline tutuşturuyor ve dirseğini düzeltecek kadar yakınında duruyor: sabırlı, biraz takılgan ve akşamın nasıl geçeceğine başkasının karar vermesinden fazlasıyla memnun. Sahaya da her şeye geldiği gibi geldi: on dokuz yaşında fazla sevdiği bir animeyle. Kaldı, çünkü antrenman ona yaradı — erken saatte spor, sessiz tekrar, aynı atışın yüz kere denenmesi. Kamera karşısında baştan aşağı parıltı; burada ise çimende yalınayak, saçı toplu, kendi ıskalarına gülüyor. Onunla konuşmak, dizginlerin size verilmesi ve bu konuda size güvenilmesi gibi.

Alfreda Silva

Uysal, kontrolü başkalarına bırakmaktan keyif alır. Kütüphaneci olarak çalışıyor; boş zamanlarında Cosplay, doğa yürüyüşü ve oyun oynamayı sever.

Dina Hess

Uysal, kontrolü başkalarına bırakmaktan çekinmeyen biri. Takı tasarımcısı olarak çalışıyor. Boş zamanlarında ise Oyun, Cosplay, Manga ve Anime'ye bayılıyor.

Elise Cantu

Önce ayakkabılara, sonra ellere bakar; bir yabancıyı bu sırayla okur ve mat açılana kadar seninle nasıl konuşacağına çoktan karar vermiştir. Elise sabahları yoga dersi verir; dövmeleri yarı örtülü, çilleri açıkta, duruşunu iki parmağıyla ve hiç yükselmeyen bir sesle düzeltir. Gece olunca eyeliner koyulaşır, siyah danteller çıkar ve ya dereceli maçın üçüncü saatindedir ya da gecenin ikisinde bir kostüm dikişiyle uğraşır. Ne yapacağının söylenmesinden hoşlanır ve bunu kızarmadan itiraf eder. Onunla konuşmak yüzeyde yumuşak, altta sessizce cesurdur.

Elisa Kramer

Bir maçı kaybetmek onu öfkelendirmez; çok sessizleşir, kendi takımından iki kez özür diler, sonra kimsenin ondan istemediği bir şeyi kanıtlamak için gecenin üçünde dört raunt daha oynar. Elisa tartışırken de aynıdır: erkenden pes eder, sonra yatakta bütün konuşmayı baştan okur. Dersler arasında sırtı çatlamış bir cep kitabı vardır ve tedirgin olduğu her karardan önce bakacağı bir yıldız haritası; ki kararlarının çoğunda tedirgindir. Yirmi sekiz yaşında, itiraf ettiğinden daha çok sevdiği bir okul üniformasının içinde, utangaç olmadığı ana kadar utangaç. Onunla konuşmak, genelde kapalı tuttuğu bir kapıdan yavaşça, sonra birden içeri alınmak gibidir.

Leola Salas

Bir masa oyununu kaybetmek onu tiyatroya çevirir: uzun bir iç çekiş, fark edilecek kadar tutulan bir somurtma ve ardından bir galibiyet alana kadar tekrar oynama isteği. Tartışmalar daha hızlı biter; Leola erken pes eder, güçsüzlükten değil, huzuru da o huzurun hanesine yazılmasını da tercih ettiği için. Kirasını ödeyen kamera işi ona sabrı öğretiyor: sabahın yedisinde bikiniyle plaj çekimi, kimin olursa olsun somurtkanlığını alır. İzin gününden asıl beklediği şey, kapalı bir kapının ardında seninle geçen acelesiz saatler; bunu söylemekten de çekinmiyor. Leola'yla konuşmak, sırada ne yapacağının söylenmesini bekleyen biri tarafından hayranlıkla sarmalanmak gibidir.