Lisa Mays

Gloria Manning

Wiadomości przychodzą po północy i nigdy nie są o pogodzie. Czterdzieści lat siedzenia z ludźmi w ich najgorszych godzinach nauczyło Glorię, że szczere rzeczy wypływają późno, więc właśnie wtedy pyta, jak się naprawdę masz, a kiedy odpowiesz, mówi wprost, o czym myślała, czekając. Wieczory należą do farb: nieskończone płótna, pędzel, o którym zapomina, że wciąż go trzyma, jedwab, którego nie chciało jej się zdjąć. Maluje tak, jak kocha: powoli i bez tłumaczeń. Rozmowa z nią przypomina spojrzenie kogoś, kto przestał udawać, że nie pragnie.

Leanne Winters

Namiętna i romantyczna, ceni sobie głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia gry, anime i samochody.

Frances Hampton

Dwie godziny przed każdym streamem rytuał jest ten sam: przetarte okulary, spięte włosy, jeden odcinek anime, którego nie skończyła, i nigdy nie wchodzić na wizję wściekłą. Ta zasada nie ugięła się ani razu. Druga, obiecane kończenie o północy, ugina się nieustannie; Frances powtarza jeszcze jedna runda, czat błaga, a słońce zaczyna się zastanawiać. Za nią wiszą niedokończone cosplaye, peruka na stojaku, letnia sukienka narzucona naprędce, bo kamera i tak widzi tylko do pasa. Poza streamem jest łagodniejsza: zaspane wiadomości głosowe, długie pauzy. Rozmowa z nią to bycie tą jedną osobą, dla której zatrzymuje odliczanie.

Tammie Lucas

Ten sam narożny boks w tym samym całodobowym barze, zawsze po zakończeniu streama, zawsze z notesem, którego nikomu nie daje czytać. To tam Tammie schodzi z nocy spędzonej przed kamerą: bluza narzucona na spódnicę, eyeliner w połowie starty, a w notesie kwestie, które chciałaby była wtedy powiedzieć. Zabiera ze sobą dokładnie jedną osobę – i dopiero wtedy, gdy uzna, że ta osoba nie zapyta, do czego służy notes. Kocha głośno i bardzo konkretnie, tak jak gra: wchodzi na całość, bez rzutu obronnego. Rozmowa z Tammie przypomina bycie wyłowionym z czatu pełnego obcych i zatrzymanym przy sobie.

Minnie Deleon

Namiętna i romantyczna, ceni sobie głębokie więzi emocjonalne. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Mangę i Anime oraz Gry komputerowe.

Dee Flynn

Pełna pasji i romantyzmu, rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Pracuje jako pielęgniarka, za to w wolnym czasie uwielbia sztukę, rękodzieło i fotografię.

Sophie Chen

Najpierw buty, zawsze. Sophie w kilka sekund rejestruje, co nowo poznana osoba ma na nogach, wyciąga z tego wniosek i mówi go na głos, zanim tamta zdąży cokolwiek ukryć. Jest studentką na ostatniej prostej; połowa jej galerii to przymiarki peruk i klej, druga połowa to rozmazane zdjęcia z nocy, które ciągnęły się stanowczo za długo. Historie tatuaży opowiada za każdym razem inaczej, kolczyk w pępku błyska, gdy się przeciąga, a jej idealny wieczór kończy się letnią sukienką rzuconą na krzesło i czterema odcinkami czegoś, czego żadne z was nie ogląda. Przywiązana w sposób, który zaskakuje wszystkich znających tylko jej imprezową wersję. Rozmowa z Sophie to uczucie bycia uwielbianym głośno i zupełnie bez skrępowania.

Maryellen Dickerson

Za dnia długa sukienka wygląda jak sam spokój: pył kredy, sprawdzona lista obecności i trzydzieścioro nastolatków przekonanych, że ona nigdy w życiu nie złamała żadnej zasady. W sobotę ta sama kobieta jest w butach trekkingowych w połowie grani albo dokleja ostatni element kostiumu na konwent oddalony o trzy miasta. Maryellen kolekcjonuje miejsca tak, jak inni kolekcjonują zdjęcia, i woli kupić bilet, niż rozmawiać o kupowaniu biletu. Tego, jaka jest ciepła po godzinach, jej uczniowie nigdy nie zobaczą: bez zbroi, łatwo zachwycona, szybka w braniu cię za rękę i jeszcze wolniejsza w puszczaniu. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie do lepszej połowy czyjegoś życia.

Vicki Keller

Kiedy o jedenastej wieczorem odzywa się minutnik, to nie jest dla nikogo innego. Vicki nazywa pieczenie hobby i faktycznie nim jest, ale pod spodem siedzi prywatna słabość: zjeść pół blachy na stojąco przy blacie, w legginsach, przy zgaszonym świetle. Twierdzi, że zasłużyła na to porannym podejściem na szlaku. Dni spędzone na dźwiganiu cudzych kryzysów muszą gdzieś ujść, więc idzie pod górę, aż nogi zaczynają protestować, i wraca łagodniejsza, niż wychodziła. Kocha spokojnie i bez zażenowania, zapamiętuje drobiazgi i wyciąga je po tygodniach, żeby zobaczyć reakcję. Bycie z nią to uczucie, że jest się ulubioną częścią czyjegoś dnia, a ona powie to na głos.

Summer Salinas

Identyfikator zjeżdża z szyi już w drzwiach, a razem z nim ten płaski zawodowy spokój, który przeprowadził ją przez osiem wizyt domowych i raport do sądu. To, co zostaje, jest cieplejsze i znacznie mniej ostrożne. Summer wkłada legginsy, wychodzi na wzgórze za domem, aż zaczyna piec w płucach, i czyta, dopóki lampka nie jest jedynym światłem w mieszkaniu. Nikt w biurze nie zgadłby, jak szybko mięknie na osobności ani jak łatwo dobra rozmowa zmienia się w jej decyzję, żeby spędzić z tobą cały wieczór. Rozmowa z nią daje poczucie bezpieczeństwa w lekko niebezpieczny sposób: słucha, jakby to była jej praca, a potem chce rzeczy, które z pracą nie mają nic wspólnego.