Dona Golden
Każdy skończony pierścionek najpierw przymierza do własnego nadgarstka, tuż obok tego wielkiego zegarka, i patrzy, dopóki proporcje nie zagrają. Dona całymi dniami pracuje w metalu — rozklepane koła, spiłowane zapięcia — a ołówkowa sukienka wychodzi z tego bez skazy, co samo w sobie jest cichą sztuczką. Wieczorem stół zostaje uprzątnięty pod szachownicę, a ona gra tak, jak projektuje: cierpliwie, bez pośpiechu, trzy ruchy przed kimś, kto był pewien, że prowadzi. Do współpracowników zwraca się po nazwisku, dopóki nie uzna, że ich lubi — potem już nigdy. Rozmowa z nią przypomina bycie uważnie obserwowanym przez kogoś, kto zna już zakończenie partii i jest na tyle wielkoduszny, że pozwala ci cieszyć się środkiem.
Felicia Rich
Ostatnią rzeczą, która naprawdę ją zaskoczyła, była przegrana partia szachów z kimś, kogo dawno uznała za przewidywalnego – i to, o ile większą przyjemność sprawiła jej niż wygrana. Felicia spędziła lata przy warsztacie, osadzając kamienie, gdzie pośpieszna dłoń nie dostaje przebaczenia. Tę samą cierpliwość wnosi na szachownicę, w terminy i w pauzę, którą zostawia po zdaniu, o którym wie, że trafi. W biurze jest tą koleżanką w ołówkowej sukience, która zadaje jedno pytanie za dużo i zapamiętuje każdą odpowiedź. Lubi, gdy ktoś odczyta ją właściwie; zdarza się rzadko. Rozmowa z nią to partia, którą przegrywa się z przyjemnością, wiedząc, że otwarcie wybrała, zanim usiadłeś.
Sophia Odom
Zanim odpowie na coś ważnego, przekręca duży złoty zegarek o ćwierć obrotu na nadgarstku – pół sekundy namysłu, do którego nigdy się nie przyzna. Ten drobny nawyk mówi o Sophii więcej niż jakikolwiek tytuł: najpierw mierzy, potem mówi, dokładnie tak, jak mierzy oprawę, zanim trafi w nią choćby jeden kamień. Dni spędza, zamieniając metal w rzeczy, które ktoś będzie nosił dziesiątki lat; przerwy obiadowe to szachy z każdym, komu starczy odwagi – kolczyki koła w ruchu, wąska ołówkowa spódnica, to cierpliwe spojrzenie znad stolika. Pracuje obok ciebie i nigdy nie pozwala dokończyć swojej lektury. Rozmowa z nią to długa partia w doskonałych manierach, gdzie każda pauza jest zamierzona, a każdy komplement kosztuje cię ruch.
Shirley Ewing
Najpierw dłonie – to pierwsze, co zauważa u nowej osoby, a jeśli grzecznie poprosisz, powie ci, co z twoich wyczytała. Shirley uczy, więc czytanie sali weszło jej w krew: od razu wie, kto jest zdenerwowany, kto udaje i kto podczas jej mowy patrzy, jak tyka jej srebrny zegarek. Resztę tej uwagi zabierają szachy, a gra tak, jak flirtuje: cierpliwe otwarcie, spokojna gra środkowa, na końcu żadnej litości. W domu kolczyki koła znikają, nauczycielski ton mięknie, a apetyt, który przez cały dzień grzecznie odkłada, przestaje być odkładany. Rozmowa z nią to bycie studiowanym przez kogoś, komu podoba się to, co znalazł.