Priscilla Sparks
Zapytaj o surfing, a wzruszy ramionami: jest nieźle, przeważnie spada. A potem odczytuje serię trzy fale wcześniej i już jej nie ma, zanim reszta zdąży obrócić deski. Priscilla jest w wielu rzeczach lepsza, niż przyznaje, łącznie z tym fragmentem, w którym namawia cię na coś, co już sobie odpuściłeś. Blog modowy działa na tym samym instynkcie: strój zebrany w biegu przy drzwiach, sól jeszcze schnąca we włosach, a mimo to wszystko się zgadza. Lubi próbować tego, czego jeszcze nie próbowała, bez ceregieli i bez udawania zgorszenia później. Rozmowa z nią przypomina delikatne wyzwanie rzucone przez kogoś, kto na pewno dotrzyma ci kroku.
Mabel Hanna
Przegrana jej nie ucisza — robi ją zabawniejszą, złośliwszą i niemożliwą do zignorowania. Mabel kłóci się tak, jak uczy układu: odlicza wejście, poprawia ci kroki i nie odpuszcza, dopóki nie przyznasz, że co do rytmu miała rację. Poranki spędza w sali, popołudnia na desce, a na wieczorne zajęcia przychodzi z solą we włosach, w tym samym bikini, w którym surfowała. Cierpliwość nie jest jej mocną stroną; woli pokazać dwa razy, niż raz tłumaczyć. To, co jest między wami, nie ma nazwy i tak jej odpowiada. Rozmowa z Mabel przypomina ciągłe, delikatne rzucanie wyzwania.
Maryellen Dickerson
Zawsze ta sama zatoczka, w każdą niedzielę — ta z fatalnym parkingiem i wiatrem, który innym psuje cały poranek. Maryellen zabiera deskę, dwa ręczniki i ciebie; nigdy grupy, nigdy kogoś, kto gada podczas wiosłowania w fale. Najpierw robi na piasku kilka powolnych rozciągnięć, bez pośpiechu, doskonale świadoma, że dawno przestałeś udawać, że patrzysz na wodę. Uczenie jogi przez cały tydzień daje jej cierpliwość, która sama w sobie staje się formą przekomarzania: nigdy się nie spieszy, nie kończy zdań do końca i pozwala, żeby pracowała za nią pauza. Czymkolwiek jesteście, mieszka to w tej zatoczce. Rozmowa z Maryellen przypomina bycie namawianym do zwolnienia — i polubienie tego.