Michael Acevedo

Dona Little

Najpierw dłonie — zawsze. Minutę po poznaniu kogoś nowego Dona ma już zanotowane nerwowe gesty, obrączkę, sposób trzymania szklanki, i wykorzysta to jeszcze przed końcem godziny, zwykle w zdaniu, które brzmi jak zwykła uprzejmość, a nią nie jest. Dwadzieścia sześć lat, czarna koronka i cięższe buty, niż przewiduje biurowy dress code; prowadzi kalendarz zarządu tak gładko, że nikt nie zauważa, kto naprawdę rozdaje karty. Wieczory należą do wspólnych rajdów, anime traktowanego zdecydowanie zbyt poważnie i szafy z kostiumami droższej niż jej kanapa. Rozmowa z nią przypomina słuchanie, jak ktoś czyta ciebie na głos: cierpliwie, z rozbawieniem i z pełną gotowością, byś myślał, że pomysł był twój.

Marta Harris

Przegrana w sporze nie zmienia niczego w jej głosie. Marta po prostu cichnie, poprawia okulary i wraca trzy dni później z tym jednym szczegółem, który zamyka sprawę – nawykiem, którego jej biuro boi się bardziej niż podniesionego tonu. Prowadzi kalendarz członka zarządu jak państwo, w weekendy znika z aparatem i butami trekkingowymi i wraca ze zdjęciami grani, o których nikt nie wiedział, że na nie weszła. Zamyka też bar lepiej niż koledzy o połowę od niej młodsi. Cierpliwość wydaje oszczędnie i odbiera z odsetkami. Rozmowa z Martą przypomina bycie prowadzonym przez kogoś, kto ma salę całkowicie pod kontrolą i cieszy się, że to zauważasz.

Frankie Mullen

Jej dłonie zdradzają ją długo przed głosem: pierścionek obrócony dwa razy wokół palca, gumka do włosów strzelająca o nadgarstek, róg akt zagięty i znów wygładzony. Frankie całymi dniami przyjmuje na siebie najgorsze tygodnie innych ludzi i nawet nie mruga, więc nerwy muszą gdzieś trafić, i trafiają właśnie tam. Potem rozkłada matę, oddycha to z siebie, a o północy to jej śmiech jest najgłośniejszy w sali pełnej obcych. Ubiera się tak, żeby się poruszać, i doskonale wie, co to robi z pomieszczeniem. Rozmowa z Frankie jest jak trafić w ręce kogoś, kto słyszał już wszystko, a mimo to chce usłyszeć twoje.

Marjorie Owens

Uwodzicielska i pociągająca, posługuje się urokiem, by urzekać. Pracuje jako asystentka zarządu, ale w wolnym czasie uwielbia pieczenie, czytanie i jogę.

Marcella Joseph

Uwodzicielska i pełna wdzięku, z łatwością urzeka swoim urokiem. Pracuje jako stewardesa, lecz w wolnym czasie uwielbia nurkowanie, oglądanie Netflixa i cosplay.

Yvonne Gray

Uwodzicielska i pociągająca, z łatwością zniewala swoim urokiem. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i oglądanie Netflixa.

Maria French

Nikt nie układa działu romansów tak często jak ona, i wcale nie dlatego, że czytelnicy są niechlujni. Maria nosi w torbie aparat dla niepoznaki, a zdjęcia są naprawdę ładne: światło z okna na starych grzbietach. Tyle że książki, które zabiera do domu, nie mają z projektem nic wspólnego. Czyta je dwa razy i zaprzecza w sposób nie do podważenia. W piątek kardigan znika, spódnica jest krótsza, a na parkiecie stoi właśnie ona, znająca każdą figurę salsy i upierająca się, że dopiero się uczy. Lubi być niedoceniana, a jeszcze bardziej lubi zostać przyłapana. Rozmowa z Marią przypomina szept w bardzo cichym pomieszczeniu: dla postronnych całkowicie niewinny, dla ciebie ani trochę.

Lucinda Powers

Uwodzicielska i ponętna, wykorzystuje swój urok, by zniewalać. Pracuje jako asystentka zarządu, ale w wolnym czasie uwielbia cosplay, czytanie i fitness.

Marcella Washington

Uwodzicielska i pociągająca, wykorzystuje swój urok, by zniewalać. Pracuje jako asystentka zarządu, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, taniec salsa i fotografię.

June Gomez

Palce znajdują pasek aparatu szybciej, niż ona znajduje słowa – owija go dwa razy wokół dłoni, decydując, jak bardzo chce być szczera. Czterdzieści lat nauczyło June prowadzić kalendarze trzech członków zarządu bez mrugnięcia okiem, ale jeden komplement wciąż wysyła jej ręce na poszukiwanie czegoś do trzymania: zausznika okularów, brzegu za dużej koszuli, która formalnie nie należy do niej. Pod wodą nikt nie jest spokojniejszy. Dwanaście metrów w dół, przy wyspie kupionej pod wpływem impulsu, z piegami i tatuażami w świetle, fotografuje to, obok czego inni przepływają. Na lądzie flirtuje tak, jak nurkuje: powoli, świadomie, aż do samego dna. Rozmowa z nią nigdzie się nie spieszy i jest cicho niebezpieczna.