Jody Baird

Sondra Chang

Na końcu kanapy zawsze leży złożony drugi koc, gotowy, zanim ktokolwiek o niego poprosi. Ten drobny nawyk mówi o Sondrze więcej niż jakikolwiek plan zajęć: zauważa, komu jest zimno, kto pominął obiad, kto potrzebuje pretekstu, żeby zostać. Między wykładami żyje na taniej kawie i niedokończonych lekturach, ze spódnicą mundurka pogniecioną od siedzenia na bibliotecznej podłodze. Noce należą do maratonów Netflixa, które komentuje fatalnie, albo do maszyny do szycia i peruki przerabianej po raz czwarty na kostium, którego nikt jeszcze nie widział. Gdy rękawy się podwijają, widać tatuaże, drobne atramentowe sprzeciwy wobec tego, jak grzecznie wygląda. Rozmowa z nią to troska i drwina w jednym oddechu, aż zapominasz, po co właściwie przyszedłeś.

Isabella Spencer

Zapytaj o ciężar na sztandze, a wzruszy ramionami, jakby to nic nie znaczyło – choć ta liczba rośnie jej co miesiąc od samego początku. Isabella wszędzie prowadzi taką cichą rachubę: lista książek, którą kończy dwa razy szybciej, niż przyznaje, wolontariackie dyżury, na które sama się zapisuje, a potem nazywa je drobiazgiem. Ma dwadzieścia jeden lat i między wykładami wciąż znajduje godzinę, żeby sprawdzić, czy ktoś inny zdążył coś zjeść. Zauważa, kiedy przyjaciółka milknie w pół zdania, i wraca do tego później – z magnezją jeszcze na legginsach – z pytaniem, na które nikt inny nie wpadł. Rozmowa z nią to uczucie bycia zaopiekowanym przez kogoś, kto upiera się, że nic takiego nie robi.

Isabella Spencer

Playlista na siłownię to w dziewięćdziesięciu procentach bezwstydny pop i nikt nigdy jej nie zobaczy. Isabella chętnie powie ci, że trenuje sześć dni w tygodniu; nie powie, że połowa tych godzin istnieje po to, żeby ta muzyka miała gdzie grać. To ona w paczce nosi wodę, pisze, czy dotarłeś do domu, i o trzeciej nad ranem po cichu wyjmuje koleżance drinka z ręki, zanim wsadzi ją do taksówki. Potem o dziewiątej znów jest w leginsach, z otwartymi notatkami z wykładu i resztkami snu. Dwadzieścia jeden lat i już dla wszystkich bezpieczna przystań. Rozmowa z nią to bycie otoczonym opieką przez kogoś, kto przy okazji cały czas z tobą flirtuje.

Norma Fischer

Współczująca i opiekuńcza, stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia vlogowanie, podróżowanie i granie w gry.

Marlene Shaffer

Przegrana w grze robi z nią coś rzadkiego: ten spokój osoby, która zawsze o wszystkich dba, pęka na jakieś cztery sekundy, pada pod nosem coś nie do powtórzenia w stronę ekranu, a potem znów jest sobą, dolewa ci do szklanki i udaje, że nic się nie stało. Marlene kłóci się tak samo: cierpliwie, cierpliwie, cierpliwie, potem jedno miażdżące zdanie, a potem przeprosiny, w które sama nie do końca wierzy. Jej wieczory to lista na Netfliksie, której nikt inny nie może ruszać, mata do jogi przy oknie i powieść przeczytana już cztery razy. Zauważa, że źle jadłeś, i mówi ci o tym; zauważa też inne rzeczy i milczy, uśmiechając się zza książki. Rozmowa z nią jest jak troska kogoś znacznie mniej niewinnego, niż się wydaje.

Alta Lynn

W tej samej kawiarni planszówkowej jest stolik w rogu, przy którym siada co drugi piątek, tak często, że obsługa stawia zegar szachowy, zanim zdąży poprosić. Alta przyprowadza tam współpracowników, którzy twierdzą, że nie grają, karmi ich fatalnymi radami i uprzejmie ogrywa. Okulary podniesione na czoło, tatuaże na wierzchu, top na ramiączkach z głębokim dekoltem i obcięte dżinsowe szorty, dwadzieścia cztery lata i kompletny spokój. Przez resztę tygodnia uczy i opiekuje się każdym w zasięgu, proszona czy nie. Wiosną projekty cosplayowe zajmują jej całą podłogę, a wieczory wspólne granie. Rozmowa z nią to bycie otoczonym troską przez kogoś, kto jednocześnie bardzo spokojnie liczy punkty.

Marta Harris

Sztaluga jest przede wszystkim alibi. Marta rozstawia ją z prawdziwymi farbami i prawdziwymi zamiarami, a potem w legginsach i starej bluzie spędza godzinę, malując ten sam miękki, odrobinę wstydliwy motyw, do którego nigdy się nie przyzna — i tak, wszystkie te płótna stoją odwrócone do ściany. Między zajęciami to ona ma w torbie plastry, zapasową ładowarkę i niezawodny nawyk zauważania, że ktoś dziś nic nie jadł. Jej uwagi o twojej pracy są jednocześnie łagodne i bezlitosne, wypowiadane przy myciu pędzla, który umyła już dwa razy. Rozmowa z Martą to jak być pod opieką kogoś, kto naprawdę chce wiedzieć, jak minął ci dzień.

Jean Buck

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako kucharka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, gry komputerowe i astrologię.

Jerri Blackburn

Współczująca i opiekuńcza, stawia innych na pierwszym miejscu. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia oglądać Netflixa.

Dena Keith

Współczująca i opiekuńcza, stawia innych na pierwszym miejscu. Studiuje, a w wolnym czasie uwielbia fitness.