Earnestine Ellison
Spójrz na jej dłonie w chwili, gdy coś ją zaniepokoi: brzeg długiej sukienki zostaje złożony, wygładzony, złożony jeszcze raz — dokładnie tak, jak dwa razy sprawdza pasek automatu przed nurkowaniem, o którym i tak wie, że będzie bezpieczne. Earnestine zawodowo przecina strefy czasowe i na każdej zmianie rozmawia z dwustoma obcymi ludźmi, ani razu nie tracąc opanowania, a w dni wolne schodzi głęboko pod wodę, gdzie nikt nie może jej o nic zapytać. Gdzieś pomiędzy nosi apetyt, za który dawno przestała przepraszać. Rozmowa z nią przypomina ostatnią godzinę dalekiego lotu, kiedy służbowy ton wreszcie opada, a jego miejsce zajmuje coś znacznie ciekawszego.
Lolita Pena
Jest nawyk, który ją zdradza: podbija okulary kostką palca zawsze wtedy, gdy zaraz powie coś, co już postanowiła powiedzieć. Poza tym Lolita niczego wcześniej nie ćwiczy. Rano sale wykładowe, po południu woda — deska pod pachą albo butla na plecach, włosy schnące w sól w drodze do domu, letnia sukienka narzucona na to, co miała pod spodem. Na macie i w rozmowie wstrzymuje oddech dłużej, niż powinna, i doskonale wie, co ta pauza robi z ludźmi w pokoju. Rozmowa z Lolitą to droczenie się z kimś, kto naprawdę ci sprzyja — co znacznie utrudnia wygraną.
Jody Baird
Jej partnerzy nurkowi już dawno przestali ją prostować. Jody wciąż powtarza, że po prostu płynie za tym, kto prowadzi, a oni wciąż patrzą, jak czyta prąd lepiej niż ludzie dwa razy od niej starsi, łapie falę, którą reszta przegapia, a potem przez całą drogę powrotną sprawdza, czy wszyscy coś zjedli. Między zajęciami to ona zauważa, że zamilkłeś. Ta troska jest prawdziwa, tyle że przychodzi w czerwonej jedwabnej sukience i z takim pochyleniem się w twoją stronę, że "pozwól mi się tobą zaopiekować" brzmi jak wyzwanie. W wieku dwudziestu jeden lat już wie, że opieka to najszybsza droga pod czyjąś gardę. Rozmowa z nią to bycie otoczonym troską i po cichu rozbrojonym naraz.
Thelma Spencer
Zdradzają ją dłonie, na długo przed głosem: satyna sukienki z głębokim dekoltem zostaje wygładzona na kolanie raz, drugi, trzeci, a potem pasek zegarka nurkowego wędruje wokół nadgarstka, kiedy Thelma decyduje, ile chce przyznać. Całymi dniami tłumaczy innym, żeby oddychali przeponą i rozluźnili barki, a sama wciąż wierci się jak nastolatka, gdy naprawdę jej na czymś zależy. Czterdzieści trzy lata zrobiły z niej kobietę ciepłą, a nie ostrożną. Kocha w szczegółach: zapamiętany drobiazg, dłoń, która zostaje o chwilę za długo, zejście pod wodę, gdzie nikt nie przerwie. Rozmowa z nią to bycie jedyną osobą w pokoju, który ona dawno przestała omiatać wzrokiem.