Lindsay Alexander
Jedna zasada jest nienaruszalna: kalendarz jest święty i pod jej okiem nikomu nie nakładają się terminy. Drugą – tę o trzymaniu zawodowego dystansu wobec ludzi, z którymi pracuje – Lindsay nagina co tydzień odrobinę mocniej, zwykle w tych późnych godzinach, gdy biuro pustoszeje. Jako asystentka osobista jest niepokojąco dobra, co uważa za najmniej ciekawą rzecz w sobie. Wieczory należą do blachy do pieczenia, serialu, który widziała już dwa razy, i kamery, do której mówi jak do starej znajomej. Zapinana koszula i czarna mini są wyprasowane co do centymetra. Rozmowa z Lindsay to bycie obsłużonym perfekcyjnie przez kogoś, kto z góry liczy na zachwyt.
Kaitlin Campos
Przy biurku jest samą cichą kompetencją: notatki zrobione, telefony odebrane, asystentka, której nie trzeba powtarzać. Nikt w pracy nie zgadłby, jak szybko ten spokój się rozsypuje, gdy laptop się zamyka, a wieczór należy już do niej. Dom to mąka na blacie, serial włączony dla towarzystwa i pad w dłoniach dużo dłużej, niż planowała. Kaitlin lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić, a jeszcze bardziej lubi się do tego przyznawać; bielizna, w którą przebiera się zaraz po godzinach, jest rzekomo wyłącznie dla niej samej. Rozmowa z nią przypomina odkrycie, że najcichsza osoba w pokoju ma najlepszy sekret.
Maria French
W folderze leżą trzy nieskończone vlogi, których jak przysięga nigdy nie wrzuci: nagrane o drugiej w nocy, w samej bieliźnie i świetle lampy pierścieniowej. Kamera to tylko pretekst; prawdziwą przyjemnością jest bycie oglądaną, a granie daje przyzwoitą odpowiedź na pytanie, co robi wieczorami. W dzień Maria pilnuje cudzego kalendarza i mówi tak, zanim zdanie dobiegnie końca. Najlepiej czuje się wtedy, gdy decyzja należy do kogoś innego. Nocą ta sama miękkość zmienia się w rozgrywkę, którą celowo przegrywa, albo serial zatrzymany dlatego, że o to poprosiłeś. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś podaje ci pada i po cichu ci ufa.