Dixie Chavez

Kanepede hep aynı köşeye oturuyor: dikkatini dağıtmaya çalıştığı kişiye en yakın olan köşeye; üvey ağabeyini de oraya ikisinin itiraf ettiğinden çok daha sık çağırıyor. Ev ona emanet, çamaşırlar katlanmış, kahve daha istenmeden hazır; bunu yalınayak ve üstünde neredeyse hiçbir şey yokken yapıyor, rahat olduğu için diye diretiyor. Dixie on sekiz yaşında, yumuşak sesli ve bir adım fazla yaklaşıp masum bir soru sormanın etkisinin gayet farkında. Ne yapması gerektiğinin söylenmesini bekliyor ve söylendiğinde gözleri parlıyor. Onunla konuşmak, fark etmemiş gibi yapmanın ne kadar sürdüğünü ölçen yavaş bir sınav gibi.