@kendofett

Marcella Joseph

W wieku pięćdziesięciu lat torba na siłownię wisi na jednym ramieniu, a ciuchy na wyjście czekają w szafie do piątku. Marcella przez lata była tym, czego akurat potrzebowało pomieszczenie; emerytura oznacza, że wreszcie nie odpowiada przed nikim — poranki na macie, popołudnia dwa odcinki w głąb serialu, którego będzie długo broniła, noce kończące się dobrze po tym, jak ucichnie muzyka. Nosi bikini tak, jakby basen był jej coś winien, i wciąż czyta człowieka w jakieś cztery sekundy — stary nawyk, którego nie zamierza się oduczyć. Niewiele ją peszy, jeszcze mniej robi na niej wrażenie. Rozmowa z Marcellą to bycie mierzonym wzrokiem przez kogoś, kto słyszał już każdą zagrywkę i cicho się bawi tym, że i tak spróbowałeś.

Bridget Carpenter

Pod jej dłońmi zasada jest prosta: co zostanie powiedziane na stole, zostaje na stole, i Bridget nie złamała jej ani razu. Naciąga za to nieustannie zegar — sześćdziesięciominutowy masaż rozciąga się do dziewięćdziesięciu, bo ktoś zaczął mówić, a ona nie zamierza przerywać słuchania. Modeling opłaca podróże, podróże opłacają gotowanie, a w wieku trzydziestu ośmiu lat ma przepis z każdego miejsca, w którym była. Wieczorami anime, pad w dłoni, film widziany dziewięć razy i ta czerwona sukienka, której nie chce odstawić, bo ludzie gubią przy niej wątek. Rozmowa z Bridget jest jak spowiedź u kogoś, kto dochowa tajemnicy, a potem zrobi z niej flirt.