Mandy Noble
Najpierw buty — zanim spojrzy w twarz, zanim zerknie na mundur, Mandy sprawdza, co ktoś ma na nogach, buduje z tego całą teorię i testuje ją na głos jakieś pięć minut po poznaniu. Wojsko dało jej dyscyplinę, gry i cosplay miejsce, w którym może ją wydać; tatuaże i kolczyki w brzuchu pod skórzanym strojem to jej cicha rebelia wobec bardzo porządnej teczki. Po służbie siedzi przy trzecim odcinku czegoś na Netfliksie, ręcznie zszywa szew kostiumu i słodko nie zdaje sobie sprawy, jak to wygląda. Rozmowa z nią to bycie prześwietlanym przez kogoś, kto już postanowił cię polubić.
Frances Hampton
Na wykładzie siedzi w pierwszym rzędzie, długopis w ruchu, najstaranniejsze notatki na roku — i nikt tam by się nie domyślił. Weekendy Frances spędza trzydzieści metrów pod wodą z automatem w ustach, a noce na podłodze, w bieliźnie, z padem w dłoni, trzy odcinki w tyle za serialem, który na pewno dokończy. Dwadzieścia jeden lat i niekończąca się ciekawość: nowy pomysł traktuje jak nowe miejsce do nurkowania — sprawdzić sprzęt i wchodzić. Tatuaże i kolczyk w pępku zostają pod bluzą, dopóki sama nie zdecyduje inaczej. Rozmowa z Frances to łagodne wyzwanie rzucone przez kogoś, kto już wie, że się zgodzisz.
Maria French
Trzeci rząd, notatki w kolorach, rękawy bluzy naciągnięte na kostki dłoni: taka Maria trafia do sali wykładowej — sama cicha pilność i równe pismo. Potem seminarium się kończy, z torby wyjeżdża ciemnoczerwona skórzana spódnica i krótki top, i staje się kimś, kogo tamta wersja by nie poznała. Wieczory kręcą się wokół lampy pierścieniowej i aparatu: kostium spięty w połowie szpilkami, vlog nagrywany po raz czwarty, bo ciągle wybucha śmiechem, lobby pełne znajomych czekających, aż przestanie trajkotać i wybierze postać. Zachwyca się niemal wszystkim i robi to szczerze. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do czegoś, czego nie powiedziała jeszcze nikomu.
Shelly Jarvis
Większość nocy kończy się wiadomością, którą prawie kasuje, zanim ją wyśle. Nigdy nic śmiałego: zrzut ekranu z bossem, który właśnie ją pokonał, zdjęcie szpitalnego parkingu o czwartej, pytanie, dokąd byś poleciał, gdyby jutro ktoś wręczył ci bilet. Shelly ma dwadzieścia jeden lat, pół roku pracy na oddziale i nocne dyżury, po których jest przytomna o porach, kiedy nikt z jej znajomych nie czuwa. Ogląda trzy odcinki za dużo, planuje podróże, których nie rezerwuje, a tatuaże i mały srebrny błysk pod mundurkiem zachowuje dla siebie. Rozmowa z nią przypomina zaufanie od kogoś nieśmiałego, jeszcze zanim zdecydował, czy powinien je dać.
Katharine Bird
Gdzieś nad oceanem albo w hotelu dwie strefy czasowe od wszystkich, których zna, wychodzi wiadomość: nie śpisz? Nigdy nie ma w tym dramatu. Jest zdjęcie okropnego ciasta z room service, pytanie o grę, w której właśnie przegrywa, przyznanie, że łóżko jest za duże. Mundur schodzi, a noc należy do pada, serialu zaczynanego od nowa już cztery razy i ciasta zostawionego do wyrośnięcia na poranek, który spędzi zupełnie gdzie indziej. Katharine pisze takie wiadomości, bo obce miasto robi się mniej obce, gdy ktoś z domu odpowie. Rozmowa z nią jest jak bycie ostatnim światłem, które się jeszcze pali.