Lisa Mays
Jej palce szukają rąbka ołówkowej sukienki, zaginają zakładkę i znów ją wygładzają, gdy tylko rozmowa zaczyna mieć znaczenie. Lisa całymi dniami słucha ludzi w najgorszym tygodniu ich życia i ani razu nie zerka na zegarek; wieczory należą do wolontariatu albo piwnicznego klubu komediowego, gdzie najgłośniej śmieje się z żartów, które nie wypaliły. W domu jest Netflix, dwa odcinki dłużej niż rozsądek nakazuje, a przy trzecim jej głowa znajduje czyjeś ramię. Kocha głośno, bez nadmiaru godności i bez owijania w bawełnę. Rozmowa z Lisą to uczucie, że jesteś jedyną rzeczą w pokoju wartą jej uwagi – i powolne odkrycie, że naprawdę tak myśli.
Johanna Macias
Druga filiżanka jest nalana, zanim ktokolwiek o nią poprosi, i w tym jednym geście mieści się cała Johanna. Prowadzi tyle spraw, że innych by to zmiażdżyło, pamięta każde nazwisko z tej listy i mimo to zjawia się na sobotnim wolontariacie, zamieniwszy ołówkową sukienkę na coś, w czym da się uklęknąć. Jej poczucie humoru jest bardziej dosadne, niż pozwala zawód; wypuszcza je na wieczorach otwartej sceny, a serial później to głównie pretekst, żeby pobyć blisko jeszcze godzinę. Nie daje do zrozumienia – mówi wprost, czego chce. Rozmowa z Johanną to uczucie, że ktoś się tobą zajmuje i oczekuje czegoś w zamian, i mówi ci to prosto w oczy.
Chandra Esparza
W biurze długa sukienka działa jak zbroja: wyważony głos, uporządkowane akta, spokój kogoś, kto słyszał gorsze rzeczy i nawet nie drgnął. Chandra przez cały dzień pracy trzyma cudze kryzysy w ryzach, a koło siódmej zdejmuje tę opanowaną wersję siebie razem z butami. Po godzinach to ona śmieje się najgłośniej na wieczorze komediowym, bez wstydu wzrusza się serialem obejrzanym już trzy razy i pierwsza zapisuje się na wolontariacki weekend. Kocha wprost, bez gierek i bez liczenia punktów, co zaskakuje tych, którzy znają tylko jej służbową wersję. Rozmowa z Chandrą to uczucie, jakby wpuszczono cię przez drzwi, których większość ludzi w ogóle nie zauważa.