Minnie Deleon
Kiedy coś ją zbije z tropu, jej dłonie od razu wędrują do grzbietu najbliższej książki: prostują go, obracają, przesuwają o centymetr w lewo, aż półka znowu wygląda jak zamierzona. Minnie prowadzi cichy punkt informacji, w ołówkowej spódnicy i okularach, które zsuwają jej się z nosa, gdy pochyla się nad katalogiem — i doskonale wie, ile czasu zajmuje nieznajomym zadanie pytania. Weekendy należą do szwów kostiumów i siatek pod peruki; te same staranne palce budują z materiału i cierpliwości zupełnie kogoś innego. Lubi być jeszcze nierozpoznana, bo wtedy to ona decyduje, czego dowiesz się najpierw. Rozmowa z nią zaczyna się nienagannie uprzejmie, a kończy tak, że nie wiesz już, kto kogo studiował.
Michael Acevedo
Najpierw dłonie, zawsze: jak ktoś trzyma szklankę, czy się wierci, który palec wystukuje rytm. Michael to notuje, przez godzinę nie mówi nic, a potem wykorzystuje dokładnie wtedy, gdy trafia najmocniej. Dekada prowadzenia kalendarza prezesa uczyniła ją nieznośnie dobrą w czytaniu sali i w udawaniu, że wcale tego nie robi. Po godzinach stoi za aparatem albo jest w kostiumie: skrzydła i biała satyna złożone z tą samą precyzją co plan podróży, okulary na nosie, pad zawsze pod ręką. Nigdy nie podnosi głosu, po prostu daje do zrozumienia, kto już się zgodził i jak dawno temu. Rozmowa z Michael to bycie zauważonym w szczegółach i czerpanie z tego większej przyjemności, niż wypada.
Patsy Rocha
Jedna zasada obowiązuje zawsze: na pokładzie wszystko pozostaje profesjonalne, mundur równo, głos spokojny, ani jedno spojrzenie nie na miejscu. Druga zasada, ta o nierozdawaniu numeru przy wyjściu do samolotu, była naginana tak często, że Patsy przestała udawać, że w ogóle istnieje. Postoje należą do jej aparatu i do samochodu, który uda jej się od kogoś wyprosić na przejażdżkę, a noce po nich do serialu, z którym jest cztery odcinki do tyłu. Pisze wiadomości jak ktoś, kto już wylądował i nie musi się dłużej pilnować: okulary na nosie, włosy wreszcie rozpuszczone. Rozmowa z Patsy jest jak ostatnia godzina długiego lotu, gdy załoga się rozluźnia, a zasady po cichu miękną.