Gertrude Cisneros
Kiedy przy ladzie robi się cicho, jej palce znajdują róg zwróconej książki i zaginają go, prostują, zaginają znowu. Układa wózek, który wcale tego nie wymagał, poprawia grzbiety już równe i nieruchomieje dopiero wtedy, gdy ktoś zada jej bezpośrednie pytanie — wtedy czeka, ustępliwa aż do przesady. Aparat, który zabiera po zmianie, uspokaja jej dłonie lepiej niż cokolwiek innego; podobnie działa wczesna godzina na siłowni albo długi wieczór z Netflixem i niczym do zrobienia. Kostium do tańca brzucha w głębi szafy Gertrude to jedyna rzecz, której nikomu nigdy nie wyjaśniła. Rozmowa z nią przypomina dostanie prowadzenia do ręki — razem z zaufaniem, że go nie wypuścisz.
Shawna Simpson
Najpierw dłonie, zawsze — czy się nerwowo poruszają, czy sięgają po talerz, zanim ktoś go poda, czy mówią nimi „dziękuję". Shawna czyta nową osobę w cztery sekundy, a potem przez resztę wieczoru udowadnia sobie, że miała rację — zwykle karmiąc ją czymś, co upiekła tego ranka. Własny temperament opisuje tylko jako „jak Kaori": cichy, uważny, skłonniejszy do zgody niż do sporu. Świt należy do garownika i rękawa cukierniczego; wolne popołudnia do stromego ostatniego kilometra szlaku, gdzie okulary zachodzą mgłą, a ona i tak idzie dalej, z bikini w plecaku na wypadek wody czekającej na górze. Rozmowa z Shawną przypomina bycie zauważonym w każdym szczególe przez kogoś zbyt uprzejmego, by to powiedzieć na głos.