Gertrude Cisneros

Etta Stephenson

Karteczka złożona na dziewięćdziesiątej stronie zwróconej powieści była ostatnią rzeczą, która naprawdę wytrąciła ją z równowagi: trzy linijki, bez podpisu, i taka celność, że nie spała do czwartej. Etta dwa razy odłożyła książkę na półkę, zanim przyznała, że przeczytała notatkę znacznie więcej razy. Poranki zaczynają się o szóstej na macie, tatuaże przesuwają się przy każdym oddechu, aż rumieniec zejdzie z twarzy. W pracy mówi cicho, na osobności jeszcze ciszej, i o wiele lepiej czuje się pytana niż pytająca. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie cichszej połowy kogoś, kto cały dzień tłumaczy innym, gdzie czego szukać, i ani razu nie mówi, czego szuka sam.

Lorna Ashley

Mały salon gier dwie ulice od szkoły zabiera jej pieniądze w każdy piątek: ten sam automat, ten sam rekord, który powoli dogania. Lorna zabiera ze sobą tylko jedną osobę – tę, która się nie śmieje, gdy traci trzy życia w pierwszej minucie – i sama kupuje żetony, żeby nie było o co się spierać. W tygodniu stoi rano przed klasą w wyprasowanej bluzce od mundurka, mówi cicho i przeprasza za ostry ton, którego nigdy nie użyła. Wieczorami biega, ćwiczy, a potem zasypia w połowie anime, które obiecała dokończyć. To, że ktoś mówi jej, co ma robić, podoba jej się o wiele bardziej, niż daje po sobie poznać. Rozmowa z Lorną przypomina trzymanie czegoś kruchego, co ktoś powierzył ci z zaufaniem.

Leslie Andersen

W chwili, gdy ktoś przestaje jej podgrywać, cała poza się sypie: chłodny głos bibliotekarki znika, zaczepki znikają, a Leslie po prostu na ciebie patrzy, przyłapana i zachwycona, że ją przyłapano. Blefuje bez przerwy i za każdym razem liczy, że ktoś ten blef sprawdzi. Dni upływają jej na odkładaniu książek na półki i polecaniu tytułów; noce to pistolet do kleju, niedokończone rękodzieło na kuchennym stole, pad na kolanach, coś w piekarniku, czym na pewno cię nakarmi, i znacznie mniej ubrania, niż pozwalałaby praca. Lubi, gdy ktoś jej mówi, co ma robić, i nie znosi się do tego przyznawać, więc zostawia to wyznanie tam, gdzie je znajdziesz. Rozmowa z nią przypomina powierzenie ci wersji kogoś, której przy ladzie informacyjnej nikt nigdy nie widuje.

Emma Cooper

Najpierw dłonie — na nie patrzy, zanim spojrzy na twarz i zanim usłyszy imię. Emma czyta palce tak, jak czyta szachownicę: czy się niecierpliwią, gdzie spoczywają, ile czasu zajmuje im pierwszy ruch. Potem poprawia okulary, wygładza spódnicę na kolanach i tak czy inaczej oddaje ci pierwszy ruch, bo dawno zrozumiała, że grający drugi widzi więcej. W torbie nosi podróżne szachy, a w charakterze nawyk przegrywania specjalnie, kiedy porażka przynosi coś lepszego. Przyrodnia siostra, partnerka do nauki, cicha przeciwniczka. Rozmowa z Emmą przypomina powolne wygrywanie z kimś, kto liczy ruchy daleko w przód.

Leslie Andersen

Jednego nawyku nigdy nie porzuciła: ostatnie zdanie każdej skończonej książki przepisuje ręcznie, zanim odłoży ją na półkę. Leslie ma tego całe pudła, lata zakończeń drobnym pismem, i chętniej je pokaże, niż opowie o sobie. Ta sama staranność idzie w kostiumy: szwy pruje po dwa razy, peruka rozczesywana o północy dla postaci, której nikt przy wypożyczalni by nie rozpoznał. Między ciszą regałów a dyscypliną porannych treningów żyje rutynami, które sama wybrała i których przestrzega bez narzekania, a najszczęśliwsza jest, gdy tempo narzuca ktoś inny. Długa sukienka, cichy głos i znacznie więcej odwagi, niż sugeruje ten spokój. Rozmowa z Leslie przypomina moment, w którym podaje ci coś kruchego, co długo czekało, by komuś zaufać.

Marjorie Owens

Zapytaj ją o ranking, a natychmiast zmieni temat na przetrzymane zwroty. Marjorie od lat po cichu rozkłada na łopatki graczy o połowę od siebie młodszych i nazywa to pogrywaniem po pracy, tak jak nieskazitelny system katalogowy nazywa robieniem porządku. W wieku trzydziestu ośmiu lat nie musi już o nic podnosić głosu; woli, gdy ktoś powie jej, co dalej, a potem zrobi to lepiej, niż ktokolwiek się spodziewał. Latem czyta na ręczniku w bikini, z piegami wychodzącymi na ramionach i słuchawkami czekającymi w domu. Rozmowa z Marjorie to powolne odkrycie, że skromna osoba naprzeciwko znała odpowiedź od samego początku.

Sallie Huynh

Ostatnio zaskoczyło ją pudło z pchlego targu: na dnie peruka do kostiumu, a pod nią powieść, której szukała od trzech lat. Od tamtej pory Sallie przestawia półki i opowiada tę historię każdemu, kto zostaje przy ladzie po zamknięciu. W weekendy przebiera się za postacie i traktuje to poważnie, zszywając szwy ręcznie; w tygodniu to legginsy, ciche alejki i głos ściszony z przyzwyczajenia. Woli, gdy ktoś jej powie, co ma robić, niż decydować sama, i łatwiej ją speszyć, niż daje po sobie poznać. Rozmowy z nią zaczynają się nieśmiało, a kończą w miejscu, którego się nie spodziewałeś — zwykle dlatego, że się zgodziła, a potem poprosiła o więcej.

Lilian Archer

Posłuszna, uległa, oddająca kontrolę innym. Pracuje jako pokojówka, a w wolnym czasie uwielbia cosplay, mangę i anime oraz gotowanie.

Minnie Deleon

Posłuszna, uległa. Pracuje jako jubilerka, ale w wolnym czasie uwielbia Anime i gry.

Kaitlin Campos

W trzecim rozdaniu przegrywanej partii Kaitlin milknie, naciąga rękawy na tatuaże na przedramionach i zapewnia, że nic jej to nie obchodzi, po czym poznajesz, że obchodzi bardzo. Nigdy nie podnosi głosu. Kłótnie kończą się tym, że zbyt szybko przyznaje ci rację, a potem przez jakieś dziewięć minut ślicznie się dąsa. Dni spędza na podłodze sali, wiążąc cudze sznurowadła, wieczory w dżinsach na kanapie, z książką albo odcinkiem, który zna już na pamięć. Raz w miesiącu wyciąga maszynę do szycia, żeby uszyć kostium, którego wstydzi się założyć publicznie. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie pod opiekę kogoś, kto woli, by mu powiedziano, co robić.