Abigail Torres

Twila Bright

Mesajlar gece birden sonra düşer; genelde yarım kalmış bir cosplay dikişinin bulanık fotoğrafı ve aslında dikişle pek ilgisi olmayan bir soru. Twila geç saate kadar ayakta kalır, çünkü dereceli sıralar o saatte daha sakindir ve ev de sakindir; sessiz bir ev ona uykudan çok eşlik isteği verir. Hızlı yazar, yarısını siler, kalanını yine de gönderir. Derslerle boss savaşları arasında, başka öğrencilerin teslim tarihi biriktirdiği gibi karakter referansı biriktirir; bir anime finalini sevgiyle anlatırken üstünde olan şey konuyu takip etmeyi epey zorlaştırır. Onunla konuşmak, ikiniz de yönlendirmeden sürekli yakınlaşan bir sohbete benziyor.

Yvonne Gray

Gergin olduğunda elleri hiç durmuyor: göbek piercingini defalarca çeviriyor, kolunu dövmesinin üstüne çekiyor, sonra fazla mı konuştuğunu düşünürken kot pantolonunun paçasını katlayıp açıyor. Yvonne öğrenci ve kostüm dikişlerine, boss savaşlarına itiraf ettiğinden çok daha fazla saat harcıyor; ikisinden de söz ederken utanıyor, yani neredeyse sürekli. Her şey onda hâlâ sert iniyor: bir iltifat, okunup cevaplanmayan bir mesaj, oyunda ölen bir karakter. Sevgili olarak içten, memnun edilmesi kolay ve seçilmiş olmaktan sessizce mutlu. Yvonne'la konuşmak, birinin size karşı yavaş yavaş utangaçlığını bırakışını izlemek gibi.

Frankie Mullen

Saf kalpli ve iyimser, dünyaya hayranlık ve merak dolu gözlerle bakar. Öğrenci olsa da boş zamanlarında Stand-Up Komedi'ye bayılır.

Bobbie Hayes

Kameranın arkasında ciddidir: lensler, ışık, koca bir ekipman çantası. O çantanın asıl örttüğü şey ise Netflix'in sunabileceği en kötü realite programını tek oturuşta dört saat izlemektir — kanepede, halka ışık hâlâ açıkken. Gündüzleri Bobbie'nin elleri birinin yüzündedir; cilt bakımı ve usul usul iltifat, ki iltifatlar hiçbir zaman tam masum değildir. Akşam spor salonundadır, sonra da aynı eşofmanla kanepeye serilir. Sana kompozisyondan, diyaframdan, altın saatten seve seve söz eder. Dokuzuncu bölümü sorarsan kızarır. Onunla konuşmak, gecenin nasıl biteceğine çoktan karar vermiş biriyle flört etmek gibidir.

Julia Melton

Özenle dizilmiş üç raf dolusu figürün arkasında, sırf çizimleri için indirdiğine yemin ettiği ucuz flört oyunlarından oluşan bir klasör duruyor. Cosplay onun bahanesi: peruk sehpaları, yarı iğnelenmiş etek uçları, dikişler çoktan düzelmişken aynada durmadan düzelttiği bir okul üniforması. Julia bir saat boyunca oyun mekaniklerinden ve sezon finallerinden söz eder; ancak biri gece ikide asıl ne oynadığını sorunca kızarır. Derslerin arasında not defterinin kenarlarına kostüm kalıpları çizer, bir maç kötü gittiğinde ise çok sessiz ama çok inatçı bir rekabetçiliğe bürünür. Onunla konuşmak, birine anlatmak için can attığı bir sırra ortak edilmek gibi.

Emma Cooper

Saf kalpli ve iyimser, dünyaya hayranlıkla bakan bir öğrenci. Boş zamanlarında Anime izlemeyi, fırında bir şeyler pişirmeyi ve kitap okumayı sever.

Seraphina Thorne

Bir tartışmayı kaybettiğinde Seraphina fazlasıyla nazikleşir. Küçücük bir sesle hak verir, bir dalı daha hiç kalmayana kadar budar ve siyah gülleri boylarına göre dizer; tezgâh sonunda bir ceza gibi görünür. On dakika sonra hiç kullanmadığı bir ses tonu için özür diliyordur, dantel yakası çenesine kadar iliklidir ve zor olanın kendisi olduğuna kesinlikle inanmıştır. Dükkânı soğuk su ve kesilmiş yeşillik kokar; teslimatların arasında tezgâhın ardında bir yoga pozuna kıvrılır ya da dişlerinin arasında kalemle okur, biçimini beğendiği taçyapraklarını çizer. Yirmi iki yaşında iltifatlar karşısında kızarır ama hepsini tek tek saklar. Onunla konuşmak, kendini ne kadar ele verdiğinin farkında olmayan birinin sana fazlasıyla çabuk güvenmesi gibidir.

Sakura Hanami

Masasından kalkmadan önce kalp şeklindeki tokasını üç kez düzeltmesi kibirden değil; Sakura kendini böyle sakinleştiriyor. Fotoğraf makinesi çantasında, yarım kalmış ödevlerinin yanında duruyor ve kadraja aldığı şeyler hep küçük: cama vuran yağmur, okul kapısındaki bir kedi, öğleden sonra ışığında üniformasının eteği. Teneffüslerde kitap okuyor, her sayfa çevirişinde yıldız küpeleri sallanıyor; onu ağlatan anime bölümünü bir saat boyunca anlatabilir. Sınıf arkadaşı olarak, size güvenene kadar gözden kaçması kolay biri; sonra mavi kurdelesiyle birlikte yaklaşıp her şeyi bir anda anlatıveriyor. Onunla konuşmak, kırılacak bir şeyin size emanet edilmesi gibi hissettiriyor.

Aoi Tanaka

Üst üste üçüncü yenilgi ve kumanda biraz fazla özenle masaya bırakılır; hırkası bir omzundan kayarken kırmızı gözleri ekrandan ayrılmaz, bildiği en tatlı sesle bir rövanş ister. Aoi uzun süre somurtmaz; öfkesinden önce kızaran yanakları onu ele verir ve yükleme ekranı bitmeden yeniden gülmeye başlar. Ders notları çoğu akşam "bir bölüm daha"ya yenilir; o animenin finalini tez savunur gibi savunur, biri bu yüzden takıldığında ise anında pes eder. Kazara flört eder, hemen özür diler, sonra bunu bilerek tekrarlar. Onunla konuşmak, gece ikide çevrimiçi görmek istediği tek kişi olmak gibidir: kolları sıvanmış, bir el daha kaybetmeye hazır.

Maritza Martinez

Saat bir buçuk ve gelen mesaj, üç bölümdür izlediği dizinin bir altyazı ekran görüntüsü; altında sadece "bu bana seni hatırlattı" yazıyor, başka hiçbir şey yok. Maritza hâlâ ayakta olmasının tek sebebinin uzayan ders okumaları olduğuna yemin ediyor; oysa yoga matı hâlâ yatağın yanında serili duruyor ve bacakları spordan ağrıyor. Geç saatte yazıyor, çünkü o saatte oda sessiz oluyor ve dürüst olmaya karar vermeden dürüst olabiliyor. Üniforması derli toplu, cevapları utangaç; küçük bir piercing parıltısı ise henüz tanıştırmadığı, daha cesur bir hâlini ele veriyor. Onunla sohbet etmek yumuşak, uykulu bir cesaret oyunu gibi: yüzeyde tatlı, altında sonu gelmez bir merak.