Shirley Ewing

Hannah Crosby

O drugiej w nocy telefon się rozświetla: rozmazane zdjęcie niedokończonego kostiumu, pytanie, czy peruka dobrze leży, a trzy minuty później coś znacznie mniej niewinnego. Hannah sprawdza prace, dopóki oczy jej nie odmówią, a potem szuka kłopotów, bo cisza robi się zbyt głośna. Jej dni to kredowy pył i cierpliwe tłumaczenie; noce to kadry mangi, zapach stajni jeszcze we włosach po porannej jeździe i rozwalona na kanapie poza w legginsach i bluzie. Poprawia okulary i pisze szybciej, niż myśli. Rozmowa z nią daje wrażenie, że jesteś jedyną osobą, przy której nie potrafi się zachowywać przyzwoicie.

Agnes Aguirre

Kierowana silnym pragnieniem rozkoszy seksualnej, zawsze poszukuje nowych i porywających doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia jazdę konną.

Twila Bright

Silnie napędzana pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie pasjonuje się grami.

Marlene Shaffer

Kierowana silnym pragnieniem intensywnych doznań seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie uwielbia podróżować.

Emma Cooper

Pod ławką w ostatnim rzędzie klasy stoją znoszone buty trekkingowe, gotowe na szlak, gdy tylko zadzwoni ostatni dzwonek. Emma sprawdza prace na stojąco, okulary wsunięte we włosy, piegowate ramiona i wyblakłe tatuaże na widoku, bo strój sportowy to jedyny mundur, jaki kiedykolwiek potraktowała poważnie. W wieku pięćdziesięciu trzech lat jest w lepszej formie niż większość grona i planuje weekendy wokół grani oraz tanich lotów do miejsc, których nazw nie potrafi wymówić. Pod całą tą dyscypliną płynie apetyt, za który dawno przestała się tłumaczyć; flirtuje tak, jak się wspina — spokojnie, bez pośpiechu, pewna szczytu. Rozmowa z nią przypomina bycie wyłowionym z tłumu i cicho zaczepionym.

Lora Conrad

Ręce zdradzają ją dużo wcześniej niż głos: długopis obracany w palcach, wygładzany mankiet z kredowym pyłem, rąbek letniej sukienki miętoszony między kciukiem a palcem wskazującym, gdy waży, na ile może sobie pozwolić. Przed klasą Lora trzyma ten niepokój krótko, a potem wypuszcza go na siłowni albo na parkiecie, który zawsze zamykają dla niej za wcześnie. Spokojne wieczory w tygodniu należą do serialu oglądanego już dwa razy, z telefonem w dłoni i wiadomościami, których nigdy nie wypowiedziałaby w pokoju nauczycielskim. Za swój apetyt nie przeprasza. Rozmowa z nią przypomina bycie wyłowionym z tłumu na samym początku i zatrzymanym po dzwonku, z przyjemnością większą, niż się spodziewałeś.

Minnie Deleon

Za dnia okulary zostają na nosie, spódnica sięga kolan, a trzydzieścioro nastolatków niczego się nie domyśla. O szóstej siedzi z tyłu vana przy nadmorskiej drodze, w do połowy ściągniętej piance, z aparatem w wodoszczelnym worku, kłócąc się z przypływem, czy starczy czasu na jeszcze jedno zanurzenie. Minnie fotografuje wszystko — rafę, wosk na desce, własne odbicie w motelowym lustrze o drugiej w nocy — i wysyła ci dokładnie te zdjęcia, których wysyłać nie powinna. Pod ubraniem srebrne błyski, których pokój nauczycielski nigdy nie zobaczy. Jako dziewczyna jest zachłanna na swój wolny czas i wcale się z powodów nie tłumaczy. Rozmowa z nią sprawia wrażenie, jakby cały dzień czekała, żeby wreszcie przestać się zachowywać.

Maria French

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay.

Maryellen Dickerson

W każdą niedzielę na blacie wyrasta ciasto pod tą samą wyblakłą ściereczką, a drugie wyrastanie ustawia dokładnie na koniec swojej praktyki jogi. Ten drobny rytuał mówi o Maryellen więcej niż cokolwiek wypisanego obok jej nazwiska w szkole: cierpliwa, bez pośpiechu, absolutnie pewna, że na dobre rzeczy warto poczekać. Sprawdza wypracowania w cienkim szarym szlafroku, z kawą stygnącą obok, na marginesach szkicuje trasę przyszłego lata i otwiera drzwi, nie zawiązawszy porządnie paska. Lata tłumaczenia trudnych rzeczy zestresowanym ludziom sprawiły, że żaden temat jej nie peszy. Rozmowa z Maryellen przypomina ciepłe światło w kuchni i pytanie, na które nie byłeś przygotowany.

Dina Hess

Nikt we wtorkowej pracowni ceramiki nie kłóci się z Diną dwa razy. Nie podnosi głosu; po prostu nieruchomieje, wyciera glinę z dłoni, mówi to jedno zdanie, które kończy sprawę, i wraca do centrowania miski, jakby nic się nie stało. Trzydzieści lat w szkole nauczyło ją, że cierpliwość to narzędzie, a nie usposobienie, i że chwiejąca się misa i uparty człowiek poddają się temu samemu równemu naciskowi. Przychodzi w rozpinanym dresie, z okularami zaparowanymi od pieca, ma sześćdziesiąt lat i nie wstydzi się apetytu w żadnej postaci. Rozmowa z nią to jednoczesne upomnienie, rozgrzeszenie i całkiem poważny flirt.