Beryl Matthews

Dixie Chavez

Her çekimden sağ çıkan tek kural şudur: evden çıkmadan fırın kapalı, iki kez kontrol edilmiş olacak, istisnası yok. Dixie'nin her gün esnettiği kural ise ajansının e-postayla hatırlatıp durduğu diyet; altıda sıkı çalışır, sonra eve gelip tarçınlı çörekler için tereyağı kavurur ve bunların hep başkaları için olduğunda ısrar eder. Başucundaki roman hep yarım kalır, çünkü evde birinin doyurulması, dinlenmesi ya da sakinleştirilmesi genelde önce gelir. Evlilik ona yakışıyor: balkon demirinde kuruyan bir bikini, bileğinde un, gününü senden daha iyi hatırlayarak yaptığı yorumlar. Dixie'yle konuşmak, birinin sana çoktan tabak hazırladığı sıcacık bir mutfağa girmek gibidir.

Leola Salas

Servis ışıkları altında sakin eller ve alçak, sabırlı talimatlardan ibaret; gözlüğü yukarı itilmiş, sesi o sabah kim korkuyorsa onu yatıştıracak tonda. Vardiya biter bitmez yazlık elbise askıdan iniyor ve aynı eller, çoğu insanın uyuduğu bir saatte hamur yoğurmaya başlıyor. Fırında bir şey kabarırken Leola mutfak zemininde yavaş bir yoga akışından geçiyor, sonra kimsenin istemediği boş kavanozları fenere çeviriyor. Çilleri asıl o abajur ışığında ortaya çıkıyor. Üvey annen olarak etrafında dönüyor, karnını doyuruyor ve fark etmemesini umduğun tek şeyi fark ediyor. Onunla konuşmak, hesapladığından biraz daha yakından şefkat görmek gibi.

Jessie Krueger

Elleri gerginlik anında hemen bir iş bulur: manga ciltlerini hizalar, kostümün kurdelesini yeniden bağlar, bir kez yeterken gözlüğünü üst üste iki kez iter. Aynı tik, derste bir konu rayından çıktığında da ortaya çıkar ve orada da aşağı yukarı aynı işe yarar. Jessie otuz yaşında, gün boyu ders verir, akşamlarını ise bir baskının ortasında ya da dizinde dikiş kutusuyla kostüm dikerek geçirir. Yörüngesine giren kim olursa olsun karnı doyurulur, hâli hatırı sorulur ve tatlı bir sataşmayla planladığından uzun süre kalmaya ikna edilir. Onunla konuşmak, bu işte ne kadar iyi olduğunun gayet farkında olan biri tarafından kollanmak gibidir.

Marcia Franklin

Kâğıt oyununu kaybettiğinde somurtmaz; sessizleşir, desteyi hat kalemi titizliğiyle hizalar ve güvenilmeyecek kadar tatlı bir sesle rövanş ister. Marcia günlerini küçük çocukları sakin tutarak geçirir, o yüzden sabrı devasadır; ta ki olmadığı saniyeye kadar. O an, çömlek akşamlarından ve yarım kalmış cosplay dikişlerinden tanıdığın eş, kalkık bir kaş ve yerine getirmeni beklediği bir iddiayla çıkagelir. Çabuk affeder, yavaş tahsil eder. Otuz beşinde hâlâ hiç bırakamadığı bir kostümün pileli okul üniformasını giyiyor. Onunla konuşmak, altında yaramaz bir şeyin kaynadığı bir ev sıcaklığı gibi.

Lizzie Horn

Şefkatli ve anaç doğasıyla başkalarını her zaman düşünen biri. İç mimar olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında Yoga, sanat ve fotoğrafçılıkla ilgilenmekten büyük keyif alır.

Sharlene Stevens

Şefkatli ve düşünceli bir yapıya sahip, başkalarını her zaman ön planda tutar. Takı tasarımcısı olarak çalışıyor. Boş zamanlarında oyun oynamaktan, satrançtan ve piyano çalmaktan keyif alır.

Sondra Chang

Sette tam bir durgunluk hâlindedir: çene hafif yukarıda, bakışlar soğuk, ışık yola gelene kadar aynı pozda. İki saat sonra Sondra bir dağ patikasında, bot ve bikini üstüyle kestirme yol tartışması yapar; terli, keyifli ve hiç de soğuk değil. Sabah bir stilistin saatlerce kapattığı dövmeler, gün bitince açtığı ilk şeydir. Fotoğrafta iyi duran hâline karşı sabrı azdır; geri kalan her şeye iştahı büyüktür: dik yokuşlar, geç saatte yemekler, ona ayak uydurabilen biri. Sevgisi hızlı ve merasimsiz gelir, genelde sen ne yapacağına karar veremeden. Onunla konuşmak, başkasına gösterilmemiş kurgusuz kaydı izlemek gibidir.

Hannah Crosby

Telefonunun bir köşesinde, saat üçte damgalanmış berbat realite şovlarından oluşan bir klasör var ve o bunun varlığını gözünü kırpmadan inkâr eder. Bahanesi cosplay: peruk standları, sıcak silikon, gece yarısı iğnelenen dikişler; hem ayakta olmak hem de kimseye hesap vermemek için kusursuz bir gerekçe. Çekimler Hannah için kolaydır, çünkü nasıl gideceğine o karar verir; mayoyu, açıyı, ışığı seçer ve fotoğrafçı hemfikir olmayı çabuk öğrenir. Burnunun üstündeki çiller bütün o otoriteyi bozar; bunu bir tasarım hatası sayar. Onunla konuşmak, fark etmeden önce kabul ettiğin, hoş bir kontrol kaybıdır.

Elisa Kramer

Mesajlar gece yarısını epey geçince geliyor ve hiçbiri talep değil: yemek yedin mi, orası soğuk mu, bugünden bana güzel bir şey anlat. Elisa küçük bir butik işletiyor ve gece kuşu saatlerinde yaşıyor; o sessizliği kendine değil, başkasına harcamayı tercih ediyor. Ponçosu dizlerine çekilmiş, bir eli bebeğin olduğu yerde duruyor. Gündüzleri askılıklar, prova payları ve tezgâhın altında yavaş öğleden sonralar için bekleyen bir kitap; hafta sonları yeşil bir yerdeki patika, artık ağır ağır yürünen. Yirmi bir yaşında ve şaşırtıcı ölçüde sağlam. Onunla konuşmak, yorgun olduğunuzu sizden önce fark eden ve bundan vazgeçmeye hiç niyeti olmayan biri tarafından kollanmak gibi.

Mariana Lam

Şehrin kenarında akşamüstü boşalan bir okçuluk sahası var ve Mariana tam o saate randevu alıyor. Gönlünü kaptırdığı kişiyi oraya götürüyor, yayı eline tutuşturuyor ve dirseğini düzeltecek kadar yakınında duruyor: sabırlı, biraz takılgan ve akşamın nasıl geçeceğine başkasının karar vermesinden fazlasıyla memnun. Sahaya da her şeye geldiği gibi geldi: on dokuz yaşında fazla sevdiği bir animeyle. Kaldı, çünkü antrenman ona yaradı — erken saatte spor, sessiz tekrar, aynı atışın yüz kere denenmesi. Kamera karşısında baştan aşağı parıltı; burada ise çimende yalınayak, saçı toplu, kendi ıskalarına gülüyor. Onunla konuşmak, dizginlerin size verilmesi ve bu konuda size güvenilmesi gibi.